เปลี่ยนไปเรื่อย [999 รอเราอยู่]

บ่ายสามครึ่ง วันที่ 4
โทรจัน สปายแวร์ เต็มเครื่องเลย
รูมเมทก็กลับ เพื่อนรูมเมทก็กลับ คนคุมหอก็กลับ
จะเหลืออยู่ ก็มีแต่เรา กับพี่ยาม

เที่ยง วันที่ 4
อาบน้ำ สดชื่นที่สุด บรรยากาศเงียบสัด ไฟกูก็ต้องเปิดเอง
ถ้าเครื่องซักผ้าในห้องน้ำปั่นเอง กูจะวิ่งไปทางไหนฟร่ะ

สิบเอ็ดโมง วันที่ 4
ถึงห้อง ต้องตกใจกับ

O[]O!!!

พอดูดีแล้ว จริงมันคือ

ซึ้งใจมากอ่ะ 
ที่เป็นห่วง ถ้าเป็นรูมเมทห้องอื่นจะมีไหมเนี้ย
ก็อดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปเก็บไว้

เดินมาที่โต๊ะ หันไปตู้เสื้อผ้า


มีอีก โอ้แม่เจ้า

ทุกคนก็เป็นห่วงเราอยู่น้า
อิอิ

เก้าโมงเช้า วันที่ 4
ส่งเพื่อนกลับราชบุรีที่อนุเสาวรีย์
ไหนๆก็ออกจากบ้านรุ่นพี่มาพร้อมกัน ดักขึ้นรถแท็กซี่มาอนุเสาวรีย์กลับหอ

ก็ไล่เพื่อนซื้อตั๋วเตรียมขึ้นรถตู้เรียบร้อย
ได้เวลากลับหอ องครักษ์ จุ๊บุ๊

เจ็ดโมงครึ่งวันที่ 4
ตื่นแล้ว กดตุ๊กตาพี่อู๋ซะแน่นเลย
ตัวใหญ่ดีแท้ ไม่เคยได้ตุ๊กตาจากผู้ชายมาก่อนเลยนะเนี้ย
ออกแนวจะเป็นตุ๊กตาตัวแรกในชีวิต นอกจากที่พ่อแม่จับฉลากมาได้

แอร์ที่บ้านพี่ลูกตาลก็หนาว แต่เพื่อนนอนกันเต็มห้องเลย อิอิ
เรานอนพื้น ปลายเตียงสะด้วย ดีน้าที่ไม่โดนใครเหยียบ
เห้อ แบตโทรศัพท์หมด

ตีหนึ่งครึ่ง วันที่ 4
น้ำลายหยดใสหนังสือสรุป ราม
แหกตาแล้วแหกตาอีก
ปากกาจิ้มวนๆที่เดิม

จะไปสอบอยู่แล้ว ตายแน่เลย โอ้ มาย ก็อต
นั้น พี่ลูกตาลเรียกไปนอนแล้ว
จบกัน วันนี้
ฉันแย่แน่เลย


ห้าทุ่ม วันที่3
ไม่คิดเลยว่าชีวิตจะมาเปลี่ยวกลางคืนอยู่หน้าคาร์ฟูแถวพระราม4
รอเพื่อนหนอ เพื่อน รอ
เอ๊ นั้นงัยมาแล้ว จะได้กลับสักที
นั่งแท็กซี่ไปพัฒนาการ อยู่ไหนก็ไม่รู้แหล่ะ ก็ตัดสินใจไปนอนบ้านพี่แล้วนิเนอะ


สามทุ่ม วันที่3
อิ่ม ชูซิ อิ่มชาบู ที่อยากกิน งัมๆ
ไม่คิด ไม่ฝันเลย จะได้อยู่ในสายตระกูลพี่ที่เราสุดปลื้ม

พี่โบ๊ท
โครตโปรโมทวงตัวเองเลย วงซูกัส เสนอค่ายสมอร์รูมอยู่
เอาว่ะ ถ้าดังจะได้โม้ให้รุ่นน้องฟังได้
สายตระกูลพี่หน้าตาดีทุกคน
ดูจากปู่เราดิน้อง
ฮ่าๆ


ดูลุงกันบ้าง
ลุงบู้ น่ารัก

แต่ไม่เท่าพี่โบ๊ท ฮ่าๆ
ลุงใจดี


คนนี้น่ารักสุดยอดในขั้วโลก
พี่อู๋ ทำตัวคล้ายๆพี่ซุปเค เลย
ใจดี เทคน้องดีมาก ดูแลเราตอนป่วย ให้ตุ๊กตาใหญ่มากกกกก

