ปัจจุบันทันด่วนมาก
ตายแล้ว…คงรอให้นุ่นมาดูเอง ว่ากระต่ายมันตายแล้ว เลี้ยงได้แค่ 6 วันเอง

 

วันนี้ตอนเช้าตัดผมหน้าม้า เท่ดี
เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ให้นุนตัดให้

 

หนาวจัง…หนาวๆๆ อยากนอนมากมาย
ปวดฟันอีกตั้งหาก แย่ๆๆ เบื่อด้วย

เพิ่งอ่านบล็อกของหมอเชนจบ  Seven years in Love

ความรัก 7 ปี
1 ปีแรกที่เป็นแฟนกัน พอเข้า
ปี 2 หมอเชนต้องไปเรียนต่างประเทศ

แฟนพี่หมอบอก
“ถ้าแฟนเขาต้องบินไปเรียนนอก เขาจะเลิกกัน เพราะคงเป็นไปไม่ได้ที่จะรักกันข้ามชาติผ่านเวลานานๆ ”

แต่ก็ไม่เลิก

แล้วก็รักกันตั้ง 7 ปี ไปๆกลับๆเจอกันเดือนละครั้ง

ซึ้ง~

 

 

ได้แต่บอก ฉันกำลังจะไป ฉันกำลังจะหายไป


คุณได้ยินหรือเปล่า
คุณเคยคิดจริงๆไหม ว่าฉันจะหายไป ยังที่ฉันพูด

อาจจะเป็นเพราะ ฉันชอบบอกเองมั้ง
ว่าจะเลิก
เล่นเอ็มเอสเอ็น

หลายรอบ

แต่ก็กลับมาเล่น

คุณเลยมั่นใจ
ว่าฉันจะไม่หายไปไหน

จริงๆใช่มะ

 

การหายไปของคนๆหนึ่ง ถ้าไม่สำคัญก็ไม่มีค่าอะไรจริงๆต่อชีวิตคุณอยู่แล้ว

ยิ้ม

ใช่ไหม ที่ฉันต้องให้คุณ

 

พรุ่งนี้จะส่งใบสมัครแม่ฟ้าหลวงแล้ว
ต้องเตรียมเอกสารให้พร้อม ขอเงินพ่อ 300 เตรียมตัวรอจดหมายมาถึงบ้าน
ว่าลูกของท่านได้คณะนี้แล้ว กรุณาไปยืนยันสิทธิ์

เหนือสุดของประเทศไทย

เชียงราย

 

 

บอกคุณไป “มันก็เหมือนเรื่องเพื่อนสนิท”
ไข้ย้อย ไปใต้
อีหนูแจง ไปเหนือ

ฮ่าๆ อาจจะขำ

แต่มันคือเรื่องจริงที่ขำไม่ออก

“ตลกร้าย” นี้แหล่ะมั้ง คำที่เหมาะสำหรับตัวเรา

1. มีแฟนรึยัง?
ยังไม่มีเลยสักคน

2. ถ้ามีคนที่ชอบแล้ว ชื่ออะไร?
เยอะแหะ…บูม ดาวิด พี่โม น้องปอน น้องเอริด เยอะแหะ…คุณเธออีกคน

3. ไม่ชอบอะไรในตัวคนที่ชอบ
คุณเธอชอบทำตัวเซ็งไม่ก็บ่นว่าเศร้า ไม่ค่อยชอบ

4. ชอบอะไรที่สุดในตัวคนที่ชอบ
ชอบที่ความคิด ปิ๊งป๊องๆ!

5. อธิบายตัวตนของคนที่ชอบมา 5 คำ
กาฟิว(การ์ตูนแมวอ้วนๆตัวส้มๆพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ชอบเข้าข้างตัวเอง)

6. เจอกันที่ไหน
ที่บนโลก

7. อะไรคือสิ่งที่โรแมนติคที่สุดที่คนชอบทำให้คุณ
โหลดเกมส์ งาน คอม…- -“) โดนบังคับตั้งหาก ไม่ใช่แหล่ะ
จำไม่ได้อ่า ไม่ค่อยมีด้วยมั้ง ฮ่าๆ   
อ่อเดินไปด้วยกันงัย  แล้วก็ซื้อป๊อกกี้ให้ทั้งที่ไม่ได้บ่นให้ซื้อให้กิน ฮ่าๆ

8. เค้าใช่สเป็คคุณหรือไม่
- - “) เหมือนสเป็คเครื่องคอมหรอ ไม่ใช่แหล่ะ

สเป็คเรา
ตี๋ๆ……………..ตาชั้นเดียว ผ่านไป 1 ข้อ
สูงพอประมาณ……สูงเกินไป ไม่ผ่าน
ขาว………………..ผิวสองสี ไม่ผ่าน
หุ่นน่ากอด………..ผ่านๆๆๆ ชอบข้อที่สุดเลย - -“) แต่ยังไม่ได้กอดเลยสักครั้ง
มีความคิด………..มีบ้าง ไม่มีบ้าง ไร้สาระที่สุด
เอาใจเก่ง………….ไม่มีเลย ไม่ผ่านๆๆ
ทันความคิดเรา…..บ้างที่ก็ไม่ทันอ่านะ
เข้าใจเรา………….ไม่ค่อยมีเท่าไรนะ

สรุป เห้อๆ

9. เคยตกหลุมรักใครมาก่อนหรือไม่
เคย

10. ตอนนี้มีความรักอยู่รึเปล่า
…..

11. อยากแต่งงานหรือไม่
อยากแหล่ะๆ แหะๆ

12. อยากมีลูกมั๊ย
ไม่รู้แล้วแต่อีกคน เค้ายังงัยก็ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ (เขียนยังกับว่ามีคนเอา - -“)

13. เคยบอกเลิกใครมั๊ย

ไม่เคย...เลยสักคน

14. เคยถูกใครบอกเลิกมั๊ย?

เคย...ไม่ใช่เรียกว่าบอกเลิกมั้ง เป็นประโยคขอ มากกว่ามั้ง 

15. เชื่อในรักครั้งแรกหรือไม่?
ไม่เคย 

16. เชื่อในพรหมลิขิตหรือไม่
ไม่เชื่อ

17. เชื่อในรักแรกพบหรือไม่
ไม่เชื่อ

18. เปรียบรักของคุณเป็นสัญลักษณ์ใด
วงกลม 2 วง ที่จะผสานเป็นดวงเดียวกัน…หรือคอยตะลอมๆเขาให้เป็นวงกลมแล้วค่อยรวบรัด อ๊า!
ฮ่าๆ แบบว่า วงกลมที่เสียการทรงตัว ก็ย่อมอยากได้คนดูแล หากวันใดวงกลมนั้นกลับมาเหมือนเดิม
เราก็ถึงเวลาที่ต้องจากไป ไม่อยากจะฝืนประคองวงกลม วงนั้นต่อไปได้ ให้อิสระ เลือกเอง

19. ถ้าได้ไปเที่ยวกับคนรักจะไปที่ใหน
ขึ้นดอย ไปเที่ยวเขา…แต่คุณเธออยากไปทะเล นิ T-T//

20. ทำไมคุณถึงชอบคนที่ชอบล่ะ
ไม่แน่ใจแหะ   พอถามใจตัวเอง มันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว

21. รักคนที่จะTagต่อไปมั๊ย
ไม่รัก ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

จบเห้อ!

สารภาพบาปแด่…

 

เห้อๆ รู้สึกวูบๆ เหมือนจะไม่แคร์ ไม่อะไร ไม่ยึดติด ไม่อะไรสักอย่าง

เห้อ~

การไม่เป็นบาปมันก็ควรจะเป็นสุข
แต่ว่า เหมือนมันค้างคานะเออ ว่าไหม…

เห้อ~

วันนี้วันเกิดหม่ำ - -“) ไอ้เราก็ว่างแผนไว้แหล่ะว่าต้องซื้อไรให้ แล้วไปหารกับกาน ฮ่าๆๆ
แต่พอไปโรงเรียน ป๊อกกี้ ยั่วน้ำลาย เลยแบบว่า….

