| ไดอารี่คนเชยๆ's profileเปลี่ยนไปเรื่อย [999 รอ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 26 [272] ดื่มด่ำ ไม่ว่าคนเราจะมีชีวิตได้นานแค่ไหน หากแต่ได้ดื่มด่ำสิ่งที่เราปราถารถ เพียงไม่กี่อึดใจ เราจะตราตรึงสิ่งนั้นไว้ ระลึกถึงมันวันละครั้ง บอกกับตัวเองว่ารู้สึกเช่นใด อาจจะเรียกว่าฉาบฉวย แต่นั้นคือความสุข ความสุขที่รินใส่แก้ว มีโซดา น้ำแข็ง เหล้า และ ภาพยนต์สักเรื่อง เพื่อน มาบ้างไม่มาบ้างแล้วแต่ ได้แต่บอกตัวเองว่า ขอให้เหล้าแก้วนี้เป็นแก้วสุดท้ายของปีนี้เท่านั้น ปีแห่งการเปลี่ยนแปลง ปีที่ฉันมีความหวัง และ รักษาความฝันนั้นไว้ ทำมันสำเร็จ ฉันขออยู่กับมัน มือฉัน ด้วยมือของฉันที่จะทำ แด่ ความทรงจำ แด่ เธอ ฉันอยากได้เธอ แต่ฉันดูแลเธอไม่ได้ ไม่เข้าใจ ไม่้เข้าใจว่ะ November 25 [271] เจอะเจอเออ เจอพี่เบียกะพี่ดาอีกแหล่ะ สามคนนี้(รวมพี่ไก่)หนีไปทำงานกันเชียงราย
ได้แต่ เมียงมอง เมื่อไหร่จะได้ไปเหนือกับเขาบ้าง พ่อหนอพ่อ เมื่อไหร่จะพาไป เห้อ อ่อ เจอแบงค์ ไปซื้อชีทเตรียมซ่อมกฎหมาย ไปเรียนอังกฤษที่สยาม เห้อ วันเสาร์ อาจจะไปดูบอล วันอาทิตย์ไปลงทะเบียนซ่อมกะไปดูน้องเข้าใหม่ เห้อ หิวข้าวว่ะ แต่นั้งดูหนังอยู่ขี้เกียจไป ขี้เกียจเจอรุ่นพี่ น่ารำคาญ เมื่อไหร่จะจบเสียที อ่อ หางานด้วย หาผลสำรวจ แต่ยากว่ะ แบงค์ก็กลับบ้านดึก บอกให้เราออกกำลังกาย
เอาน้า เดี๊ยวก็ผอม ไปซัดข้าวดีกว่า November 24 [270] กลั่นสุขใส่ขวดแล้วเขย่า แบ่งให้ นะเออเธอน้าหายหน้าไปหลายวัน งานการก็หนีไป ไปอยู่bird fail เอ๊ย bird fair นึกถึงค่ายอบรมอาสาสมัครพิทักษ์ ครั้งที่4(พี่ไก่บอกครั้งสุดท้ายว่ะ เพราะใกล้ตามเป้าแล้ว) ขอบคุณ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ คณะศึกษาศาสตร์ เอกจิตวิทยาการแนะแนว อ่อ BCST ครับ กรรมการแฟนพันธุ์แท้เรื่องนก พี่หมอเบ็นกรรมเวรไรสักอย่าง อีกท่านไม่ทราบ พูดจริงนะ พี่ไก่ พี่เหมือนน้องคนหนึ่ง เพลงมือถือพี่ทำให้นึกถึงน้องคนนั้นจริงๆ สรุป พี่เบียกะพี่ดาก็อินเลิฟกันนี้เอง
จบ แหล่ะ อ่อเรียนวิชาครอบครัวศึกษา อืมมมมม มันส์พะยะคะมากๆ จบจริง November 21 [269] สิ่งที่ฉันห่วง 0.44 น. เมื่อกี้คุยกับน้อง เราผิดที่ชวนน้อง ก็รู้ว่าน้องเหนื่อยแถมยังเป็นคนดื้อเสียอีก กลัวดิ กลัวจะไม่สบาย เป็นลมแดด จับไข้เอา หรือจะเป็นห่วงมากไป น้องหนอน้อง ทำใจพี่เป็นกังวล...