สวัสดีปีใหม่แจงเมื่อปี 2552 แก่อีปีแล้วซินะ แรดขึ้นแรงขึ้นอ่อนไหวปัญญานิ่มได้อีก
แกนี้มันก็นะ ทำตัวได้เหี้ยจังไรมาก จากคนดีๆกลายเป็นคนเสื่อมๆเลยจริง ขอบอก
เหล้ายาที่ไม่เคยแตะ ก็ลองกระแดะไปหมด เรื่องดีๆของสังคมก็หลบหน้าหนี ทำเรื่องเดือดร้อน
ทำร้ายจิตใจพ่อแม่ต่างๆนานา แล้วนี้อะไรอีก ปีใหม่ แกก็นะ หายติสแล้วใช่มะ

ถามตรงๆ แกนี้มันไม่ไหวเลยจริงๆ ฉันคิดว่าฉันดีกว่าแกแน่นอน ขอบอกๆๆ
เมื่อแกได้กลับมาอ่านนี้อีกครั้งฉันจะทำให้แกรู้ ว่าชีวิตแกอยู่มาเพื่อสร้างปฎิหารย์รู้ไหม

แล้วแกจงยิ้มกับการมีชีวิตของแกนะ ไม่ใช่แสยะยิ้ม อีนี้เข้าใจใช่ไหม
เดี๊ยวแม่จะตบลงเครื่องซักผ้า หัวจะได้ไบท์ๆ เอาจริงๆนะ คือ ฉันอยากให้แกจำความทรงจำทุกอย่างให้ได้
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเศร้าหรือจะสุข ฉันอยากให้แกจำมันให้ได้ ถึงแม้

ฉันจะรู้ว่าแก ปลาทองโครต

แต่ก็รู้ว่าแกไม่ใช่คนธรรมดาสามัญประจำบ้าน แกมีอีกหลายอย่างที่ซ่อนอยู่ ขอให้แกนึกถึงตรงนี้ไว้
เอามันไปใช้ในทางที่ถูกต้องและรักษาคุณธรรมของโลกต่อไป

เหี้ย แกนี้มันซูปเปอร์วู๊แม่นมั้งเนี้ย ปล่อยแสงดิสาดดดดดดดดดด โฮ๊ะๆ

เอาชน! ไม่ใช่แหล่ะตลกไป

ขอให้แกฮาแตกได้ตลอด แรงขึ้นแรดขึ้นเราไม่ว่ากัน
ขอให้มีผู้ชายมาติดแกเยอะๆๆ ขอรวยๆ ฉลาดๆ ปลอบแกเก่งๆแล้วก็เป็นคนที่ใช่ สำหรับแก
จะได้ไม่มาบ่นอิจฉาฉันในตอนนี้ ที่น่าเจอคนที่ใช่ (มั้ง) ฮ่าๆๆๆๆ ถึงไม่ ก็ขอให้ตัวเลขที่แกนับ
ถูกเติมไปให้ถึงเป้าหมายของคำว่าไม่เจ็บของแกแล้วกัน ถ้าไม่ถึง 99 คน ก็ไม่ยอมเข็ดกับความรักหรอกนะ

นี้แค่ 8 เองแก สู้ๆ ฮ่าๆ

แม้ว่าบทนิยามรักจะไม่มีคำว่าเสียน้ำตาให้มัน สำหรับฉัน ฉันว่ามันก็จริง

ฉันว่าแกแกร่งมาก แมนโครต

กลัวจัง เดี๊ยวแกเจอผู้หญิงมาจีบแล้วติดใจทำงัยว่ะเนี้ย ก็นะ
ความรักไม่มีพรหมแดน ถ้าแกจะรักผู้หญิงจริงๆ ก็ไม่แปลก
แกจะเป็นทอมใช่มะ ฉันจะได้เตรียมใจ…เห้อ
ถอนหายใจ ตลกปะเนี้ย ฉันชอบผู้ชายนะย่ะ อย่ามาทำให้เปลี่ยน

ขอหุ่นน่ากอด ขาวๆ สูงเท่าเรา ฉลาดทันคน เอาใจเก่ง ปลอบเราเป็น สอนเราได้ คุมเราได้ ขอให้แกเจอเร็วๆไว

อยากร้องไห้อีกไหมแก ฉันแค่อยากร้องไห้ให้แกจังในตอนนี้ แต่ไม่ดีกว่า ฉันเชื่อว่าแกทำใจได้จริงๆ
มีคนหลายคนผิดหวัง แต่อีกหลายคนก็สมหวังเป็นเรื่องธรรมดา แค่โชคชะตาแกตกลงในฝั่งที่แย่นิดหน่อย

ขอให้ผ่านไปได้
ทั้งเรื่องความรัก ชีวิต การเรียนมหาลัยของแก

แล้วฉันจะรอแกนะ จะรอเจอแกภายในอีกไม่กี่ชม.