ส่วนพี่สายตระกูลผู้หญิง
มีพี่ลูกตาล พี่ลูกหว้า พี่โบวี่แต่พี่โบวี่ไม่ได้ไปกินด้วยกันเพราะแม่พี่โบวี่เสีย
(ส่วนรูปนั้นอย่าลงเลย ฮ่าๆ อายสภาพตัวเอง)


ส่วนเพื่อนเทค ต้องเมาท์ๆ
ได้อาร์ม กุล เบย์ ได้ผู้ชายเยอะสุดอ่ะ เจ๋งโครต
ตอนกินนี้สุด เพื่อนผู้หญิงนี้ก็ สุดๆ ดูเราจะกินน้อยกว่าใครๆ
อร่อยๆพอไหว เพราะไม่ได้จ่ายเอง
อาร์มสวย แอ๊บได้อีก

  ใบข้าว อ้ำๆ

โต๊ะ ลุงๆป้าๆ และปู่โบ๊ท อิอิ

       

ตอนแรกกินดะ เริ่มมาถ่ายรูป สักพักเค้าบอกว่าห้ามถ่ายรูป
ฮ่าๆ ไม่มีไรเกิดขึ้นคะ ไม่มีไรเกิดขึ้น

สักพักพี่หันมาถาม เรากลับงัย
”อยุธยาพี่”
“ดึกแล้ว”      พี่บอก
”กลับหอก็ได้พี่”
”หอไหน”      พี่ถามต่อ
”หอองครักษ์พี่”

”เฮ้ย” พากันตกใจ

พี่ลูกตาล  
“นอนบ้านพี่ม่ะ”

“โอเคพี่”

”แจง เล่นตัวอะไรยังงัยบ้าง ใจง่ายจริงๆ”


ทั้งหมดทั้งมวลเลยไปนอนบ้านพี่
ก็วางแผนไว้กินสักครึ่งชั่วโมงแล้วไปหอ ไม่ก็ดึกก็กลับบ้าน
ไม่คิดจะนอนบ้านพี่เลยจริงๆ กะว่าโทรไปหาพี่กวางไปนอนด้วยแต่พี่เขามีปาร์ตี้ถึงตีสองเลยไม่ได้ไป
ไอ้ปูนก็มะให้ไปนอนหอแล้ว ฐานะสวยเกินยั่ว ฮ่าๆ ก็พี่คุมหอเขามองไม่ดี ไม่ให้ก็ไป
หนึ่งโทรมา ตอนแรกรับ ตอนหลังไม่ได้รับ กะจะอ้อน ขอนอนที่บ้านสะแหล่ะ

นอนกรงแตงไท แตงโมก็ยังดี



หกโมงเย็น
โดนมนุษย์ไอคอนแซว “แค่นี้ร้องไห้ ขี้แง้อ่ะเรา”
เดี๊ยวมนุษย์ไอคอนเริ่มจูนภาษาคนได้บ้าง เริ่มพูดมาก เจอเรานิดก็บ่นเรื่องเรา
ไหนว่าเป็นผู้ชายไรก็ได้ ขี้บ่นกว่าเราอีก
แถมมาบอกอีก ของเราหมดที่แจงพอดีเลย
อยากได้อะไรก็บอกแล้วกัน ไม่เกินห้าสิบบาท
กูจะรู้ไหมว่าซื้ออะไรได้บ้างเนี้ย ก็บอกปัดๆไป คิดได้แล้วจะขอแล้วกัน


ก็น้า จริงๆจะไม่ร้องหรอก แต่ว่าเพื่อนทักแล้วมันกลั่นไว้ไม่อยู่
มันเป็นช่วงเวลาที่จี้จุดอ่อนมากอ่ะ สำหรับเรา
ไหนจะเครียด ไหนจะสับสน ถ้าไม่มีตระกูลจะเป็นงัยต่อ ปนกันๆ

แต่ก็โล่งร้องเสร็จพี่พาไปหาพี่ในตระกูล
ดีใจจัง
เจอเพื่อนเทค

เย้ๆ

บ่ายสาม
ส่งสมุดลายเซ็น เย้ง่ายจัง
ร้องเพลงอีก เพื่อนๆสนุกเนอะ
คิดโครงงานแผนงานเรียบร้อยแล้ว รอปั่นเอกสารส่งอาจารย์ อีกนิดนะ สู้ๆ

บอส พกตัวเม่นมาด้วย
บอสนี้หน้าคล้ายพ่อเรามากๆ อีกอย่าง
บอสทำงานเชียร์ ที่เทพสิรินทร์ รุ่น123 ตอนแรกก็คิดว่าโม้ หลอกเราแน่ๆเลย
แต่ที่ไหนได้ จริงๆด้วยแหะ หลอกถามงานกันไปกันมา ฮุๆ แต่ปีนี้จะเชียร์โรงเรียนไหนดีนะ ฮุๆ


เที่ยงครึ่ง
กลุ่มเรามาครบแล้ว
เย้ๆประสานมิตร กินข้าว

สี่โมงเช้า
ไหนหัวประธานรุ่นตูฟร่ะ แม่งหลับอยู่บ้านแน่ๆ บ้านใกล้แค่นี้

เก้าโมงเช้า
เฮ้ย เบิ้มนี้หว้า หล่อสัด ถอดเหล็กใส่รีเทนเดอร์
เรียนธุรกิจบัณฑิต

แปดโมงกว่าๆ
เฮ้ย รุ่นน้องเรานี้หว้า ก็เข้าไปคุย เฮฮา
ดาวนี้เสียงดังจริงๆ ฮ่าๆ

เจ็ดโมง
นั่งรอเพื่อนจนเหงือกแห้ง
การเรียนองครักษ์ก็ดีที่บรรยากาศ
แต่ก็ไกลมากกกกกกกกกกก

เดินทางเหนื่อยอีกวันแน่เรา

“หายไปไหนมา”   ประโยคสั้นๆจากเจ๊เต้ย เจ๊เจ้าของร้านไอติมในพลาซ่า
ตึกใหม่เก๋ไก๋ของมหาวิทยาลัย คลองสิบหก  จะว่าจริงๆ เราก็อยู่ที่นครนายก องครักษ์กัน
แล้วที่ว่าตึกใหม่ ใหม่จนน้ำปะปายังเข้าไม่ถึงเสียด้วยซ้ำ

มือซ้ายฉันจับลูก มือขวาถือไม้แบต สิ่งที่มีในหัวสมอง วูบ ไปสักพัก
ทุกๆในเสี้ยววินาทีนั้น แรงบ้างอย่างถูกส่งไปที่ไม้  กระทบตัวลูกแบต พุ่งตรงไปที่เจ๊

หายไปไหนตั้งแต่หลังวันเกิด 14 วัน
ชีวิตที่เคยมาทิ้งไว้

สองสัปดาห์ที่มองโลกเปลี่ยนไป

คำอวยพรวันเกิด
ความคิด
เป้าหมาย
พี่
เพื่อน
น้อง
สังคม
มหาวิทยาลัย
ชุมนุม
พ่อแม่ครอบครัว
แม้กระทั้งคนที่เรา รัก

แค่หลับตา ก็รู้สึกว่าตัวเองหยุดไม่ได้ หลายอย่างขับเคลื่อนไปกับผู้คน เราเสียความเป็นตัวเราไปหรือเปล่า
หรือ บ้างที่ชีวิตก็ต้องมีความคาบเกี่ยวกับคนอื่นด้วย

ฝนที่ตกลงมาไม่ทำให้ใจเย็นลงตามอากาศ ในหัวคิดเรื่องมากมาย โครงงาน การบ้าน
เพื่อนที่อยู่ด้วย รูมเมท การสอบราม หนังสือที่ต้องอ่าน เงินในกระเป๋า  พ่อกะแม่
งานพี่เทค หนังที่นัดน้องไปดู ข้าวแต่ละมื้อ คนที่เดินผ่านมา คนที่เดินผ่านไป

ณ เวลานั้น

ถีบตัวและหัวใจ

มาหลบพักกินไอติม กับจักรยานคู่ยาก
จักรยานมันจะรู้กับเราไหม ว่าความหนักใจมันเท่าน้ำหนักที่ถีบมาด้วย มากขึ้นและมากขึ้น
เพราะวันนี้เราต้องพาเขา ไปให้ถึงจุดหมาย หรือ วันนี้เราให้เขารู้เป้าหมาย

พักใจให้ปล่อย
หยุดคิดกับตัวเอง อ่านหนังสือเงียบๆ

มีเวลาและผู้คนเดินผ่าน
เนินนานและไร้พันธะการ
ความจริงและความฝัน
มีอนาคตและอดีต

บทสรุป  “ความว่างเปล่า”
ของการใช้ชีวิต

เจ๊เต้ยส่งลูกหยอด “เอ๊ย~”
ลูกตกลงพื้นอย่างน่าเสียดาย ฉันหยิบลูกพร้อมตั้งท่าจะเสริฟลูกพร้อมคำตอบนั้น