เด็กดื้อ กีฬาสีเสร็จ อยากให้พักอยู่บ้าน ไหนจะต้องเตรียมแข่งนิทานวันจันทร์ เปลี่ยนอากาศกระทัน จากนู้นไปนี้จะเพลียเอาเปล่าๆ กังวลใจ "จะไป และ จะนอนค้างที่นั้น" ความรู้สึกเหมือนฟ้าึำคำรามเลย น่ากลัวว่ะ เจอ dark side แล้วงัยเรา ภาวนาอย่าให้เป็นอะไรไปเลยนะ ลูกเขาทั้งคนทำใช้คืนไม่ได้หรอกนะ ไม่มีพ่อเด็กคนไหนจะเอาเราด้วย สำคัญสุดๆ ลิง เด็กๆจะึลืมเราหรือยัง จะมากันครบไหนหนอเด็กๆ เด็กๆรอเราบ้างหรือเปล่า สัญญาว่าจะมาเจอกัน เชื่อสัญญาเด็กๆได้ไหมหนอ จะว่าไป อะไรก็ดูไม่แน่นอน คิดถึงพี่โจ คงอดนอนแน่ๆเลย จะทำงานไปถึงไหนนะ พี่โจ เขาจะมีกำลังใจไหมหนอ ในสถานการณ์แบบนี้ ข่าวบ้างข่าวทำให้เราใจแป๋ว เสียใจกับเขา วันเวลาเปลีี่ยนไป อะไรๆก็เปลี่ยนไป จนเราไม่อาจคาดหวังอะไรๆได้ ไม่รู้จะอธิบายว่าอะไรดี เด็กแต่ละยุค แตกต่างกัน เปลี่ยนแปลงไปเร็วเกินไปหรือไม อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะถึงจตุรมิตร ที่สวนกุหลาบฯ จะเป็นเจ้าภาพ คงปล่อยให้คนอื่นๆไปดู ฉัน ก็ต้องมาทำหน้าที่ของฉัน "คนเราตัดสินใจไปแล้ว ไม่ควรจะมาเสียใจภายหลัง" คิดถึงท่านพี่ November 20 [268] เขาว่าจะหลงกันที่บางปู 18.02 น. พรุ่งนี้ไปบางปู จะหลงหรือเปล่าไม่รู้ คิดอยู่ ตื่นเต้น อยากทำหลนน้ำปลาให้แม่พ่อ กินแกล้มผัก อยู่บ้านนี้สบายใจดี สงสารแต่คนที่ดินร้นกับอนาคต เลือกคณะ เพราะขาดความฝัน จิตตนาการหรือเปล่านะ เราปล่อยให้คนส่วนใหญ่มีบทบาทความคิดมากไปหรือเปล่า แม้มนุษย์จะเป็นสัตว์สังคม สมองก็คนละก้าน คนละเส้นเลือด คนเรา ขาดฝัน ไร้จุดหมาย ท้ายสุดก็ต้องเดินตามความคิดคนส่วนใหญ่ โชคดี ที่มีฝัน และ ได้ทำ เหมือนที่จะไปประกวดเสื้อนี้แหล่ะ ไต่ขึ้นไป ไม่รีบร้อน เพียงใจอยากทำ คิดถึงพี่เบีย อยู่เพรชบุรี พรุ่งนี้เจอกันเนอะ อยากดูหนังสั้นของพี่เบียจัง เอาแบบต้นฉบับก็ดีนะ ไปทำหลน ครั้งแรก ในชีวิตดีกว่า เหะ เหะ อบอุ่นจัง November 19 [267] เสื้อประกวด เสื้อประกวดพิมพ์ลายไม่ชัด ซักแล้วสีตก อนาถเละเทะ สงสัยจะได้ตัดกระดาษแปะกาวแล้วกะมั้ง สีหน้าอาจจะไม่เครียด ชิว ชิน แต่ใจมันดิ้นเหมือนมีทางออกแต่ไม่รู้ดีพอหรือเปล่า วันสอบแอโรบิก ไม่อยากสอบ เห็นชื่อเอ็มไอ้แชมป์ รุ่นพี่สั่งไม่ให้รับแอดน้อง...หรอ แล้วก็เปลี่ยนลบทิ้ง ไม่รู้เรื่องจริงหรือเท็จ แต่ความรู้สึก เหตุผลละว่ะ มึงไม่ใช่พ่อไม่มีเหตุผลพอ อนาถว่ะ ถ้าเท็จ แม่งจะเขียนเผื่อ กันเด็กหรอ ตุ๊ด! แดดร้อน ใจก็ร้อน เซ็งเจ้ย ดีที่นั่งเก็บของเข้าที่ อาจจะยังไม่เรียบร้อยหมดแต่ก็รู้ว่า อะไรอยู่ตรงไหนบ้าง แต่พื้นกะใต้เตียงสงปรกอยู่ อะไรมันจะขนาดนี้ ชีวิตเฟะ ดีจริงๆ เสื้อประกวด คนประกวด คนออกแบบประกวด เราเป็น 1 ใน 11 ลาย เห้อ มีเงินใช้สักพันสองพัน มันก็ดีสุดๆเลยเนอะ (คิดในใจ) แต่ไหนๆ ไปทำงาน ก็(คง)มีข้าวกะที่พัก ซุกหัวนอนไปวันๆ ตอนกลับจะนั่งรถไรกลับมาดีนะ น้องนัทเค้าจะคิดยังงัยหนอ ลายเสื้อพี่มันไม่เท่เหมือนในคอมว่ะ จะใจแป๋วไหมหนอ ถ้าตัดสินใจดีแล้ว จะมาเสียใจที่หลังไม่ได้...