ปล. เลิกตัดผมได้แล้ว ผู้หญิงอย่าหยุดสวยรู้ไหม
แกควรโตเป็นผู้ใหญ่ หลายๆคำแนะนำนั้น ฉันรู้ว่าแกทำได้ มั่นใจด้วย

ฉันมอบพลังให้แกนะ สำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ สู้ๆแจง ฉันรักแกนะ และไม่หวังสิ่งใดกลับมา 
อยากอยู่กับแกและอยากเตือนแกเสมอ ถ้าแกไม่ลืมฉัน จงเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา คิดให้ดีๆ หลายๆแง่
ฉันว่าตอนนี้แกดีขึ้นแล้ว แล้วแกก็ดีขึ้นได้อีก หากใครสักคนต้องการแก แม้ไม่ใช่คนที่รักแต่มีก็ฉันอีกคนนะ

พยายามเข้า ยังทัน

จาก อีแจงปี 2552

--------------------------------------------------------

เนื้อเพลง ต่อให้ต้องบอกในใจ

เพราะเธอ ต่อให้บอกกับเธอยังไงในใจ เธอไม่ต้องรู้
ต่อให้ไม่มีทางจะทำอะไรได้ กว่าแค่เฝ้าดู
ยอมฉันยอมปล่อยให้เป็นอย่างนี้
ถ้าฝันก็ขอให้ฉันได้รู้สึก..ว่าใกล้ชิดเธอที
อยากขอแค่เพียงเท่านี้

รู้ดีเธอมีเขาในใจ รู้ว่าฉันคงพูดไม่ได้
ใกล้ตัวเธอทีไร ต้องเก็บไปคิดถึงในใจว่า

เพราะเธอ ต่อให้บอกกับเธอยังไงในใจ เธอไม่ต้องรู้
ต่อให้ไม่มีทางจะทำอะไรได้ กว่าแค่เฝ้าดู
ยอมฉันยอมปล่อยให้เป็นอย่างนี้
แค่ฝันก็ขอให้ฉันได้รู้สึก..ว่าใกล้ชิดเธอที
อย่างที่ฉันรู้สึก ได้ไหมแค่เพียงเท่านี้

ต่อให้บอกกับเธอยังไงในใจ เธอไม่ต้องรู้
ต่อให้ไม่มีทางจะทำอะไรได้ กว่าแค่เฝ้าดู

ต่อให้บอกกับเธอยังไงในใจ เธอไม่ต้องรู้
ต่อให้ไม่มีทางจะทำอะไรได้ กว่าแค่เฝ้าดู
ยอมฉันยอมปล่อยให้เป็นอย่างนี้
แค่ฝันก็ขอให้ฉันได้รู้สึก..ว่าใกล้ชิดเธอที
ได้ไหมขอเพียงแค่นี้

เรื่องหลายๆเรื่องก็จบอย่างสวยงาม(?) คือก็จบ

แค่รู้สึกว่าตัวเองแมนมาก

กูแมนนะไอ้สัด!

ปล. แล้วงี้จะมีคนมาจีบกูไหมหว่า  แย่แหล่ะ  ขอสาวๆแทนแล้วกัน

เหี้ยได้อีก ฮ่าๆ

ไม่ใช่คนดี แต่ดีพอเท่าที่น้องต้องการ

จบงานแล้วคร๊าฟ เย่ๆๆๆ งานออกมาดีนะ น้องก็ใช่ได้ แต่ว่ามันก็มีปัญหาใหญ่ๆอยู่เหมือนกัน เอาไว้คุยในสรุปงาน

แอ๊ วันนี้นะ ได้รับโปรเจคจากไอ้ทั่นประธานให้ทำงาน เย่ๆ หาเงินทำค่ายให้น้อง เหนื่อยอีกแล้วเรา สู้ๆจ้า