ป๊อกกี้ จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊าส์~

- -“) ก็ไม่ได้บ้าขนาดจะตั้งชื่อลูกว่าป๊อกกี้หรอกนะ แต่ว่า
ก็เค้าชอบนิ

ป๊อกกี้ อร่อยที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แมวนิรนาม////ไร้สาระ…..ปัญญาอ่อน

 

ก็ฟังเพลงเดิมๆ คุยเรื่องเดิมๆ แล้วไรอีกอ่า ได้แผ่นหนัง ง่วง อยากนอน เห้อ ง่วงนะเคอะๆ
พรุ่งนี้มีสอบสัมภาษณ์ ไม่ทำแฟ้ม ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เอา (ไม่มีที่เรียน ให้รามคำแหงส่องทางสะเห้อ)
ก็โดนจิกหัวใช้โหลดเกมส์ให้คุณเธอ

เป็นข้าทาสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส นิ
ใช่เซ!!!

ฮฺาๆ แล้วไรอีก วันนี้เดินมาส่ง ที่รถ ดีใจ

เพราะพ่อตาไม่มา อ่ะดิ เลยกล้ามาส่ง ก๊ากๆๆๆๆๆ *มันเป็นมุข
ที่บอกให้ไปคุยก็บอก บอกไม่ไป ถามว่ากลัวไหม บอกไม่กลัว เกรงใจ เรื่อยเปื่อย ฮ่าๆๆๆ

 

แมวนิรนาม ///ไร้สาระ….ไม่เข้าท่า

อีหนูแจง///อ๊า ตายซะๆ แก แกแหล่ะไร้สาระให้เค้าโหลดเกมส์ให้ บอกให้ใช้เน็ตให้เป็นประโยชน์ เนี้ยนะ!!!

 

จบเห้อ!

อีก 3 วัน

ใจเรา…เออ กูเรียนแม่ฟ้าหลวง ไกลดี เรียนเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย บรรยากาศสวย
แค่นั้นเอง งานที่จะรองรับก็คิดว่า กูคงหางานในโครงการหลวง แปลงเกษตรแถวนั้น
- -“) คิดแง่บวกสัด

อีกใจ…กู รอแอดครุศาสตร์ ปฐมวัย ก็น่าจะติดนะ คะแนนออกมาแล้วได้ 58

ก็ตัดสินใจบอกคุณเธอแล้วว่า ไปจริงๆนะ ถ้าติด

คุณเธอก็บอก บ้านอยู่ชานเมืองนี้จะย้ายไปอยู่หลังเขาอีกหรืองัย  
T^T…ช็อค

แล้วก็บ่นๆ ถ้าไม่อยากไป ก็ไม่ต้องไปแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร
เห้อ ไม่มีใครฉุดยื้อแล้วอีหนู

 

ถามรุ่นพี่ที่เรียนแม่ฟ้าหลวง ก็บอกว่าค่าเทอมแพงกว่ารัฐ แต่มหาลัยเค้าอยากให้เราได้ภาษานะ
ค่าหอยังไม่ได้ดู เดี๊ยวจะลองหาดู รุ่นพี่บอกว่า

แสงสีไม่ค่อยมี………….แย่แล้วกู อดใจแตกเลยสาดดดดดด   ฮาๆ
อาหารรสชาติงันๆ………..ผอมแน่กู รุ่นพี่บอกว่า ปี1 ยังอ้วนๆกันอยู่ อยู่ไปสักพักแหล่ะ ไม่มีไรกิน ฮ่าๆ
ห้างใหญ่สุดคือ BIG C……….บ้านกูก็ไม่มีเซเว่น พอไหวๆให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ก๊ากๆ 
หอไม่เก่าน่ากลัว………………ขอสลัวๆ มีหนุ่มล่ำก็ใช้ได้แหล่ะ O[]O!!!

เห้อ~

หายไปจริงๆใครจะตามกูบ้างว่ะ      ปวดตับ  ฮ่าๆ

จะมีแบบออดป่ะ ที่ตามไหมถึงสิงบุรีจากอยุธยา

นึกถึงหนังเรื่อง “เพื่อนสนิท” เลย

ไข่ย้อย        “…ฉันรักแกว่ะ”
ดากานดา    “แกมาบอกอะไรกันตอนนี้”

แล้วไข่ย้อยก็เดินจากไป ไปตัดผม  ซื้อตั๋วลงภาคใต้

------------------------------------------------------------
ฉบับอีหนูแจง

อีหนูแจง        “…ฉันรักแกว่ะ”
คุณเธอ         “แกมาบอกอะไรกันตอนนี้”

แล้วอีหนูแจงก็เดินจากไป ไปตัดผม(สกินเฮดเห้อมึง ผมไม่มีจะตัดแล้ว) 
ติดสัมภาษณ์แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย ซื้อตั๋วขึ้นเหนือสุดของประเทศไทย!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ตื่นๆ เพ้อเจ้อ ฮ่าๆ

 

แต่ คิดอยู่นะว่า หากไปจริงๆ จะไม่บอกคุณเธอ เวลาใกล้จะหมดลงอีกแล้วอะดิ แค่นี้ก็ดีแล้ว

เป็นงี้ก็ดีแล้วมั้ง เห้อๆ (หัวเราะกลบเกลือนความรู้สึกชัดๆ แม่ง เอ๊ย!)

เป็นการเขียนอังกฤษที่กระแดะมาก ไม่เก่งอังกฤษเลย แต่อยากเขียน
ถ้าผิดแกรมมา กรุณาด่าตอกย้ำได้เลยเพราะต่อไป
อาจจะต้องเขียนเยอะซึ่งต่อไป

คงเขียนเป็นภาษาอังกฤษหมด

เพราะ

กระแดะ  นั้นเอง

 

(ไม่มั่นใจ เอาเลยนะ…อย่ากลัวที่จะใช้ สู้ๆ)

 

One Day    
One Year   
One kiss for goodbye    
One Life feel so alone that he need her aren't me. 

Don't me

Don't me

i think you need her than you need me.
Now we stay at cross road. you must choose it.

“Right” or “Left”

“Old love” or “Our Love”

i want you just talk about yourself again

it is easy if you love me.

 

 

 

 

Ps. my favorite music

คิดเยอะ เครียดเยอะ แต่ก็ยังยิ้ม ยังบ้า ยังทำตัวมีความสุขเรื่อยเปื่อย
ทั้งที่ในใจ มันร้อน มันร้นราน กำลังจะตาย กำลังจะหมดโอกาสหายใจ
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะทนสภาพนี้ได้อีกนานไหม แต่เชื่อเห้อ ว่าทนได้

เพราะฉันไม่เคยเลย ที่จะทิ้งอะไรกลางคัน

ไม่เลย

 

จะส่งให้ถึงปลายทาง

ทั้งเธอและงาน

ยกเว้นความฝันของฉัน

 

อยากบอกเธอว่า เธอไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลยแม้แต่น้อย
และฉันสัญญาว่าจะไม่ให้เธอรู้แม้แต่เรื่องเดียว
เธอจะเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ฉันไม่บอก

ทั้งที่ฉันเป็นคนเปิดเผยทุกอย่าง

ตลกสิ้นดี

แต่ให้เชื่อว่ามันเป็นประโยชน์ที่สุดแล้วสำหรับเธอ

 

ช่วงนี้ผิดหวังกับหลายๆอย่าง

พอเราเปลี่ยนแปลงบ้างอย่าง หน้าตา ทรงผม ภายนอก
ก็มีคนพูดว่า น่ารัก มีคนมาสนใจ
จนบ้างคนที่เราเคยชอบ มาถามเราว่า

ตอนนั้นที่ยังชอบอยู่ ถ้าขอ…จะให้ไหม

อึ้งดี จะขำดีไหม
เห้อ เหนื่อยจัง มันทำให้เราท้อ

 

คนที่รักจริง มีไหมบนโลก คนที่ไม่หวังแต่ภายนอก มันน่าเศร้านะ

ที่จะหากอดอุ่นๆจากคนที่ไม่หวังอะไรจากเรา

 

เศร้าที่สุด

อยากจะร้องไห้

ก็โมโหอ่า ไม่นิดอ่ะ คิดว่าเยอะ แต่แบบเราไม่ใช่คนโวยวายแบบมีสาระงัย โวยวายเฉพาะเรื่องไร้สาระ
พอรู้ว่าตัวเองโมโหจะพยายามทำใจนิ่งๆ นิ่งเข้าไว้ หัน ยิ้มไม่ออกแล้วเว้ยยยยยยย!!!!!