“ติดผู้ชายอยู่เพ่~”

ปล.1 พักใจ ก็ต้องเติมไฟรัก
ขำๆๆ กับเด็ก เด็กจริงๆ ไม่น้อยใจ แต่ก็ไม่โตสักที คราวก่อนก็รำคาญ คราวนี้ก็เช่นกัน
แต่ออกขำๆ เพราะคงไม่ตาม ปล่อยให้เวลาผ่านไปแบบนี้แหล่ะ สำคัญไม่สำคัญ
อยู่ที่เราตัดสิน ไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกต่อไป  วันนี้ยุ่งพอแล้วจริงๆ

ถ้ามานั่งคิดตามอารมณ์เรา แบบเก่าคงไม่หลุดจากอะไรบ้าๆนี้

มีเรื่องเจ๊ ก็ตอบงี้จริงๆ ขำๆ คนเรายุ่งเยอะแยะ พี่เขามีร้าน เฝ้าร้านยังเบื่อเลย ฮ่าๆ
ไปตีแบทก็หนุกดี เอาไว้ซื้อไปเล่นกับเพื่อน

ปล.2 มีแสกนลายนิ้วมือด้วย ตื่นเต้นดี ชอบๆ แต่เข้าหอไม่ได้นี้จะฮากว่า

ปล.3 อ่าน แปดสองสี่จบ ยังไม่ได้สรุป กะว่าจะทำขึ้นเว็ย

ปล.4 คิด คิดหนัก จบปริญญามาแต่ไม่ชอบอาชีพพวกนี้ จะเรียนทำไม
อยากไปเรียนการตลาด การบริหารมากกว่า เอิ๊กส์ๆ

ปล.5 ที่สวนกุหลาบฯรังสิต ปิด เพราะไข้หวัด ฮ่าๆ มหาลัยเราไม่ปิดว่ะ

ปล.6 หอเราชั้นสาม องค์ลง

ปล.7 ไม่เข้าใจหรอกความรัก แต่วันนี้จะประคองให้มั่นคง

ชีวิต เล่นตลกอะไรเนี้ย เรียนเช้า จู่ๆก็หันไปมองพวกกลุ่มเด็กมนุษย์อิง



เฮ้ย!!!!  หน้าแม่งเหมือนน้องเต้ย

ขยี้ตาอีกรอบ

เหตุการณ์ตอนนั้นเลย  เดินออกมา หยิบหนังสือที่824
หันมองเลยพี่ๆที่เขามารับเงิน

น้องเต้ย

คล้ำๆเหมือนกัน
ยิ้มคล้ายๆกัน
หุ่น(ถ้าน้องเต้ยแต่ก่อนอ่ะ)คล้ายเว้ย

สบตา

หันซ้าย หันขวา
อ้าว มีแต่ตู เสร็จแล้วมึง

งานเข้า


หลบสายตา หน้าแดง ใจเต้นๆ

บ้า…เขินทำไม ใครก็ไม่รู้

สเปก ก็ไม่ใช่ ตรงข้ามโครต
ไหนว่าแพ้ ตี๊ ขาว สูง หุ่นน่ากอด ใส่แว่น ฉลาดแต่แกล้งโง่ละเนี้ย
แย่แล้ว

พอเพื่อนเขาลุกมาพูด หันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ
มองกี่ที ก็เขิน
เจอกันที่นอกห้อง ก็เขิน
เจอที่ชั้นหนึ่ง ก็เขิน
เจอที่หอสมุด ก็เขิน

บังเอิญไปแล้ว
บ้า…เขาจะด่าเราเปล่า

เวลาเจอแอบอมยิ้มแบบนี้ จะเก๊กไม่ไหวแล้วนะคะ
เอิ๊กส์ๆ

ไม่คิดหรอกว่าจะเขินคนแบบนี้

อาการแบบนี้คงเป็นทุกวันจันทร์ละมั้ง
อาทิตย์หน้าไม่มีเรียน คงไม่เป็นละมั้ง
ในหัวมีแต่คำถาม