คนที่พูดประโยคนี้กะเราจะเป็นงัยหนอ พ่อกะแม่จะเป็นงัยหนอ อยากให้พ่อแม่ไปงานนี้กับเราจัง เบื่อชีวิตดีว่ะ ตอนไม่มีเงิน(มีสองร้อยแต่ใช้เป็นค่ารถ) ชีวิตมันเศร้าจังวุ้ย ข้าวก็ไม่ได้กิน เดินก็ไม่อยากเดิน เซ็งๆเตะฝุ่นไปวันๆ เห้อ มีเงินใช้สักพันสองพัน ดีสุดๆเลยเนอะ (คิดในใจ) [267] เสื้อประกวด เสื้อประกวดพิมพ์ลายไม่ชัด ซักแล้วสีตก อนาถเละเทะ สงสัยจะได้ตัดกระดาษแปะกาวแล้วกะมั้ง สีหน้าอาจจะไม่เครียด ชิว ชิน แต่ใจมันดิ้นเหมือนมีทางออกแต่ไม่รู้ดีพอหรือเปล่า วันสอบแอโรบิก ไม่อยากสอบ เห็นชื่อเอ็มไอ้แชมป์ รุ่นพี่สั่งไม่ให้รับแอดน้อง...หรอ แล้วก็เปลี่ยนลบทิ้ง ไม่รู้เรื่องจริงหรือเท็จ แต่ความรู้สึก เหตุผลละว่ะ มึงไม่ใช่พ่อไม่มีเหตุผลพอ อนาถว่ะ ถ้าเท็จ แม่งจะเขียนเผื่อ กันเด็กหรอ ตุ๊ด! แดดร้อน ใจก็ร้อน เซ็งเจ้ย ดีที่นั่งเก็บของเข้าที่ อาจจะยังไม่เรียบร้อยหมดแต่ก็รู้ว่า อะไรอยู่ตรงไหนบ้าง แต่พื้นกะใต้เตียงสงปรกอยู่ อะไรมันจะขนาดนี้ ชีวิตเฟะ ดีจริงๆ เสื้อประกวด คนประกวด คนออกแบบประกวด เราเป็น 1 ใน 11 ลาย เห้อ มีเงินใช้สักพันสองพัน มันก็ดีสุดๆเลยเนอะ (คิดในใจ) แต่ไหนๆ ไปทำงาน ก็(คง)มีข้าวกะที่พัก ซุกหัวนอนไปวันๆ ตอนกลับจะนั่งรถไรกลับมาดีนะ น้องนัทเค้าจะคิดยังงัยหนอ ลายเสื้อพี่มันไม่เท่เหมือนในคอมว่ะ จะใจแป๋วไหมหนอ ถ้าตัดสินใจดีแล้ว จะมาเสียใจที่หลังไม่ได้...คนที่พูดประโยคนี้กะเราจะเป็นงัยหนอ พ่อกะแม่จะเป็นงัยหนอ อยากให้พ่อแม่ไปงานนี้กับเราจัง เบื่อชีวิตดีว่ะ ตอนไม่มีเงิน(มีสองร้อยแต่ใช้เป็นค่ารถ) ชีวิตมันเศร้าจังวุ้ย ข้าวก็ไม่ได้กิน เดินก็ไม่อยากเดิน เซ็งๆเตะฝุ่นไปวันๆ เห้อ มีเงินใช้สักพันสองพัน ดีสุดๆเลยเนอะ (คิดในใจ) [266] วิบากกรรม แอโรบิก ชีวิตนี้ เรียนมหาลัย ทำไมต้องเจอวิชาแนวๆพละ เกลียดไหม น่าจะเรียกว่า ไม่ถูกอารมณ์เสียเท่าไหร่ ตั้งแต่หน้าตาอาจารย์ หน้าตาทีเอ ชุดที่ต้องใส่ วิธีสอน วิธีสอบ การบ้าน สัปดาห์ก่อนวัดสมรรถภาพ เต็ม 40 คิดว่าหน้าตาอย่างนี้จะได้เท่าไหร่ 11 คะแนน ซีด... สัปดาห์ฺสอบ แอโรบิก ไปหาข้อมูลกันเอง ทำกันเอง เต็ม 50 มีแค่ไม่ดี พอโอเค เยี่ยม กลุ่มเราท่าจะติ๊งต๊องไปหน่อย มีท่าจบยังกะแก๊งค์สีเรนเจอร์หลอกลวงเด็ก ก็พรุ่งนี้สอบ ตอนเย็นแม่งก็สอบบูมให้พี่ คุยเรื่องเลี้ยงขอบคุณ งานไรห่าเหวกะรุ่นพี่เยอะแยะ ให้รุ่นน้องอีก วันที่ยี่สิบเก้า น้องจะมาสัมภาษณ์ ต้องไปหาอีก จิตวิทยาการแนะแนว...