พอโมโหก็ไปกินข้าว จากปกติ1จาน เป็น3 จานซัดเรียบ!!!!!!!!!!!!!!

อิ่ม ไม่อาบน้ำ ใส่ชุดนักเรียน นอน

แล้วกูก็นอนจริงๆ
(แต่กว่าจะได้นอน น้องแม่งทักเยอะแยะมาก ไม่หรอก กูทักเอง แล้วน้องปรึกษายาวเลย ฮ่าๆ)

 

ตื่นเช้าหัวเหม็นมาก สระผม ตื่นมาดู มีคนทักในเอ็ม เออ เขียนบอกอยู่ว่า “นอนแล้ว” ยังจะมาแซว
ก็งี้แหล่ะ มีคนให้คิดถึงและทักทายอยู่เสมอ โห้ๆๆๆ  ไม่หรอก คนจะแซวก็ต้องแซว (เหมือนคนจะไปก็ต้องไป)

ให้น้องปุ่นเป็นแม่สื่อน้องปอน ฮ่าๆ เห้อ จะไปรอดไหมเนี้ยๆ ฮ่าๆ

ตื่นเช้า คุยกับน้องท๊อป มีความสุข แต่เราดันลืมวันเกิดน้อง
เห้อๆ ลืมจริงๆ เกือบจะอาทิตย์เลยนะเนี้ย น้องก็บอก ว่าจะไม่สร้างบ้านให้แล้ว

พี่ไม่เอาบ้าน   พี่จะเอาเรือนหอ ปัดโถ่!!!!

ฮ่าๆ

ก็อยากให้น้องหาความสุขในชีวิตให้เจอ

บ้างที่ แค่พี่ได้คุยกับน้อง คุยกับรุ่นพี่ อยู่กับเพื่อน ได้ถ่ายรูป ได้วาดรูป ทำงานเชียร์ อยู่ชุมนุมเชียร์
ได้ทำสิ่งเล็กๆที่คนว่าไร้สาระ มันก็ทำให้พี่มีความสุข ก็อยากให้น้องมีความสุข

ความสุขเดี๊ยวนี้หายาก มองต้นไม้ใบหญ้าก็ไม่สุข ให้สายลมพัดผ่านเราไปก็ไม่อาจสุข
มองท้องฟ้าก็ไม่มีความสุข พระอาทิตย์หรือพระจันทร์ก็ไม่อาจให้ความสุขได้
ถ้าเราไม่พอใจมันไปเสียทุกอย่าง ก็หาความสุขไม่ได้

ความสุขอยู่ที่การมอง

มองเห็นและเรียนรู้ 
เข้าใจและผ่อนคลาย

 

มองเธอก็มีความสุขนะ

อยากมองเธอไปนานๆ แบบนี้ แบบที่เป็นเรา

หายโมโหเธอแล้ว…ฮ่าๆ เธอไม่เข้าใจหรอก ว่าทำไม ฮ่าๆ

กลางวันมีเลือดกำเดา นิดนึง ก็เลยแคะๆออก สีเลือดก็ส้มๆ ก็เราโลหิตจางนิหว่า ฮ่าๆ แล้วก็เสหะก็มีเลือดๆปน
อาการแย่โครต แต่ก็นั่งวาดรูปทั้งวัน ร่างลายครบทุก 6 งาน ว่างๆคงได้ลงสีแล้วส่ง 

ส่งข้อความหาคุณเธอ ว่าลืมไรเปล่า
ก็นะแผ่นหนัง คุณเธอบอกว่ามันหายไปแล้ว ก็อืมๆ
คุณเธอก็ถามแหล่ะว่าเสียงเป็นไร ก็บอกไปตามตรง จะทำให้กังวลรึเปล่าว่ะเนี้ยเรา บาปแล้วกูๆๆ
ก็ยังไม่ได้บอกใครอ่าว่าเป็นไร คุณเธอก็ถามว่าบอกพ่อยัง ก็ยังไม่ได้เจอพ่อเลย เจอกันก็ไม่ได้คุย

เห้อๆ  เดี๊ยวก็หายแหล่ะ 
แต่คุณเธอบอกว่าหากจากโลกใบนี้อ่าดิ

เห้อๆ หายไป ก็คงไม่มีใครเสียใจ เห้อๆ จริงๆนะเนี้ย

 

รักษาตัวสักพัก  หายแล้วจะกลับมาแรดใหม่

 

โอ้เย่!

วันนี้ตื่นตี 3 ลุกมานั่ง ฟังเพลง เข้าเว็บ ดูไรเรื่อยเปื่อยแล้วนอนต่อ
6โมงเช้าตื่น ลุกมานั่ง ฟังเพลง ปิดเพลง เปิดทีวี ดูการ์ตูน
วันนี้แม่ชวนไปว่ายพระ แต่ว่าไม่ไป ยังไม่ได้ทำการบ้าน
โทรหาคุณเธอ ตังค์ใกล้หมด วันหมด ก็ถามว่าโอนวันให้ได้เปล่า
แต่ว่าไม่ได้ ก็แค่อยากได้ยินเสียงแหล่ะแล้วก็วางไป

เจ็บคอ แต่อยากร้องเพลง อยากคุย อยากฮาร์ดคอครับพี่น้องงงงงงงง
เซ้งว่ะ

กะว่าพิมพ์จบจะเอาปลั๊มคอมไปต่อโคมไฟ วาดรูปต่อ ทำการบ้านด้วย

โอ้เย่ๆ

คิคิ 33 เลขสวย เอาให้กู ขอบใจ ได้แตะกระดาษตักคนที่ 5
(มึงจะดีใจกันไปทำไม แต่เบงๆคุงคนแรก ฮ่าๆ)

ก็เครียร์ ชีวิต โอ้เย่ ที่เป็นอยู่ ก็รักที่สุดแล้ว 
ส่วนที่เรื่อยเปื่อยในชีวิตก็มองๆ ตบแย่งกับน้องๆขำๆกันไป
ไม่ได้จริงจัง หรืออยากครอบครอง ไม่ใช่เลย ไม่ใช่แบบเราด้วย

ตอนนี้มีความสุขนะ

เป็นสุขเล็กๆที่ค่อยๆเก็บติดไว้เหมือนจิ๊กซอ ค่อยสะสมๆ อาจจะมีบ้างตัวที่หลวมไป คับไป
แต่ทุกๆตัวล้วนเป็นเรื่องราวของเรา มีทุกข์บ้างหากคิดอีกแง่ก็ไม่ได้ทุกข์นิ
มันก็มีสุข สุขที่มันไม่ได้ทุกข์ไปกว่าที่แต่ก่อนเราเจอ เห้อๆ

อืม สุข สักพักจะไหม้ ต่อไปก็เกรียม

 

มุขแม่ง พอเห้อ ฮ่าๆ

- -“)จะมาเขียนเกี่ยวกับ “คุณเธอ”  ทั้งหมดเลย
เอ๊~ จะเขียนดีหรอ จะอ่านกันดีหรอ ไม่เอานะ ไปเขียนในสมุดได ดีกว่า เอ๊~
เอาคราวๆดีกว่า เดี๊ยวลืม เพราะตอนนี้เพิ่งนึกออก เดี๊ยวลืมเขียนลงสมุดไดอีก

*ข้าน้อยมีสเปซกะสมุดไดอารี่ ส่วนใหญ่จะเขียนสเปซทุกวันเพราะว่ามันคราวๆในชีวิต
ส่วนไดอารี่ ส่วนใหญ่จะเขียนย้อนหนึ่งวัน ถ้าเขียนลงวันที่วันนี้ก็จะเขียนเรื่องของเมื่อวาน
ฮ่าๆ เพราะว่า เมื่อวานลืมเขียนของเมื่อวาน แต่ดันจำเรื่องของวานก่อนนู้นอีก ได้อยู่