อ่อ ใช่ๆวันนี้นะ รู้เรื่องอีกแล้ว ตอนแรกก็เศร้านะ เหมือนคนโง่ๆ ก็เลยส่งSMSบอกหนึ่งว่ารู้แหล่ะ
เออ แล้วก็ว่าจากการโหลดหนังการ์ตูน ส่งSMSด่าตัวเอง ฮ่าๆ ด่าไป 20 ข้อความ ก็มันส่งฟรีอานะ

ส่งได้เร็วทันใจดีมากๆ

ก็เพื่อนในชุมนุมรุ่นเดียวกันแม่งรุมชอบรุ่นน้องคนเดียวกัน อืม  ฮ่าๆๆๆ
แล้วกูไปชอบเค้าไหมว่ะ เห้อๆ มันผิดตั้งแต่มึงโดนรุกให้บอกเมื่อวันติวสอบปลายภาคเทอม1งัย

ฮ่าๆๆๆ เห้อ  จะทำสีหน้างัยดีหว่าเรา  กลัวที่สุดเลย กลัวจริงๆ

จิงๆก็อดส่งสัยตั้งแต่วันก่อนงานแล้วละนะ แต่พอเราเดินเข้าไปต่างคนต่างเงียบเลย ไม่รู้จะทำไรได้
พอคราวนี้ได้เวลาถาม ก็ถามๆๆๆ ฮ่าๆ รู้สักที รู้ไปมันก็ไม่ดีหรอก แต่ไม่รู้เรียกว่า โง่ ฮ่าๆ

หัวเราะดังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เห้อ ไม่อยากไปเรียนเลย เพิ่งตัดผมใหม่ ไหนจะเอากรรไกรๆ หนีบคิ้วแหว่งอีก เห้อ

ใช่วันนี้รู้เรื่องอีกแหล่ะ เห้อ อะไรกันหนักหนาว่ะ

เลยตั้งสินใจดูหนังจนสว่างเลยแล้วกัน ถึงจะมีสอบก็ช่างมันเห้อนะ ฮ่าๆๆ เหลวไหลจริงๆ

แต่ดูหนังเรื่องแรก spirited away ฟังเพลงปิด มีไตเติ้ล
แม่งให้กำลังใจสาดอาไม่รู้คนญี่ปุ่นหรือคนไทยแปลดี ก็แบบโดนนะ

“ฉันเห็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในตัวฉัน”

พอดูเรื่องสอง โครตน้ำตาจะไหล ถึงจะเป็นการ์ตูนนะแต่แบบ โครตอาพี่น้อง แต่ลืมชื่อ ฮ่าๆ
เกี่ยวกับความรักอีกแหล่ะ พระเอกแม่งชอบเป็นสัตว์เหี้ยๆแล้วมีนางเอกคอยปลอบใจ แล้วสุดท้ายก็รักกัน

แต่ดูหนังเรื่องแรกมีตัวหนึ่งแล้วคิดถึงน้องปาล์มเลยว่ะ ฮ่าๆ เอาไว้มีแฟลชไดร์จะเซฟไป

ก็ไม่รู้จะทำงัย ทำใจดิคร๊าฟในสถาการณ์แบบนี้

จริงๆก็เชื่อว่าตัวเองต้องผ่านไปได้และต้องโตขึ้นได้อีกจากการเรียนรู้ครั้งนี้
ไม่ยากหรอกที่เราจะทำให้ความรู้สึกดีๆกับใครและไม่ง่ายที่จะลบภาพเธอจากใจ

อืม…อาหร่ายดีว่ะกู ไม่อยากนอนเลยว่ะ จริงๆนะ

โด่งโทรมาคุยก็ดีใจ แต่เธอโทรมาคุยมันจะดีกว่าไหม
ไม่รู้ดิ เราก็คงได้แค่นี้ พรุ่งนี้คงต้องสารภาพเธอสักที
หรือไม่ดี เอางัยดี คงให้กำลังใจเธอต่อไป สู้ๆ

อกหักไม่ยักตาย ฮ่าๆๆ…เห้อ จะเรียกงัยดีนะ อืม ถือว่าเราไม่ดีเองมากกว่า ตอนนี้พิมพ์นี้ยิ้มอยู่นะฮะ

แต่ว่าลองมาสภาพตอนประมาณ 3 ทุ่มที่รู้เรื่องหรือ ตอน4 ทุ่มนี้โทรมโครต ฮ่าๆ หัวเราะดังๆ

เห้อ ไอ้แจงเว้ย มึงไม่ใช่เด็กอย่างที่ใครคิดหรอก มึงก็แค่อยากเปิดให้เค้ารู้ แต่ถ้ามันอยากให้เป็นแบบนั้นก็ถึงเวลาที่ต้องปิดให้มันตายลงไป ตายลงไปสะ

ฮ่าๆๆๆ

ไม่อยากไปวันจากเหย้าแล้วเว้ย

ทำไมกูมีแต่อารมณ์ว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ หัวเราะทั้งน้ำตาเว่ย!!!!!!!!