น้องมันจะเอาหรอว่ะ เป็นครูนะเว้ย แล้ววิธีคิดที่ตามตื้อน้อง น้องเอาไหมคะ น้องมีเอกสารหรือยัง น้องงู้งงี้ น้องแอดมาเมล์พี่ โทรมาได้ มึงทำแล้วก็ต้องรับผิดชอบ ความรู้สึกน้อง จะมาบอกว่าไม่คุย งันจะโพสเผื่อ ไม่รู้ความคิดของคนเรา อธิบายไม่ออกจริงๆ คนอยากได้น้อง อยากได้รุ่นน้อง อยากได้แฟนเป็นรุ่นน้อง แต่ลองมาอยู่ไกลๆ แล้วต้องทำนู้นนี้ แบบที่เราเป็น น้องมันต้องมาเ็ป็น น่ารำคาญว่ะ ภาระไม่ใช่ใส่บ่าแบกหามไปไหม แน่นอนว่าเราไม่โพส ไม่แคร์เสียเท่าไหร่ ถ้าน้องมันจะเข้ามาจริงๆ ขอดูหน้าตาเด็กรุ่นนี้ก่อนดีกว่า เห้อ เล่าเรื่องเรียนพิเศษที่สยามให้ฟัง ฟังนะ คืองี้ ก็ไปเรียนแหล่ะ แล้วเจอพี่สาวน่ารักคนหนึ่ง เราก็อัธยาศัยดีงัย แหม่คนเราก็นะ พอทัก พี่เขาก็เล่าๆว่าเป็นทนาย จบราม ต่อเนติ มันต้องใช้อังกฤษ ไม่รู้โม้เปล่า...คำนี้ติดมาจากใคร ช่างเห้อ... คงเจอจนกว่าจะ เดือนก.พ. ดีกว่านั่งคนเดียวแหละ่ ปูนมันก็ไปเรียนเอนคอนเซ็ป ไม่รู้มัน แต่เป็นห่วง จะรอดเปล่าว่ะ เห้อ อะไรอีกอ่ะ อ่อ ใช่ ได้คุยกะพี่เบีย อา..อยู่เพรชบุรีทำค่ายให้เด็ก มั้งหรือเที่ยวว่ะ จะไปเจอๆๆ อา ลุงก็บ่นว่าปวดหลัง งี้แหล่ะทำงานหนัก นั่งผิดท่า นอนผิดท่า รู้สึกว่าจะเป็นห่วงเป็นใยออกนอกหน้าไปแหล่ะ...ก็ได้แต่บอกลุงว่า รักษาสุขภาพนะคะ โอ...เปล่าๆ ไม่มีอะไรสักหน่อย ไม่คิดจะบอกว่า เป็นหลานก็งี้แหล่ะ อ่อ อีกเรื่อง ตังค์เหลือ สองร้อย ซื้อให้น้องนัท ไปร้อย หมดกะนาฬิกา ร้อยเก้าสิบ เครื่องเขียนและสีเขียนผ้า ร้อยห้าสิบกว่าๆ ค่าชีิทแม่งอีก กูเป็นรุ่นน้องมาขอชีท มึงจะให้ป่ะ จะพูดดีได้ป่ะ แบบ พี่ก็ไม่ได้ขอรุ่นพี่อ่ะนะ ก็ซีล็อกเอา แล้วก็ทำหน้าเหี้ยๆ กูเกลียดรุ่นพี่ว่ะ ถ้าสมมติกูยืนต่อหน้าเค้า ถ้าเกิดจุดชนวน กูแรงใส่ จริงๆกูจะทำได้เปล่านะ ที่จะพูดตรงๆว่าเกลียดมึง เกลียดพวกมึง ทั้งที่แม่งคือ แค่รุ่นพี่ แค่แม่งเข้าเรียนก่อน ไม่แน่ใจในผลกระทบ เห้อ แต่อย่าให้มันเป็นอย่างนั้นเลย อีพวกมากลากไป คนไทย กูคงล่มจม จุดยืนไม่มีล้อฟรีทุกงานเห้อขอให้บอก เห้อ คนพาลแต่น่าศรัทธา กู ก็ไหว้ได้นะ แต่่บัณฑิตสมองเท่าเม็ดข้าว ให้กูได้ด่าในใจเห้อ อะไรอีก จตุรมิตร เห้อ ไม่ได้ไปแน่นอน เพราะ ไปเป็นอาสาสมัครงานเทศกาลดูนก ที่สถานตากอากาศบางปู ส่งกำลังใจ จะได้รับไหม จะเข้าใจหรือเปล่า ไม่รู้แหะ เราทำสิ่งที่ใจเราอยากบอก ไม่มีแอบแฝงอะไร พอเราเห็นภาพในบอร์ด เราเป็นห่วงพี่เขาจริงๆนะ ความรู้สึกอีกแหล่ะ คน ไม่ใช่มนุษย์เหล็ก ทำไรก็อย่าหักโหม ทำไมผู้ชายชอบทำงานหักโหม...