งง ไหม  นั้นแหล่ะ
ส่วนใหญ่ไดอารี่เลยกลายเป็นแพะระบายอารมณ์ดิบ //LOVE ME IN THE DARK
ส่วนสเปซนี้ มีทั้งความรู้(ตอแหลมาก รู้ไรฟร่ะ ฮา ลองพิมพ์ประวัติไนกี้ ตอแหลเป็นคนดีอีกแหล่ะ)
เรื่องส่วนตัวแต่เปิดเผยโครตมากๆ ยิ่งกว่าบอกเพื่อนบอกพี่บอกน้อง ไม่ได้มีอะไรปิดบังและมีแก่นสาร(จริงดิ)
เพราะว่าไม่มีใครฟังมั้ง เล่าลงสเปซคงสบายใจกว่า เพราะเค้าคุยไม่เก่งอีกอย่าง
ไม่รู้จะเล่าให้คนฟังเพื่อไร คนอื่นฟังแล้วอาจจะเบื่อได้ หลับกันเห้อ ฮ่าๆ


เข้าเรื่อง ก็แบบว่าเมื่อวาน คือ”วันลอยกระทง(ปี51)” ก็คุณเธอกลับบ้านช้าทำงานอยู่

เค้าเลยบอกคุณเธอว่า “อยากลอยกระทงๆๆ”

คุณเธอก็บอกว่า“เดินไปดิ ไปลอบๆ” ไม่ได้สนใจเลย~

ก็ไม่ได้อะไรหรอก ไม่ลอยก็ไม่ลอย ก็ให้สอนการบ้านคณิต แต่ว่าก็ไม่ได้สอนเรื่องลิมิตทั้งที่เราก็ส่ง
ข้อความไปบอกว่า

“เย็นนี้ อาแปะสอนการบ้านให้ด้วย”
ก็ดีใจ ใกล้กันอีกๆ แล้วพ่อก็มารับ โห้ๆ ดึกโครตในรอบเทอม 2…(หลังจากเกรดตก ซินะ)
“สงสัย พ่ออยากเห็นอะไรมั้ง”…เค้าก็พูดขึ้นมาในห้องเชียร์ ลอยๆๆ ฮุๆ

ที่นี้ก็กลับมาทำไรเรื่อยเปื่อย ไปกินข้าวกับครอบครัว ไปวัด ไปลอยกระทง กลับบ้าน
ยิงหาคุณเธอนิดหนึ่ง คุณเธอยิงกลับ 4 ทุ่มคุยกัน ก็ติดธุระ แล้วคุณเธอก็ถามว่า
”อยากคุยหรอๆ” ก็ตอบอืมๆ คุณเธอก็บอกว่า “งันหลังเที่ยงคืนนะค่ะๆ” เราก็ อืมๆ เช่นเคย
ที่นี้ เราว่างปุ๊บก็หลับเพราะว่า “อิ่ม” เลยปล่อยๆไป

สักพักตื่นมา อ้าว ตายห่าแหล่ะ นี้กูหลับนิ…ตายแหล่ะ เขียนคำไม่สุภาพ…เราก็หลับนิ ฮ่าๆ
ตื่นมาดู เครื่องคอมนี้ก็เปิดไว้ คุณน้องเราเปิดแต่ดันเสือกปิดจอไว้ อืม ดีจัง ถ้าคุณพี่ไม่เห็น ก็ซวยซิ
เลยสนองพระเดชพระคุณมัน ด้วยการเปิดฟังเพลง และ เปิดออนเอ็ม  (ออนทุกวัน โลกร้อนก็เพราะกูนี้แหล่ะ ฮ่าๆ)
ที่นี้ก็ดูโทรศํพท์ อ่า ไม่มีคนโทรมา….อืม ผิดหวังๆ นอนต่อๆ ณ เวลานั้น ก็มองนาฬิกา โอ้จอร์ด นี้ตี1

อืม…ผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่แคร์ จะหลับ!

ตื่นมาอีกที 6 โมงกว่าๆ ชีวิตไร้แก่นสาร การบ้านยังไม่ทำ น้ำยังไม่อาบ ผ้ายังไม่ได้รีด ผมไม่ผูกแม่งแล้ว
แค่ครีมทาหน้านี้ยังไม่ทำเลย ก็ไร้สาระกันไป ไร้จุดหมายกันไป อาบน้ำ แปรงฟัน ยาสีฟันยังเสือกหมด
ชีวิตแม่งมากมายๆ คือ ค้นพบซอกเน่าในชีวิตมาก  พอมาโรงเรียนก็เสือกมาสายอีก วู้! ชีวิต
ก็ได้แต่ก้มด่าตัวเอง ก็แกตื่นสายนิ พอตื่นเช้าแกโทรไปบอกพ่อแกมารับเช้าโครต ก็มารับตอน 7.30
พอมารับก็ไปเปิดร้านอีก 20 นาที สั่งเสียลูกน้องอีก 5 นาที กว่าแกจะได้มาโรงเรียนนี้
มันความผิดของแกชัดๆ ฮ่าๆ…ก็ไร้สาระกันไป อย่าได้อ่านเลย ก็เป็นเช่นนี้ มันเลยมาสายแม่งทุกวันจนจะม.6

พอมาโรงเรียน ชีวิตเหมือนจะเป็นเด็กเรียน ใส่แว่นหน้า ติดกิ๊ฟรอบหัวไปวันๆ
แต่อันที่จริงแล้ว

แม่งโดดมาอยู่ห้องเชียร์…และก้มหน้าทำโค๊ด…ทำ และก็ ทำๆๆๆๆๆ

ทำไป ก็โดนคุณเธอบ่นไป พูดอะไรก็ขัดเค้าตลอด เวลาคุยกับการงี้
ต้องเอามือปิดหูแล้วพูดกับการเพราะคุณเธอแกล้งเค้า โฮ้ๆ
รู้สึกเหมือนเมื่อวานก็โดนแกล้งแบบนี้นิ ต้องการโอกาสบ้างแล้ว

อ่อใช่…วันนี้ได้ป๊อกกี้กล่องแดงจากคุณเธอ…..เป็นเรื่องที่ซึ้งมาก อยากเล่าๆ
คือว่าเมื่อวานลืมกระเป๋าตังค์ เหมือนคุณเธอจะโทรตามเราแหล่ะ ในเบอร์ทรูแต่ว่าเราใช้ซิมดีแทกก็ไม่ได้รู้เรื่องว่าลืมกระเป๋าตังค์ทิ้งไว้ พอเลยสะพานไป ก็นึกขึ้นได้แหล่ะ อ้าวเค้าลืมกระเป๋าตังค์ในห้องเชียร์นิ เลยโทรไปบอกให้คุณเธอเก็บไว้ให้ แล้วก็โดนบอกว่า เอาไว้ที่โต๊ะอีปูนแหล่ะกัน ไม่ยอมอ่า เดี๊ยวลืมอีกว่าเอากระเป๋าไว้ไหน หากันทั่วอีก แต่ก็นะ คุณเธอก็รับปากแหล่ะว่าจะเก็บไว้ให้ เราก็เลยโอเค

ที่นี้ตอนเช้าของวันนี้ คุณเธอก็เตือนเรื่องกระเป๋าตังค์ตั้งแต่เข้าห้อง บอกว่าอยู่บนตรงโต๊ะประธานไปเอาซะๆ
เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่รู้สึก อ้าวเมื่อวานบอกว่าจะเก็บไว้ที่ตัวไม่ใช่หรอ แต่ก็ไม่คิดไร ฮ่าๆ ปวดหัว คิดไหม
ก็เลยไปค้นๆในเก็กๆ ก็ไม่มีๆ ค้นหลายเก็ก อ้าว!ตายแหล่ะ อยู่บนโต๊ะนิ พอสักพัก เหลือบไปเห็นซองเซเว่น

และในนั้นก็มี 

 

ถุงยาง…..