หายเศร้าแล้วขอรับ… เหมือนทิ้งๆมันไป หลายเรื่องก็เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ซึ้งบ้าง พอกันทีบ้าง
เลยทำให้วันพรุ่งนี้ที่จะสอบ ไม่มีเรื่องที่ทำให้กังวลใจ…น่าจะใช่นะ ยังไม่ได้อ่านหรอกแต่ขอเขียนสเปซก่อน

วันนี้ที่แต่งตัวในห้องน้ำ ป้าแม่บ้านหน้าดุ เขาหันมาถามเรา
“อยู่ม.ไหนแล้วล่ะ”
“ม.6 แล้วค่ะ”

“อีก 2 เดือนก็จะหนีป้าไปสะแล้ว”

โครตอึ้ง…
หนูไม่ได้หนี แต่หนูแค่จะไปเรียนต่อที่อื่นเองนะ    เศร้าแหะ
จำได้ว่าตอนม.1 ตอนอยู่เย็นๆก็จะมีป้าแม่บ้านค่อยกวาดโรงเรียนบ้างละ
เช็คโต๊ะ ขนของ ทำกับข้าว ล้างจาน ทำงานบนชั้น ป้าที่เรารู้จักชื่อ ก็ป้าเภา

เวลามันผ่านไปเร็ว ป้าก็ยังเหมือนเดิม   ส่วนเราก็เหมือนจะโตแต่ตัว…ละมั้ง

สิ่งที่อยู่ข้างๆเราแต่เราไม่สนใจอย่างป้าแม่บ้าน วันที่เราไม่เคยกล้าคุยกับป้า แต่ป้าก็มาคุยกับเราอย่างสนิทสนม

มันน่าสะเทือนใจ ตรงคำว่า “หนี”
หนี คือ การไม่บอกกล่าวแล้วหายหน้าไป

ทำไมป้าถึงคิดว่าหนี เพราะว่าแต่ละครั้ง  อาจจะเพราะในหลายๆรุ่นที่ผ่านมา
อาจจะไม่มีใครไปลาป้าๆเค้าสักคน ไม่ให้ความสำคัญกับบุคคลเหล่านี้
จึงทำให้สิ่งที่ป้าพูด มันสะท้อนออกมาชัดเจน


วันจากเหย้า กูเป้าหมายแหล่ะ จะมาลาป้าแม่บ้าน    จริงจังๆๆๆ
ทั้งที่จริงๆ กะว่าจะไม่มา ไม่อยากให้ใครมาท้วงสัญญา ไม่ชอบบรรยากาศเศร้าๆ ไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี
ร้องไห้ก็เดี๊ยวเป็นห่วง ยิ้มแม่งก็โดนด่าว่ามึงดีใจใช่ไหมที่จะหนีพวกมึงไป   ก็อันนี้ตลกไป


หลังจากวันที่ร้องไห้ถ่ายโค๊ด วันอังคารก็ขึ้นเรียนเกือบครบทุกคาบ
ก็ทำให้รู้ว่า จริงๆแล้วเพื่อนเค้าก็เป็นห่วงเราเหมือนกัน ยังโมก็ตามเรา ติ๊ก  หญิง  ลัก
ที่พยายามส่งSMS แต่ว่าเครือข่ายล้ม  พยายามโทรศัพท์เข้าเครื่อง แต่ว่าวันนั้น
วันเสาร์-วันอาทิตย์ โกรธหนึ่งเลยปิดเครื่องไป ไม่อยากรับโทรศัพท์ เศร้าด้วย