คงเพราะ รถ กล้อง งาน มันมาก่อนแฟนเสมอ...นี้แหล่ะทัศนคติผู้ชายส่วนหนึ่ง บ่นอะไรอีก คงจะมีแต่เรื่องเกรด เมื่อไหร่จะออกว่ะ แม่งเอ๊ย หนีไปต่างประเทศกลับมาเมื่อไหร่จะลงเกรดให้ว่ะ เหลืออีแค่ตัวเดียวอ่ะ ทำไมเซคกูมันอนาถขนาดนี้ เกรดมันไม่วิ่งไปไหนหรอกแต่ใจเขาใจเราบ้างดิอาจารย์ โล่งขึ้นนิดนึง รู้สึกใจตัวเองมีความโลภ โลภแล้วเก็บเงินไม่อยู่ อยากได้กล้องสองตา อยากได้กระเป๋าเป้ อยากได้หนังสือดูนก อยากได้หนังสืออังกฤษ อยากไปซื้อชีท อยากไปเที่ยว ทำงัยจะได้มีเงินนะ เสาร์นี้ เจอน้องๆ เย่! พี่เบีย พี่ไก่ด้วย เย่ๆๆ November 15 [265] กลับจากม.ศิลปากร เหล้าหก โซดาหก น้ำแข็งกระเด็น กินกันนิดแต่เทราดพื้นตลอด โว้ก้มด่าอยู่ในใจ อะไรนักหนา ก็อย่างว่า เพิ่งกลับมาม.ศิลปากร นครปฐม ไปงานไม้เรียวเกมส์ เราครองมิสไม้เรียวอีกแหล่ะ สิ่งที่ดีใจที่สุดสำหรับการเดินทางครั้งนี้หรอ นกปรอดหัวขวาน นี้ละ ไม่คิดจะเจอเลย แค่วันสุดท้ายออกไปเดินดูรอบวัง ในสนามจันทร์ นกเอี้ยงสาริกา นกพิราบ นกกางเขนที่ตัวใหญ่กว่ามอ.เรา นกนางแอ่นไม่รู้ชนิด หันแว้บ ไอ้นกปีกคาดฟ้า(( ไม่รู้ว่านกไร บินลงพรึบ แล้วโพยขึ้น นกปรอดหัวขวานร่อนลงมา หากินตรงสนาม ขนลุก ห่างกัน ห้าเมตร ไม่กล้าเดินใกล้กว่านี้ เพราะกลัวมันหนี กลัวมันทิ้งรัง มองห่างๆก็ ง่อนมันสะบัด ตัวน้ำตาลอ่อน ปะจุดขาวไรเรียงกันชัดเจน หลังจากนั้นก็ กลับหอกับ ไอ้เบ็น แกล้งเราตลอดเลย ไอ้นี้นิ มีอาร์มมาด้วย แทนที่จะนอน ก็นั่งกินเหล้า ต่อกับรูมเมท เพื่อนรูมเมท แต่เรากินไม่เก่ง ปล่อยเขาไป อยากจะพิมพ์ความประทับใจ ตกลงน้องไปกับเราแหล่ะ บางปู ถามพี่เบียก็ไม่้ตัดสินใจให้ ไอ้ที่ว่าเหลือเลือกลายๆ เห้อออ ยากวุ้ย แต่ปิงบอกเอาที่ไอ้สื่อชัดเจน คงงันแหล่ะ พรุ่งนี้ก็วันจันทร์นี้หว่า เรียนวิชาเอกสองตัว เหนื่อยแน่กู เสื้อยังดองอยู่ในกะมังเลย งานไม้เรียวเกมส์ เจอพี่มะว่ะ หรือ พี่แหลมที่คนเขารู้จัก พี่เขามองเห็นเราเปล่าว่ะ จะจำไ้ด้ไหม ว่าเราเป็นรุ่นน้อง สัมผัสถึงความอบอุ่นของพี่เขาเหมือนเดิมแหล่ะ 25 hours อยากให้เป็นอย่างนั้นจัง เห็นพี่บอลพี่เมื่อย เท่ดีแต่เต้นน้อยกว่าเจอพี่มะ กูเกลียดรุ่นพี่ว่ะ จริงๆนะ ทำไมกูรู้สึกแบบนี้ว่ะ เกลียดคนที่แก่กว่าหนึ่งถึงสามปี เกลียดสายตาแบบนั้น เกลียดปีสอง กูเหี้ยเปล่าว่ะ กูไม่เคยรู้สึกขยะแขยงแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมกูเป็นแบบนี้ อีกนิดกูจะเป็นแบบนั้น กูเกลียด เกลียดที่ต้องคิด ต้องทำ ต้องอยู่ ต้องเป็นแบบนั้น ทางออก อยู่ตรงไหนว่ะ ทำไมกูเวิ่นเว้อยังงี้ กูเกลียดตัวเองงงง ทำไมคนที่กูชอบกูต้องเวิ่นเว้อใส่ ทำไมว่ะเหี้ยเอ๊ย อยากร้องไห้ เกลียดตัวเองที่คร่ำครวญอดีต เกลียดตัวเอง เกลียด ทำไมกัน November 12 [264] ยุบโปรเจค และ นานาสังคังชีวิตกูรู้สึกผิดที่โปรเจคเที่ยวจันทบุรีต้องโดนยุบไป<----เพราะกู คนนำทางจะไม่ไปสะอย่างนั้น
ด้วยปัจจัยที่ว่ากูไม่มีเงิน แม้ตอนแรกกูคิดงัยว่ามีงบเหลือเนตๆนี้ 1000 บาท แต่ไปมาๆ โดนแดกค่าชีท ค่าให้อีพวกไปกีฬาไม้เรียวที่นครปฐมสัปดาห์นี้ กูแทบจะแดกลมเป็นอาหาร แม้ว่าพวกมึง(อีปูนคนเดียว) จะให้กูยืมเงิน กูไม่อยากรู้สึกผิด ที่ว่ากูจะไปแต่กูไม่พร้อม
ถ้ามึง ปิง ไม่ใช่ทุกคนไม่พยายามกระตือรือร้น อย่าโทษคนอื่น กูผิดเองที่ไม่แก้ให้คนอื่น
ทุกคน รอ กู นี้คือความจริงจากแผนที่กูวางไว้ การไปครั้งนี้ต่างก็เป็นครั้งแรก ไม่มีใครมีข้อมูลดีไปกว่า พระเจ้ากล้วยกูอีเกิ้ล ซึ่งคนที่มีเพื่อนอยู่ที่นู้นก็คือกู มึงอย่าโทษใครว่าจะมีใครกระตือรื้อร้น ที่ขะยันขะยอ เอาคำตอบว่าไปไม่ไป กูเชื่อว่าทุกคนอยากจะไปรวมตัว เจอกันเหมือนครั้งก่อน กูเป็นคนมองแง่ดีในเรื่องเพื่อน
ที่เป็นเพื่อนที่กูเรียกพวกมึงได้เต็มปาก<<< มึงก็รู้ว่ากูคบยาก และ โครตไม่ไว้ใจใคร แม้ก็จะยิ้มอยู่ การตัดสินใจไม่ไป กูเลือกปรึกษาคน ปูน กาน แต่ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าใจของกู
วันนี้กูก็ยังเป็นเด็ก กูคือคนที่ไม่มีงาน และ เงิน
ทำยังงัยกูถึงจะมีมันทั้งสองอย่าง ยากเกินเข้าใจ กูเป็นเพียงนิสิตที่คล้ายโดนขังลืม
ในมหาลัยที่ไกลจากสังคม มีเพียงห้อง ตึก ป่า และ บึง ให้กูดู -รวมหนังสือ ชีท มากมายเพื่อกู้เกรด กูอยากหลุดจากเหล่านี้
พ่อกูบอกว่า อยากเที่ยวก็ต้องมีงาน เงิน ไร้แฟน ไร้ลูก กูกำลังเดินทางมาถูกไหม กูสำนึกตัวเอง...กูคล้ายเด็กสร้างบ้าน
เหมือนคราวเขาใหญ่ กูแรดขอพี่เบียเอง แม้จะรู้ว่า ของบ้างอย่างก็ไม่เหมาะกะกูหรอก กูแรดคะนองนาไปเอง สุดท้าย แค่รองเท้าคัดชูกัดกูรอบเท้ากูไปไม่ได้ พี่เบียโกหกพี่ดา ความจริงที่กูเป็น มันไร้สาระจนต้องบิดเบือนซินะ กูคล้ายเด็กสร้างบ้าน
กูไม่รู้อนาคต
กูกำลังจม ดำดิ่งลงความมืด
กลัว กลัว กลัวว่าจะทำอย่างที่พูดไม่ได้ และ ไม่มีเวลาเหลือพอที่จะทำ