 

ตลกไปแหล่ะ~

 

 

 

ป๊อกกี้กล่องแดง

แต่ว่าของใครละเนี้ย เลยถามก่อนว่าของใคร
คุณเธอก็เลยบอกว่า “เห็นว่าอยากกินไม่ใช่หรอ” “บ้านไม่มีเซเว่นก็งี้” แต่ในใจอ่า ยิ้มไปแล้วงัย
คือ เค้าไม่ได้บ่นเลย แถบจะไม่ค่อยไม่ได้คุยไรกันเยอะแยะ แต่ว่าซื้อมาให้ก็ ซึ้งอ่า
ที่จำได้ว่าเค้าชอบอันนี้ๆ แล้วก็ห่างหายไปนานมากมาย โห้ๆ เลยกะว่าจะเก็บอ่า ไม่อยากกินตอนนี้
เอาไว้วันไหนคิดถึงมากๆแล้วจะเก็บไว้ดูต่างหน้าละกันเนอะๆ(แกจะขึ้นหิ้งเลยรึงัย ฮ่าๆ)
เพราะอันแรกที่คุณเธอซื้อให้ นี้แบ่งกันกินในห้องเชียร์ อีปูนนี้แดกเยอะไม่อายกูเลย..แม่งมากๆ

**ยิ้ม~

ก็ไรอีก เรื่องรูปถ่ายงานกีฬา 9 สวน คือว่าปีที่แล้วเราถ่ายภาพไว้เยอะ เอาลงศูนย์ข่าวทดลองด้วย
(http://newshawkskr.blogspot.com) ซึ่งก็มีน้องมาขอว่าพี่มีภาพกีฬาสีไหม เราก็ส่งเว็บลิงค์ไป
ให้น้องไปเซฟเอง ฮ่าๆ พอสักเมื่อวาน อาจารย์ฝากให้ติดโปสเตอร์กีฬาสี

อุ๊แม่เจ้า นี้ภาพกูนิ
โดนตัดลายน้ำ(เครดิต)ออกด้วย แม่ง…เดือดนิดหนึ่ง แต่นี้มันน้องกูนิ ขอก็ขอแล้ว
แต่ไม่ได้อธิบายเพิ่มเลยว่จะเอาไปทำไร ก็บ่นๆกับคุณเธอว่าภาพเราถ่ายอา โดนตัดชื่อไป โห้ๆ
คุณเธอเลยบอก “งันเวลาใครสนใจภาพแจง แจงก็ไปบอกเค้านะ ว่าแจงถ่ายเอง ภาพแจงๆ”
ไอ้เรานี้ก็นึกว่าจะเล่นมุข

วันนี้คุณเธอเอาจริง

เพื่อนคุณเธอยืนออกอยู่แถวโปสเตอร์ ไอ้เราก็เดินตามมาแหล่ะ คุณเธอก็คุยกับเพื่อนเธอ
แล้วก็พูดเรื่องป้ายที่ติด “นี้ๆ ภาพนี้คนนี้ถ่ายเองเลยนะ”
ทำสีหน้าไม่ถูก…นี้เอาจริงดิ ฮ่าๆ

จริงภาพที่ถูกใช้เป็นโปสเตอร์ที่เห็นๆมี 2 ป้าย

อ่อใช่ๆ

คือว่าวันนี้ไปกินข้าวกับคุณเธอ…คือ เราเดินออกไปจะไปกินข้าว ถามคุณเธอ ก็บอกว่ากินแล้ว
แล้วไล่เราไปถามน้องนัทซากูระงิ น้องก็บอกว่ายัง อ่า หรือว่าบอกว่าไม่กิน ตอบว่าไม่กินดิ เลยหันไปหาคุณเธอ
แล้วคุณเธอก็ตัดสินใจไปเป็นเพื่อนกินข้าวกลางวันด้วยกัน โห้ๆ…ซึ้ง

ก็ไปกิน เป็นเพื่อนจริงๆ คือเค้ากิน คุณเธอนั่งเฝ้า
ก็คุยเรื่องเครียดๆกันมาก แต่เค้าเป็นฝ่ายพูดไม่รู้เรื่องมากกว่า เลยโดนไล่ให้กินข้าวไปซะ(กินก๋วยเตี๊ยว)
พอเดินออกมา น้องกิ๊ฟแฟนน้องนัทซากูระงิก็ส่งสายตาแบบ อย่ามองพี่เหมือนจับผิดจิ…
เพราะน้องเค้าเห็นคุณเธอแหล่ะ หลังจากนั้นก็เดินกันคนละทาง
คุณเธอก็แวะคุยกับแนต เพื่อนในห้อง เราก็ลั่ลล้าๆ ดูโปสเตอร์งานกีฬาสี ตรงประตูทางบ่อปลา

ต๊ายแหล่ะ

นี้รูปถ่ายของเรานิ…ตายแหล่ะ ไม่ลบเครดิตออกให้ ดีใจจัง
แล้วก็ยิ้มๆ บอกๆคุณเธอ ว่า โห้ ดีใจจัง!!! นามแฝงเรา TUMSING จริงๆจะอ่านเป็นนามสกุลเราได้นะ ฮ่าๆ
แล้วก็นี้แหล่ะ คุณเธอเลยแบบว่า เอาจริง บอกเพื่อนอย่างที่บอกไป ฮ่าๆ ขำๆ

คิดว่า เหงื่อที่หยดไปกับการถ่ายรูปงานกีฬาสีมันก็คุ้มค่าเหนื่อยดีนะ
อาจจะเอาไว้ใช้โปรโมตศูนย์ข่าว ฮ่าๆๆๆ…นึกถึงเอฟเลย หลายเรื่องๆ
แต่บทความนี้สำหรับคุณเธอ ผู้ชายอื่นไม่มีสิทธิ์ ว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮา
เออ โดนน้องแซว คือก็เล่นๆกับคุณเธอ ก็หยิบเงินออกมานับ แล้วเห็นว่าคุณเธอนี้เอาซองยามาใส่ซิม
ก็แซวๆเล่นๆกันไป ที่นี้น้องก็เหมือนจะ สะกิดไรสักอย่างว่า “พี่ครับ ผมเป็น ก ข ค หรือเปล่า”
ฮ่าๆ..เราก็บอกเปล่าๆๆๆๆ พอแหล่ะ จบเรื่องเอฟ ณ บัดนี้ ต่อเรื่องคุณเธอ

แล้วเดินมาก็เถียงๆกัน 2 คนจากโรงอาหาร ไร้สาระดี ชอยๆไม่เครียด

ก็ตอนบ่ายคุณเธอมีสอบของอาจารย์ยาใจ เลยเร่งให้คุณเธอไปสอบ เราก็มานั่งรอเรียนอังกฤษ
ปรากฎ อาจารย์ไม่สอน เราเลยแบบว่า ลั้ลล้าๆ แต่ก็ทำงานแหล่ะ สักพักไปเรียนชีวะ
เพื่อนบอกว่าสีแดงอยากได้รีดให้แจงลง ฮ่าๆ ไม่ปฎิเสธฮ่าๆ อยากเป็นคฑา เพราะว่าเห็นเค้าซ้อมๆอยู่
ตอนนั้นเดินกับคุณเธอ เราอยากจับคฑา คุณเธอบอกไปขอเค้าดิ จับถึงเปล่า ฮ่าๆ ก็นะ ฮ่าๆ
อยากควงอ่า ฮ่าๆ ช่างเห้อ พอที่นี้พวกเรางก็เดินๆ เราช้าเลยโดนทิ้งไว้ ก็นะ ฮ่าๆ เลยไปเรียน

พอหลังเลิกเรียนก็เจอคุณเธอ เดอะโบโอเคก็ ปั๊งๆ เราเลยแบบ ห๊า ตามสถานการณ์ไม่ทัน
ปล่อยให้คุณเธอออกไปก่อน เพราะคุณเธอสอนไว้ว่า “ไม่ต้องรู้ทุกอย่างแต่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง” ใช่ป่ะ
น่าจะประมาณนี้…คือว่าไม่ต้องรู้ว่าใครทำ ใครสร้าง เกิดไรแล้วไปสอดอยากรู้ ณเดี๊ยวนั้น
เหมือนเกิดไรขึ้นอยากรู้ก็เก็บ เก็บรายละเอียด แล้วรอ รอสิ่งที่ต้องรู้จริงๆนั้นคือเรื่องทั้งหมดเพื่อประมวลผล