ที่เดิม
เวลาเดิม
ตึกเดิม
ห้องเดิม
อาจารย์คนเดียว

…เธอ…

บ้า

ปล. งานเยอะ โครงการจิตอาสา(อาสาเอากูไปทิ้งดีกว่าไหม เอาไปย่อยสลาย)
POWER POINT อีก โอ้ ไหนจะสอบราม ยังเล่นคอมได้เพลิดเพลินสำเริญใจ
อ่อ ชีวิต โดนจับคู่กะผู้ชายในเอก หน้าเหมือนจิงจกมาก แต่เพื่อนผู้หญิงชอบมาแซว แบบกิ๊กเธอ เธอแฟนเรา
อีตานี้ก็จะแบบรับสมัครใจเป็นมนษย์ไอคอน กูจะเทไอคอนมา ให้กูแปลใช่มะ
แต่ชีวิตจริง เงียบมากกกกกก นั่งกดแต่SMS เวลาตอนพรีเซ็นPPกลุ่มเดียวกัน มาด ดร.ออก
กอดแขน จับไมค์ พูด เท่โครตอ่ะพ่อคุณ
  ผมยาวอ่ะ ผมมันๆเหมือนไม่ซักเหมือนอีตานั้นเลย
แล้วก็แบบพวกตื่นง่าย ตื่นเต้น ความดันต่ำ(กูความดันสูง)
เป็นเด็กป่วยๆคล้ายๆกัน

ออกแนว เราอ่ะไม่คิด แต่คนอื่นคิดกันเอง
แต่ปฎิเสธไปแล้ว หลักฐานเด็กเกษตร เด็กเอกประถม มีรัดตัว

แต่ที่ยังแก้ไม่ตกนี้แบบ
ประเด็น ทอม

ชอบกระเทยผิดหรอ แล้วต้องเป็นทอมหรอ
เห้อ

หญิงแจงไม่ไหวแล้วนะคะ
ฮาจนท้องครก

ท้องแข็ง

เพิ่งรู้ว่าพี่ชายเขาขอพี่สาวคนนั้นแต่งงานเมื่อสองวันก่อน

มันกึ่งๆดีใจปนสับสนมั้ง
ความรู้สึกที่ว่าพี่ชายจะหายไป ไปมีครอบครัวเล็ก มีลูก มีเมียเป็นตัวเป็นตน จะไปเลี้ยงหนัง กินเค้ก กับเราไม่ได้
เวลาทั้งหมดจะไปอยู่ที่อีกคน อีกคนที่เรียกตัวเองว่า ภรรยา นี้มัน  อ๊า ไปให้คนอื่น (จริงๆก็แฟนเค้าแหล่ะนะ)
แต่เราก็น้องน้า

>_<”

ถ้าช่วงนี้อ้อนใครมากๆก็นะ
จะว่าไปก็อ้อนทุกคนนินะ ฮ่าๆ

เอิ๊กส์ๆ
ขำๆละกัน

กรุณาอย่าเข้าใกล้เกิน สามเมตร ไม่งันจะโดนอ้อน
แล้วจะใจอ่อนไม่รู้ด้วยนะเออ

มันเป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ แม้ว่าเราจะเป็นผู้ค้ำประกันก็เถอะนะ


ทั้งจากป้าที่เคยที่มีเงินพอใช้พอเก็บ
ไปค้ำประกันให้เพื่อน วันนี้ต้องมาขายข้าวมันไก่ ผัดไท ชดใช้หนี้ที่เค้าไม่ได้ก่อ

หรือจากเพื่อนบ้าน
ที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน ปิดบ้านขายทิ้ง หลอกหน้า เพราะไปค้ำประกันให้ป้าร้านข้าวแกง
มีเมียที่ท้องสองเดือน  ลูกอีกสามคน คนค้ำก็ขับวิน เพิ่งโดนปลดจากอาชีพรปภอีก

หรือจากน้าที่เช่าห้องอยู่ในหอเรา
ก็หนีไปอยู่อีกหอเพื่อหนีหนี้



จะยอมรับผลที่ตามมาได้หรอ หากวันนี้เราทุ่มแรงเพื่อแลกเงินวันต่อวัน

สิ่งที่เห็นในวันนี้ ทำให้เรียนรู้ว่า อย่าเอาเงินในอนาคตมาเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่ได้ผลตอบแทน และ ไม่มั่นคง

สังคมมันน่ากลัวกว่าที่เราคิด จริงๆ
คงหยุดความอยากของคนไม่ได้ แต่อยากให้ทุกคนมีสติ เพราะผลที่ตามมาคือ ชีวิตและครอบครัวของเรา

ปล. ยิ่งเข้าใจระดับสังคมเท่าไร ก็รู้ถึงด้านมืดมากขึ้นเรื่อยๆ