กลัวความตาย กูกลัวมึง กลัวการเปลี่ยนแปลงที่กูต้องมาเจอ
ให้อภัยต่อความฝันของกูเห้อ สมาคมกวีไร้ชีพ
กูกำลังจะหมดแรง กูกำลังจะไหลตามเสียงเท้าของผู้คนเหล่านั้น หวังว่าเสียงเล็กที่บอกให้กูเป็นกู จะลุกฉุกกูยืนขึ้นอีกครั้ง
กระซิบเบาๆ ว่าอย่ายอม อย่ายอม
เหี้ย
กูไม่ยอมหรอก ไม่เที่ยวตอนนี้ กูเก็บเงินเที่ยวบางปู อาทิตย์หน้ากับน้องก็ได้
สาดดดดดดดด อีแค่ทะเล กูดักโบกรถไปก็ได้ว่ะ ขโมยเต็นท์พ่อไปนอนที่อ่าวกระทิงก็ได้ว่ะ
มา ไม่มา เรื่องของพวกมึง
สาดดดดดดดดดดดดดด
ยังคงตลก เสียดายที่กูเกิดเป็นหญิงมีหอย
ถ้ากูเป็นผู้ชาย อย่างพวกมึงๆ กูคงแรดได้มากกว่านี้ มากกว่านอนกลางวันอยู่บ้าน ถึงเวลาก็ไปสอบ
มากกว่าจะวิ่งตามผู้หญิง--แม้ความจริงจะมีผู้หญิง วิ่งมาหากูก็เห้อ
กูอยากแรด November 08 [263] มีเรื่องจะบอก ซึ้ง หรือ เปล่านะอยากจะบอกเขาว่า คนๆหนึ่งจะยิ้ม รู้สึกดี หัวเราะ ดังเช่นเคยนั้น กับวันที่โหดร้าย ที่เขาต้องจมอยู่กับน้ำตา เขาได้แต่พร่ำบอกตัวเองเสมอ "อยากหัวเราะให้เท่ากับวันที่ร้องไห้" ชีวิตที่อยู่ มันยากเกินจะเข้าใจ เคยคิด ว่า การไม่มีอยู่ มันอาจจะดีเสียกว่า หากแต่วันนี้เขายังมีค่า เขาเชื่อว่าเขาจะเดินต่อไป การมีใครสักคนให้ดูแล ให้เขาได้แบ่งเวลาไปหา มันทำให้คนๆ หนึ่ง อยากให้เขารู้ว่ามันมีค่า จะเสียเวลานาทีหนึ่ง ครึ่งชั่วโมง หรือสักวัน ให้เขารู้ว่ามีคนๆนั้นอยู่ข้างๆเธอ เธอรู้สึกอบอุ่นบ้างไหม หรือเธอรู้สึกอึดอัดเกินไป คนๆนั้นไม่มั่นใจ แม้ช่วงเวลา การจากลา เป็นเพียงแค่ฉากๆหนึ่ง เพราะ เธออยู่ในห้วงเวลาที่เป็นชีวิตทั้งหมดของคนๆนี้ แม้จะเหนื่อย วิ่งไปวิ่งมาโดยที่เธอไม่รู้ เธอบอกแค่ว่าคนๆนั้นสบายใจก็ทำๆไป แม้ว่าจะยากเกินเข้าใจ คนๆนี้ก็ไม่แน่ใจว่า ทำไมกันน้า ทำไมเธอมีค่าขนาดนี้กัน เพราะ เธอเห็นคุณค่าของคนนี้มั้ง ฉันจึงห่วงใยเธอเสมอ แม้ว่ากระทำฉันจะทำตรงข้ามกับสิ่งที่ควรทำ ไม่รู้จะพูดอย่างไร นางสาวมุมบันได ทั้งหมดคือตัวฉันเอง เธอเห็นฉันหรือเปล่าในวันนั้นหรือเปล่านะ ในดวงตาของฉันมีแต่ภาพเธอ แม้จะไม่ได้เห็นเธอเต็มชุดเท่ๆที่เธอว่า เห็นแค่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา ท่ายืนที่เธอเป็นเธอไม่ต้องโพสท่าอะไรมากมาย ฉันนั้นก็สุขใจ และ ดีใจที่ได้ยินเสียง อยากวิ่งเข้าไปกอดจัง สุดท้าย ฉันเอง ที่เลือกวิธีนี้ซินะ... ปล. ยังจำคลิปวีดีโอหลังงาน ที่ฉายให้น้องรุ่น16 ดูได้ไหม เพลงที่เริ่มต้นคลิป เพลงที่อยากให้เธอหลับตา แล้วนึกถึงวันที่มีเสียงหัวเราะในวันที่เธอเศร้าใจ วันที่เราเห็นเหมือนกัน วันที่เธอและฉันได้ผูกพันธ์ ฟังเพลงนี้ แทนคำๆนั้น ที่ฉัน อยากจะบอกเธอ อีกครั้ง และ อีกครั้ง ตลอดไป November 04 [262] อยากหนีตามพี่เบียยยยย กรี๊ดอยากหนีตามพี่เบีย ว่ะฮาฮ่าฮา พี่แกเล่นไปถ่ายหนังสั้นส่งประกวดซะไกลเลย ตั้งเขาใหญ่