นี้ก็รอ (ณ ตอนนั้นทำการงอน ไรอารมณ์ในการทำโค๊ดไป ซวยแหล่ะกู มากมายๆในอามณ์มากๆ กูแย่แล้วๆ)
คือก็เข้าไป ก็ปั๊งๆ นี้เข้าใจๆๆๆ จริงๆเรื่องนี้ก็คุยกับแบงค์แหล่ะ วันนี้เดอะโบโอเค เดือดมาก ปั๊งๆ เราตามทัน
ก็คิดและมองรูปการออกแหล่ะ พอที่นี้คุณเธอไล่ไปเก็บกระดาษโค๊ด คุณเธอน่ารักอ่า ก็ไม่ได้อะไรหรอก
ก็แค่…เตือนสติ อืม ก็ดี เพราะบ้างที่เรามองพลาดมุมไป ก็มีคุณเธอเป็นอีกมุมหนึ่งที่ค่อยบอกเราด้วยความจริงใจ
เขินๆ…ก็ไปเก็บ แล้วออกมาเปลี่ยนกระดาษสีกับเดอะโบโอเค แล้วก็ทำๆ สักพักน้องมาชวนน้องไปกินขนม
คุณเธอก็จะไปแหล่ะ ก็ไปนะ แต่ว่าเดินเร็วเกิน เราก็มั่วแต่คุณคนนู้นที่ คนนี้ที่ คุณเธอก็แอบมองอยู่หรอก
ว่าอาซิ้มหลงไปไหน ฮ่าๆ แล้วเจอน้องพัดทำสายตาแบบ คุณพี่ๆ อะไรๆทำไมไม่เดินกับคุณเธอ อะไรประมาณนี้

อ่า เหมือนพัดจะบอกเรื่อง วาเลนไทน์เดย์ ไวเดย์ แล้วก็แบล็กเดย์
แล้วก็ถามว่า กาฟิว ใช่แฟนไหม ลอยกระทงกันยัง ปีใหม่ไปเที่ยวด้วยกันไหม
แต่ละคำถาม วู้! จำคำตอบสุดท้ายได้อย่างเดียว
ไม่ไป ปล่อยมันอยู่กะพ่อแม่มันนู้นไป พัดเลบอกว่า….เขิน ไม่เขียนๆๆ

แล้วที่นี้ ก็เดินแยกๆกันแหละ ที่นี้ก็เดินแยกถึงแยกมากๆ คือว่าเจอเกมส์งัย เลยเดินหนีไปดูแปลงเกษตร
คุณเธอก็วิ่งตามมา ไอ้เราก็นึกว่าจะเดินไปกับเรา แต่ความจริงคือ
”กาน ฝากซื้อโยเกริตปั่น” อืม…อ่านะๆ ไม่ไปก็ฝาก เออ ใครชวนออกมาซื้อกันแน่เนี้ยๆ
แต่ไม่เป็นไร เราต้องไปง้อกาน หลังจากทำกานเสียอารมณ์ และพยายามคิดเรื่องแก้โค๊ดที่เป็นทางออกที่ดีที่สุด
พอซื้อมา ก็มานั่งกับคุณเธอ เอาน้ำให้ บอกไม่ได้สั่ง ไม่ใช่ของเค้า เราเลยเอาคืน ไม่กินก็ไม่กิน
แล้วก็เดินเข้าห้องไป ตอนนั้นมีเกมส์ หมิ้ว เขม พัด ไปมาๆ ก็คุย สักพักๆก็ดินเข้าห้องเชียร์

เข้าห้องมากานยังง้ออยู่ พอเอาของกินล่อเลยหายเลย ไม่รู้เพื่อนใคร เป็นเหมือนกันหมด ฮ่าๆ
ก็กินๆสักพักพ่อมา ท้วงซองผ้าป่าของอาจารย์ แล้วก็กลับบ้าน แต่ว่าเราบอกนุ่นว่าจะเดินไปหน้าโรงเรียน
ไปดูว่ากลุ่มนั้นมันคุยกันไปถึงไหน ก็อย่างที่เห็น อืมพอถามๆคุณเธอ ก็ไม่ได้บอกไรนะ

พอที่นี้พ่อขับรถมา แล้วรถเลลย เลยต้องวิ่งขึ้นรถเดี๊ยวพ่อว่า


ที่นี้ก็กลับบบ้าน
…สักพักคุณเธอออนเอ็ม ก็คุยๆ เหมือนจะลืมไรไป ช่างเห้อๆ…เหมือนจะหลอกโฆษณาอะไรสักอย่างไป
เอาเถอะๆนี้เขียนตั้งแต่ สองทุ่ม นี้จะสี่ทุ่มครึ่ง
เรื่องของเธอมันยาวนานจริงๆเลย อยากให้คุณเธอได้อ่านจัง

เออ ทักเมื่อกี้

เดือดว่ะ….คุณเธอบอกให้อ่านแล้วแบบ อืม เดาทางถูกเลย
อยากให้คุณเธอพักผ่อนนะ

(เขียนถึงเรื่องพักผ่อน
เจอการแซวของเขมเราว่า เราว่าไม่ใช่ๆ เหมือนจะไม่แรงแต่เราสัมผัสได้ถึงบ้างอย่าง)

หยุดเห้อ คุณเธอบอกให้หยุด จบๆ

เสร็จแล้ว!!! มาดูแล้วออกเลขโค๊ดให้กูซะ!!!!

เรา…หน้าตาเรียบร้อยหรอ?

เรา…หน้าเหมือนตั้งใจเรียนจริงดิ?

เรา…ดูติ๋มๆรึ?

 

ทั้งหมดทั้งมวลมันมาจากเสียงของคนที่มองเรา

เราจะมองที่เสียงสะท้อนของกำแพง

หรือจะฟังจากเสียงหัวใจตัวเองล่ะ

 

ลองเงียบๆ แล้วฟังดีกว่า…ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

…

…

…

…

ยิ้ม~

ตกลงปีนี้ทุบสถิติ 2 คน โอ้เย่!!!!!!(จากชีวิตทีเกิดมาพบเจอวันลอยกระทงเกือบ 18 ครั้ง)

มีพี่อีฟรุ่น10ชวนไปลอยที่ม.เกษตร….ไปไม่ได้ดึกเกิน ไกลอีก
พี่อาร์มอีกคนชวนไปลอยที่ม.ธรรมศาสตร์….อ่านะ ฮ่าๆไม่ไปๆ

ก็โอเค ปีนี้ เอาไว้ก่อน
ปีหน้า ออกทะเล ลั่ลล้ากันฉิบหายแน่นอน

ขอเอาฟันหน้า รับ ประ กัน โอ้เย่!!!!

  ขอจันทร์ 2 piano by Four - เทพหมี

ปล. ๑. ตกลงแม่งจะลอยหลังโรงเรียนใช่ไหม โอเคแหล่ะ ฮ่าๆ เอาประทัดไปจุดแม่งเลย ฮ่าๆ
๒. เครียร์งานศิลปะ  ที่ไม่ได้ขึ้นเรียน กะจะไม่เรียนแม่งทันเทอมนี้แหล่ะ ฮ่าๆ
๓. หลังจากร้องไห้กับพ่อเรื่องสอบ พ่อก็ให้เข้ารามได้…..โอ้เย่!!! ที่ไหนก็ได้ที่อยากเรียน โอ้เย่!!!
๔. ป้าชวนเข้าตัวเมืองอยุธยาไปลอยกระทง…สถิตินี้ไม่ได้นับป้า เห้อๆ
๕. วันนี้สนุกดี มีเบื่อๆบ้างกับเรื่องโทรศัพท์ เห้อๆ นิดนึ่งแหล่ะชีวิต ใกล้จบแล้วๆ
๖. น้องปอน 404 น่ารักว่ะ  น้องเอริดนี้ ก็น่ารัก คล้ายๆกันเลย ยังกับแฝด แต่ถ้าให้เลือก(เลือกได้หรอ) เลือกปอน
๗. จะไปภูเก็ต งัมๆๆๆๆๆๆ วางแผนไว้แล้ว ฮึๆ
๘. ต้องตั้งใจเรียนเยอะๆ ต้องทำหน้ากุ๊งกิ๊งๆกับอาจารย์    อาจารย์ขา~
๙. พระจันทร์สวย เจอเพลงขอจันทร์ ที่พี่บลอกเทพหมี เอ็กทีนร้องไว้ เพราะนะๆ