ก็แบบ อืม ซึ้งนะ แต่เรื่องโกรธพ่อไหม ที่พ่อไม่ให้เราไปทำบุญกับเพื่อนแล้วแบบมันทำให้เราเสียใจด้วย
มันน่าจะมีเราในส่วนกิจกรรมตรงนั้นแต่ว่า  มันไม่มีเรา เพื่อนๆเล่ากันในคาบพระพุทธ มันยิ่งทำให้เราเสียดาย
โอกาสดีๆที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆ อยู่กับห้อง 604  แต่พ่ออ่า…

ก็ไม่รู้จะโกรธไปทำไหม เดี๊ยวก็ลืมว่าพ่อทำไรไว้กับหนู
หรือโกรธไป ก็ทำอะไรไม่ได้ คุยกันแค่ 5 นาที ก็ให้คนขับรถไปส่งที่โรงเรียนเสียแล้ว เห้อๆ
อยากปรึกษาอะไรก็ได้แต่รอ รอว่าพ่อจะมารึเปล่าวันนี้ จะมาบ้านไหม จริงๆพ่อรู้ปัญหาไปก็มีแต่จะ
ไปบีบคอคนที่ทำร้ายเรามากกว่า  เห้อๆๆ  ถ้ารู้ว่าเราร้องไห้เพราะเรื่องไร ไอ้สมองไก่คงตายคามือพ่อเรา

พ่อเราโหด ฮึๆ

ก็เครียร์ดี ก็จบ อาจจะเพราะฟังแล้วเออ ก็จบ คำขอไรก็ไม่ต้องทำ
ก็มานั่งให้นุ่นตัดผม  โห้…โครตสะใจ มันโครต  ผมทรงไรไม่รู้ มันทำให้ แบบว่า แนวว่ะ
มันบอกให้เอาแว๊กใส่ผมด้วย จะได้เท่ๆ เราก็ อืมๆ พี่จะลองดู (ไม่หรอก มันบังคับ)


แต่จะว่าไป นุ่นแม่งก็โกรธแทนเรา
คือ มันจะเอารองเท้าไปปาหน้าไอ้สมองไก่แหล่ะ เห้อๆ…แบบ เครียดแทนโครต
เพราะมันเห็นเราร้องไห้ตั้ง 2 วันติดๆ แล้วเหมือนนุ่นมันจะถามไปตอนปิดเทอมว่ายังงัย
แต่ก็นะ ช่างเห้อ จบ

ก็เรื่องปิง เสียใจทั้งสองฝ่าย แค่นั้น

ปิงเสียใจว่าแจงบอกว่าปิงถามเพื่อมารยาททั้งที่ปิงแคร์
ส่วนแจงเสียใจว่าทำไมปิงต้องทิ้งให้แจงนั่งร้องไห้กับน้องแล้ว
ปิงเดินหนีไปกับกลุ่มน้องๆ ทั้งที่น้องก็หันมาถามแจง…ปิงก็หันมามองแจงก่อนจะเดินจากไป เหมือนมองไม่เห็น

รู้สึกตัวเองเหมือนน้องท๊อป

ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องแสดงสีหน้าแบบไหนดี มันเกิดอาการกลัวด้านมืดของตัวเองโครตๆ
ทั้งที่มันควรจะแบบ…ดันกลายเป็นเรื่องยากๆ เพราะเราต้องโตเป็นผู้ใหญ่ต้องทำให้น้องมันดูใช่มะ
ว่าต้องเป็นแบบนี้ๆ ตีกรอบตัวเองให้เป็นแบบอย่าง อย่าทำสีหน้าแบบนี้ อย่าทำเสียงแบบนี้
ต้องพูดแนวๆนี้ ต้องคิดแบบนี้ทำไมมันกลายเป็นเรื่องผูกมัด มากกว่าจะใช้ใจทำมากกว่า 

มันก็พูดเองนิ ว่าเราต้องทำเพื่อน้อง  แล้ว ตัวเราอยู่ตรงไหน…มันหายไป เพื่อน้องหมดเลยใช่ไหม
ก็ต้องทำเพื่อน้อง เพื่อน้อง เพื่อน้อง เพื่อน้อง เพื่อน้อง ต้องโต ต้องโต ต้องโดนบีบให้หนูโต

เพราะหนูจะโตไปทนกับสภาพที่ระย้ำกว่านี้ซินะ
เข้าใจแหล่ะ ว่าต้องโตเพื่อความโชคร้ายของชีวิต