ส่งประกวดในงานเทศกาลดูนกวันที่ 20-21 พ.ย.52 หนูอ่ะส่งไปแหล่ะเสื้อยืด(ยุบไปยังว่ะ ฮา) โทรมาตอน สามทุ่ม กำลังอาบน้ำเลย แล้วก็โทรมาอีกรอบตอน 21.49 อ๊าก
บ่นด้วย พอเราปฎิเสธ "นึกว่าจะไม่รับสะแล้ว เสียงเปลี่ยนเลยนะ..." อ๊อย! เค้าขอโทษ เหะๆ รองเท้าคัทชูมันกัดเท้าจริงๆ (เอาความจริง ร่างกายไม่พร้อม เป็นอุปสรรคเดี๊ยวจะลำบากเอาน้า...) พี่เบียเลยบอกว่า "ชิ ชะ ชิ ชะ ชิ ชะ"...อ๊าก อ๊อยก็เค้าขอโทษไปแล้วง่า หางอนเถอะ พี่เบียเลยตอบว่า จะเอารองเท้าไปเขวี้ยงใส่หัวเลย (ลุงวีนว่ะ)อ่อ ไม่ได้เขวี้ยงหัวเธอนะ เขวี้ยงหัวหมา สรุป งานนี้ก็ไปกะพี่ไก่ พี่ดา พี่เบีย... ไปเช้าเย็นกลับเป็นอันอย่างนี้ๆ อ่อ วันนี้ทำไร ก็มานั่งเล่นคอมที่ห้องสมุด คงกระพันความชิวเอาท์ สุดๆ
เปิดเทอมมายังไม่ได้เรียนเลย เมื่อคืนส่งแมสเสิจไปหาปูน ปูนก็โทรมาแต่มาสะดึกเลย ชีวิตหนอชีวิต ขอให้เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสให้ได้ว่ะ ไอ้เหี้ยไก่นี้วันที่6 ว่าจะมา มาวันที่กูมีเรียนอีก ไอ้วันว่างๆไม่เสือกมา วันที่6 มันงานกีฬารัฐศาสตร์หลายๆมหาลัย จะเจอมันไหม ช่างหัวมัน วันนี้ก็กะว่าจะเขียนstory board หนังสั้นให้น้องเทค(อีกครึ่งปีจะเจอน้องเทค รีบทำสัด โว้ กูขยัน) ก็ตัดต่อคลิปที่ไปเที่ยวให้เรียบร้อยก่อน แล้วอัพขึ้นยูทูป ไม่ก็multiply โน๊ตบุคก็รอส่งร้าน เห้อ แม่งเล่นเน็ตไม่ได้ วู้ เหลือประเด็นเหี้ยไรอีก อ่อ ไอ้เขมไปลอยกระทงที่จุฬา ฮึๆไม่ชวน ไม่เป็นไร ลอย ม. กูก็ได้ตราแตมป์ จะได้ครบที่กำหนดไวๆ ไอ้ปิงโดนนี้ก็ตุ๊ดสาวหมวยเอี่ยวเต็มหลังจากโสด กานไม่รู้ ออดนี้จะเข้าป่าที่ภูสอยดาว กูบอกมึงแล้วนะ ว่าเขาใหญ่หนาว(เกี่ยวเชี้ยไรกับภูสอยดาว...) ช่วงนี้ถ้าอยู่ห้องเชียร์ ก็คง เตรียมงาน งานไม่มีก็ปล่อยตัวไปเรียนๆบ้าง... เกรดออกแล้ว 2 ตัว Bสองวิชา
ก็ 3 ใช่มะ ฮึๆ ขอให้ได้B+ นะ จะได้ขอไปแรดกับพวกพี่ๆเขาได้ อยากไปๆๆๆๆๆๆ แง้ๆ ... เทอมนี้ ขอA สู้เว้ย ฮ่าๆ คิดถึงพี่เบียยยย พี่ไก่ ฮ่าๆ พี่ดาด้วย พี่เอ๋ด้วย ฮ่าๆ - - คิดถึงน้องที่ชุมนุม จะเสพดราม่าอีกเปล่านะ ชีวิตหนอ พองหนอ ไปตัดต่อวีดิโอดีกว่า ฮาๆๆๆ อยากหนีตามพี่เบียยยยยย (ลุงอย่าวีนหนู) |
|
|