เมื่อวานถ่ายรูปลงหนังสือรุ่น ก็นะได้ไปนั่งตรงกลุ่มที่แซวเราตอนเดินผ่านพอดี เชี่ย! ดี!
เห้อๆ แล้วแม่งก็นะ ไม่ยอมนั่งดีๆเห้อๆ ช่างแม่งเห้อ ก็ถ่ายรูป
รู้สึกพี่ประธานรุ่น7 เปิดบ.ทำหนังสือรุ่น ก็มาทำให้น้องอ่านะ หากินง่ายว่ะพี่ โห้แม่เจ้า~
ถือว่าได้ประโยชน์ทั้ง 2 ฝ่ายนะ มองแบบนี้ 

เห็นหนังสือรุ่น 10 สวยโครต ชอบนะที่เป็นกล่องๆ ถึงจะปัญหาเยอะแต่คุ้มกับที่รอนะ
แล้วหนังสือรุ่น 11 จะเป็นงัยบ้างหนอ…(มีอะไรตะขิดตะขวงใจแกอยู่ใช่ไหมฮึๆ นึกย้อนถึงเรื่องเสื้อปฐมนิเทศเลย)

เอาแล้ว นี้กูใกล้จบแล้วใช่ไหม…

 

 

ปล. เกรด กูๆ 3.16 เหลือ 3.05
พวกวิทย์ – คณิต - อังกฤษ ติด 2เป็นเลขหน้าเลยเว้ย แม่ง!
เอาว่ะ สู้เว้ย!!!

ลำดับเหตุการณ์คราวๆ ไม่ไหวแหล่ะๆ

ฝันร้าย--->ตื่นตี3--->ไม่นอนแม่งแล้ว!!!--->นั่งอ่านบทความ--->พ่อนัดไปทำบุญ--->
เจอดาบ เพื่อนพ่อที่เรียนรัฐศาสตร์ รามรุ่นเดียวกัน--->เจอพี่นายกับพี่เกตุ โทรามรุ่นเดียวกับพ่อ
มีCANON  DSLR –LIKE ล่อตาล่อใจ (แต่เรานิกว่ะ ไม่สนอยู่แหล่ะ)--->ถึงวัด

--->เจอรองวรพัน--->เจออาจารย์วิเชียร์--->เจอคนในโรงเรียน--->เจอรถตู้โรงเรียน--->ทำบุญ--->กินข้าวที่วัด--->กลิ่นเบียร์ แต่ยังก่อนๆ เจอคนในโรงเรียน เสียภาพพจน์หมด ฮ่าๆ--->ออกจาวัด

--->ไปเขื่อนป่าสัก(ไหนว่ามึงไปนครสวรรค์ละ โมจิๆ ฮ่าๆ ก็ทำบุญที่นครสวรรค์แต่ออกเส้นป่าสักนิหว่า)
--->แวะกินข้าว--->แดกเบียร์ช้าง ไม่ค่อยชอบเลย ชอบสิงห์มากกว่า--->
เมา--->เดินออกไปอ้วก

--->แม่ง กุ้งกู เสียดายว่ะ --->ลืมเรื่องสอบรัฐศาสตร์เมื่อวานไปสักพัก--->เข้าเขื่อน --->นั่งกินลม อืด ชิว --->ส่งข้อความให้คุณเธอ แต่ก็นะ สนใจไม่สนใจไม่รู้  จะหลับ--->ปวดฉี่ ไปฉี่ เริ่มสาง--->เห็นน้องเด็กม.ต้นมั้ง จองกูยังจับจะ… นี้กูแบ๋วนะ อย่าทำไรกูนะ อย่าๆๆ กูไม่ใช่เล่นๆนะขอบอกๆ--->เจออีกแหล่ะ พวกมอง มองแต่ไม่ทำไรนี้ ลำคาญนะ ขอบอกๆ --->สนุก อยู่กับครอบครัว ดีใจๆ ได้กอดแม่ ไม่ได้กอดมาสักเดือนแล้วมั้ง

--->กลับบ้าน--->เจอรถแม่งชนกันต่อหน้า ระหว่างรถสิบล้อกะรถเก็ง เบียดกันซะ โครตติดตา แต่แม่งก็รอดแหล่ะ ถึงได้มารุมยืนเถียงกัน--->แวะตลาด ซื้อของ ได้กระเป๋า หมอนใบหนึ่ง--->มองอีกแหล่ะ กูไม่พลาดอะไรสักหน่อย วันนี้แม่งมองกระลิ้มกระเลียโลมเลียจริงๆ ที่คนอยากให้มองนี้ ฮ่าๆ ช่างมันเห้อ ไร้สาระ--->เหนื่อย

--->พิมพ์ๆๆ--->กูคงต้องเรียนรามจริงๆใช่ไหม

 

เอาว่ะ สู้--->กินสุรา แล้วลืมว่าตัวเองป่วยเลยว่ะ ฮ่าๆ ตายแหล่ะ พรุ่งนี้กูจะไปเรียนได้ไหม

 

つづく

ไม่ติดแน่กู……..คิดในใจเลย ตัวโตๆ แบบอนาถ
สอบกัน ห้าร้อยกว่าๆสาขารัฐกิจ (เพิ่งรู้ว่าต้องสอบสาขาเมื่อเช้า ฮ่าๆ)
เขาบอกว่าจะเอาคะแนนคนสูงสุดจำนวน 100 คน เห้อๆแล้วถึงจะดูเรียงความ

ไม่ติดแน่ๆกู

เมื่อเช้าเจอรุ่นพี่ พี่รุ่น10มั้ง กับพี่แพนอีกคน จะขายสมุดให้
ตอนมาสอบก็เจอพี่ๆรุมให้ซื้อ ก็อุดหนุมพี่ผู้หญิง แล้วพี่ผู้ชายก็มาซื้อก็ตื้ออ่าแบบว่าหนูมีแล้วๆๆๆๆ
ก็จะขายอ่า แต่เขาก็ไม่ได้หล่อไรหรอก ฮ่าๆเลยไม่ได้อุดหนุน ฮึๆ ก็ใส่แว่นแหล่ะ สูงๆ คล่ำๆ ใส่เสื้อส้มๆ
พี่เขาก็อวยพรแหล่ะว่าให้ได้นะ แหะๆ

ไม่ได้หรอกพี่

สมองเท่าเม็ดข้าว

อย่าหวังเลยว่าเขาจะได้อ่านเรียงความเรา เขียนไป มือสั่นไป ขนาดเราพยายามเขียนไดอารี่ทุกวันนะ
พยายามเรียบเรียง ใช้ถ้อยคำ แต่แบบว่ามือสั่นโครตพ่อโครตแม่เลย พยายามคิด พยายามตีความว่าจะเขียนงัย
คำถามก็ประมาณว่าให้การเมืองเป็นสินค้า แล้วจะมีแนวโน้มแบบไหน

- -“) บอกไปว่าเหมือน ยารักษาโรค

 

พอแหล่ะ เครียดว่ะ

ไม่ติด กูต้องอ่านหนังสือแอดใช่ไหม

กูต้องเพลาๆกิจกรรมใช่ไหม

เออ

 

ถูกแล้ว

 

จบๆๆๆ

ถ้าวันนี้ปูนไม่ได้สั่งให้กูเอาดินสอพองที่ใช้เจิมป้าย
กูก็กะจะไม่ไปโรงเรียน เพราะว่าแม่งปวดหัวแต่เมื่อวานแล้ว แต่พอเอาไปแล้วก็ไม่ได้ใช้
เพราะว่ามีคนเอาไปให้ก่อนแล้ว ซึ่งไม่กรุณาบอกกูเลยนะ
เห้อๆ อุส่าห์รีบขับรถไปโรงเรียนแบบว่าเหยียบ 120 กม.จากอยุธยา