ทำไมเราไม่เลือกที่จะตายว่ะ   ว่าจริงไหม ทำไมต้องโตไปเจอกับเรื่องซวยๆ

อยากจะหัวเราะมากกว่านะ…เพราะรู้ว่า บทความที่เลวร้ายพอสมควร
ตั้งใจจะไม่เขียนแนวนี้แล้วแท้ๆ ทั้งที่พี่ขอให้เรามองโลกอีกแง่แล้วก็ตาม     

แย่จัง   กูรู้สึกถึงความDARK
ที่กำลังคราญครางกลืนกินจิตวิญญาณอันแสนอ่อนโยนของกูให้ตกอยู่ในขุมนรกที่ 8

พอจะเศร้าก็จะยิ้ม  พอจะยิ้มก็ดันเวอร์ไป หัวเราะเยาะตัวเองสิ้นดี

เรื่องโด่ง โด่งบอกนุ่นว่าติดสอบที่นู้น  อืม ก็คงได้แต่รอว่าเมื่อไรจะโทรมา
โด่งก็เป็นเพื่อนที่คบกันมา15 ปี รู้ไส้รู้พุ่ง มันก็เป็นกระเทยที่ชอบด่าเราว่าไม่เป็นผู้หญิง
ก็ คิดถึงแก   ก็ได้แต่รอ  รอว่าเมื่อไรเราจะได้คุยกัน อยากเคาท์ดาวกับแกจังโด่ง

ส่วนเรื่องสอบ อ่อ ใช่พรุ่งนี้สอบ ต้องไปสอบเสียแล้ว ไปอ่านหนังสือแหล่ะ เห้อๆ
ง่ายดี จบง่ายดี สักพักเดี๊ยวก็ลืม ว่าทุกข์เพราะอะไร ดีใจที่เกิดมาเป็นปลาทอง

โอ้เย่~ จบ

เหมือนเดิม…


แต่แบบน้องๆอ่า โครตๆ แบบถามตลอดพี่แจงเป็นงัย
น้องแพรว น้องหม่ำ น้องดาว น้องเจต น้องเกม น้องปาล์ม น้องมิ้น
น้องมิวงี้  แบบว่าน้องมิว อบอุ่นๆ 
ถ้ามีรางวัลบุคคลบุรุษที่อบอุ่นของปี ยกให้น้องเค้าไปเลย แหะๆ
อยากให้มีลูกชายออกมานิสัยอบอุ่นๆ แฟมิลี่แมนแบบน้องมิวจัง  เห้อ~

ทำไมต้องอยากมีลูกว่ะ ไม่ดิ เพราะเราก็มีน้องคนเดียว อนาคตซิ พอมองไปในอนาคต
คนดีๆมันหายากเข้าใจไหม อนาคตนี้ปัญหาสังคมมันสูง มันจะบุญแค่ไหน
ที่มีลูกเกิดออกมาเป็นคนดีของสังคม เนี้ยแหล่ะ เค้าเรียกว่าบุญของคนเป็นพ่อเป็นแม่

เนี้ยแหล่ะ   เห้อ  น้องมากอดตอนอยู่ในโรงอาหาร…คงไม่มีอาจารย์ตามมาด่านะ
ไม่หรอก บอกเราสมยอม….ตลกไป  บอกว่ามันอุบัติเหตุ หนูลวนลามน้องเค้าเองค่ะอาจารย์
แถได้อีก พอๆ จบๆ จะไปอาบน้ำ เห้อๆ

ปล. น่าเสียดาย เลขนี้จัง แย่ๆ 111 น่าจะเขียนเรื่องที่สดใสๆเนอะ
แต่อ่านๆดู แม่งเหมือนช่วงหนึ่งของชีวิตตอนม.5 เลยแหะ 

 
ผ่านพ้นมันไปได้ก็เท่ากับ 1 ก้าวของชีวิต

เราอยากเป็นรุ่นพี่ธรรมดามากกว่าสร้างภาพมากกว่านะ
หรือคิดอีกแง่ มันก็เหมือนผู้ชายคนนึง ที่จู่ๆฟันคนอื่นท้องแล้วต้องมาเป็นพ่อคน
ก็ต้องทำหน้าที่เป็นพ่อคนให้ดีที่สุด

ใช่แหล่ะ ท่านพี่บอกว่า เราต้องทำให้เต็มที่จะได้ไม่เสียใจที่หลัง

อ่อ เหมือนเราจะเอารูปท่านพี่ลงจากดเดรทป๊อปสะแหล่ะ   เปลี่ยนรูปใหม่แจ๋วกว่าเดิม โห้ๆ