วันนี้มึนๆ จากช่วงเช้ามีนิดหน่อย พอบ่ายๆเริ่มไม่ไหวแล้วกู พอขึ้นเรียนบุ๊ปอาการเริ่มออก
บ่ายสองไม่ไหว หนึ่งไล่ไปนอน เลยขึ้นไปนอนห้องพยาบาล นอนแบบว่าแม่งอนาถมากชีวิตกู

พรุ่งนี้สอบด้วย แม่งเอ๊ย…งานเข้า

พอลงมาก็มานั่งซ่อมเพลตต่อ เช็คสมุดสี เปลี่ยนกระดาษ เช็คห่วง เหลือแถวเดียวไม่ไหวแหล่ะ
เลยให้ปูปูริทำต่อ เดินออกไปข้างนอก เติมเงินโทรศัพท์ ซื้อของ กลับเข้ามา พ่อมาพอดี
สภาพกูตอนนั้นแย่โครต ตาก็เบลอ หน้าก็แดงๆ หัวยุ่งมาก แย่โครตๆ บอกพ่อให้มารับบ่ายสามแต่มาห้าโมงครึ่ง
โค๊ดก็ไม่ได้ทำ เพราะ พี่มา โค๊ดกูนะ ลับด้วย เห้อๆ (นี้มึงเขียนใส่สเปซไป มันจะลับอยู่ไหม สาดดดดดดด)

มีไรอีก วันนี้เปิดห้องเชียร์ ติดป้าย เออ พี่จี๊ด9มา พี่มิ้ง9 พี่บอส10 มาทัน จนพอบูมไรเสร็จ
พี่ประธานเชียร์รุ่น10ถึงมา พี่ๆรุ่น10ถึงค่อยๆทยอยมา เห้อๆ

วันนี้เอาน้องเข้ากลางแดด มีน้องเป็นลมด้วย โห้ๆบอบบางจัง

วันนี้อีกแหล่ะ ทำไมรู้สึกแบบแม่ง บอกไม่ถูกอยากจะหนีออกไปให้ไกลๆ
หนีไป จบไป จากไป   มันจะไม่มีตอนต่อไป

ถ้าไม่รู้สึกอะไร ก็ต้องรับผิดชอบกับการกระทำใช่ไหม
งันเราคงต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อรับผิดชอบกับสิ่งที่เราทำลงไป

ไม่อะไรจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จะดีหรอ
แย่จัง

ปวดหัว เศร้า ท้อแท้ สิ้นหวัง ไร้แรง เบื่อโว้ยๆๆๆๆๆๆๆๆ

เบื่อตัวเองโว้ยๆ

เซ้งชั้นที่ ๑

ช่วงนี้เพ้อๆอะไรสักอย่างอยู่ คือ เป็นประมาณว่าคิด คิดเรื่องนี้ คิดถึงคนนี้ เป็นช่วงเวลา
ซึ่งมันก็เป็นช่วงเวลาที่พ่อขับรถมาส่งที่โรงเรียน แล้วเพ้อประมาณ ครึ่งชั่วโมง ประมาณนี้

ก่อนจะถึงโรงเรียนแบบสายๆ….คือแม่งเข้าแถวกัน…เคารพธงชาติกันแล้ว…ร้องเพลงโรงเรียนแล้วบ้าง
ไม่ได้ไปทันก่อนจะเข้าแถวสักที….เห้อๆ เลยเซ้งๆ

 

เซ้งชั้นที่ ๒

เรื่องอ่านหนังสือ คือ ระบบเวลาเริ่มร่วน แม่งไม่ได้อย่างใจเลย
กลับบ้านมา ก็แทบเหนื่อย ต้องนอน พอนอนก็ไม่ได้กินข้าว
พอไม่นอนก็ได้กินข้าว แต่อิ่ม กว่าจะได้อาบน้ำ กว่าจะได้อ่านหนังสือ ทำการบ้าน
ก็หลับ…กูอยากเป็นค้างคาวจัง เห้อๆ

 

เซ้งชั้นที่ ๓

เรื่องพ่อคุณ
เห้อๆ เยอะแยะจริงๆ เห้อๆ เริ่มหนักใจ แต่แล้วงัย คือก็สนใจ แต่ไม่หรอก ไม่รู้จะตอบไร

 

เซ้งชั้นที่ ๔

น้องมาชงมาชม ว่าพี่แจงน่ารัก พี่แจงสวย

เซ้งจิต

 

 

 

…เรื่องจริงอยู่แล้ว พูดกันอยู่ได้ บ้าๆๆๆๆ!!!

 

เซ้งชั้นที่ ๕

เรื่องเกาะแกะ เห้อๆ อะไรกันอ่า เค้าไม่ได้คิดจริงจังอ่า แค่เล่นๆกับน้องๆมากมายๆ
ไม่ได้คิดจงคิดจีบคิดอะไรเลยอ่า

แบบว่าเห็นคนน่ารักเดินมาก็ชม
แบบว่าเห็นเด็กน่ารักก็ชวนคนรอบข้างมอง
แบบว่าคนน่ารักน่ากอด เราก็ไม่ถือเนื้อถือตัว

อ๊า! จบๆๆๆ
แต่ว่าน่ารักจริงๆว่ะ สายตาเราไม่ได้หยุดมองเลย เห้อๆ หรอกแหรกๆ ซุกซน

แต่คนรักจริงนี้ เราก็ทะนุถนอมมากมายน้า โฮ้ๆ

ซึ้ง…

 

 

ปล. เซ้งอยู่ แต่ก็ฮารั่วได้ทุกสถานการณ์ด้วยความแรด

การจัดการม่านรูดกู   หลุดลอย~!

(กูไม่ได้ตลกนะ…อยากเรียนไปเปิดม่านรูดจริงๆ)

ข้อสอบอังกฤษมศว กวนมาก…มีเขียนด้วย รีบทำต่อไป
การเดาไม่ช่วยให้คะแนนเพิ่มขึ้น กรุณาคิด กูจะเอาอะไรคิด จะให้กูไตร่ตรองอะไรในสมองน้อยของกูละ

โอ้แม่เจ้า~!

ทำให้อ่านไป อารมณ์เสียไป
แต่ว่า

กูใส่ใจทำไมฟร่ะ ที่ข้อสอบกำลังแดกดันกูอยู่
อ่านแล้วอารมณ์เสียมากมาย ไม่ได้ให้กำลังใจกูเลย

อารมณ์เสีย
นี้กูไปสอบเพื่อไร ไม่ติดแน่กู ตอบผิดเหี้ยมาก ความถนัดไม่ทัน 5 ข้อ มั่วอย่างมีหลักการ 3 ข้อ
การอ่าน แม่งกูอึ้น ภาษาไทยแม่งเอ๊ย สังคมนี้มึงจะให้กูเรียนศาสนาใช่มะ มีออกกฎหมายด้วย

โอ้แม่เจ้า~!

 

ท่านพี่มหาซวย

วันนี้ได้คุยกะท่านพี่
ซวยจริงๆเลยท่านพี่เรา  สมน้ำหน้าไปแล้ว ก็ดันเล่นกะคนมีของ
ของเลยเล่นซะหัวแตกเลย
หล่อน้อยลง ไม่ตายหรอก

ไอ้ปูนแกล้งหนู

แม่ง แย่งบาสจากมือเราไปแล้วโยนใส่หัวเรา
ไม่ชอบ ตกใจ แล้วก็เจ็บด้วย ก็ร้องไห้
พอร้องเสร็จจะไปล้างหน้า ห้องน้ำในห้องเชียร์มีคนเข้า
เลยเดินออกไป เจอหนึ่งก็ปลอบๆ

 

วันนี้ได้กลับบ้านเร็ว…เพราะเกรดตก
เกรดตกมาอยู่ที่ 2.51
พ่อเลยมารับกลับบ้านไว แล้วให้ออกจากเชียร์

แต่

\\(^^)// หนูไม่ออก

เดี๊ยวเอาเวลาที่โรงเรียนทำ  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

- -“)แต่ก็นะ  มันคงต้องเนียนกว่านี้ แล้ววันหยุดเสาร์อาทิตย์จะออกจากบ้านได้งัย

ตังค์ โดนจ่ายเป็นรายวันซะแหล่ะ

 

กูแย่แล้ว~

 

แต่มันต้องมีทางออก….ไม่(พยายาม)เครียด