จบแหล้ว

งันก็ต้องคิด อ่อ เราก็ต้องเป็นพี่ที่ดีให้เต็มที่ได้เป็นพี่
เหมือนคนๆที่ได้มาเป็นพ่อเราใช่มะ แหะๆ  เศร้าดีมะ ไม่หรอก เห้อๆ

เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ไป ถ่ายโค๊ดไป

ปัญหามันเยอะแยะ ส่วนประเด็นก็คือเรื่องเพื่อน

แน่ใจหรือเปล่า กับความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่
เปราะบางและไม่มั่นคง

ทั้งที่พยายามเชื่อและมั่นใจว่า เพื่อน  เรามีเพื่อนกับเค้าจริงๆแล้วนะ
แต่ตอนนี้การกระทำทั้งหมด แน่ใจหรือเปล่า   

ก็แค่อยากถามแต่ว่ามันจะร้องไห้…

ร้องไห้กับน้องดาว ร้องไห้กับนุ่น ไม่ไหวแล้วจริงๆ
นุ่นยังเข้มแข็งกว่าเราเลย  ขนาดมันบอกเลิกพี่นิวจนพี่นิวหัวใจวายเข้าโรงพยาบาล
มันยังเข้มแข็งได้ พยายามไม่โทษตัวเองและยังยิ้มได้

ถ้าเป็นเรา ก็คงเสียใจจนบ้า ไร้สติไปแล้ว

พรุ่งนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะไปไหนดี  คงขึ้นเรียนแต่จะสู้หน้าเพื่อนได้ยังงัย
จะเข้าห้องเชียร์ แล้วเราจะแสดงสีหน้ายังงัย จะให้รู้สึกแบบไหน  มันน่าร้องไห้

ในวันที่เรามีปัญหา คนที่เข้าถึงกลับไม่ใช่คนที่เรียกตัวเองว่า เพื่อน
หรือคนที่เรียกตัวเองว่า เพื่อน ที่ขู่และห้ามเราร้องไห้ด้วยเหตุผลที่ไม่เคยเข้าใจเราเลยสักนิด

ทั้งที่อยากคุยกับโด่ง เมล์ไปบอกให้โทรมา โด่งก็ไม่โทรมา
ทั้งที่ขอพ่อไปทำงานพระพุทธที่วัดแต่พ่อก็ไม่ให้เค้าไป
เพื่อนๆก็บอกให้เค้าไป ก็เค้าไปไม่ได้จิงๆนิ จะให้เค้าออกไปได้งัย
เค้าอยู่ในโรงเรียน ตังค์ก็ไม่มี ไปทางไหนก็ไม่รู้ เค้าไม่รู้ว่าทางมันไปยังงัย เค้าก็ไม่มีคะแนน
คนขับรถก็มาส่งไม่ถึงโรงเรียน ต้องนั่งมอไซน์เสีย 40 บาท ให้น้อง อีก20 เค้าได้เงิน 60 จะมีเงินที่ไหนไป
บ้านเค้าก็ไม่อยู่รังสิตนะ บ้านเค้าอยู่อยุธยา พูดกับเค้ายังกับเค้าผิดมากงันแหล่ะ
ทั้งที่เค้านั่งถ่ายโค๊ด แต่กาน ปูน เข็ม ไปทำบุญ ก็ใช่นิ เค้ามันเด็ก ห้อง 4 ไม่มีใครมันสนใจอยู่แล้ว
ใครมันจะเค้าใจละ พอกลับมาก็พูดๆๆ ถ้าไม่ไป คะแนนพระพุทธมัน 70 คะแนน แล้วจะให้รู้สึกงัย
เกรดปีนี้ก็ต้องตก ไม่เป็นที่พอใจของพ่อกับแม่อยู่ดี แล้วไหนจะเรื่องหนึ่งอีก ทำไมอ่า
ในภาวะที่เรามีปัญหา ทำไมไม่เคยอยู่ แต่ปากบอกว่าเป็นเพื่อน
รู้ไหมว่าวันที่รถยางรั่วมันน่ากลัวมากแค่ไหน อยากให้อยู่เป็นเพื่อนรอป้าเปิดประตู แต่ทำไมพูดแบบนั้น
ไหนจะเฉยชา  ไหนจะต้องตามงาน ตามข้อสอบ ไหนจะอ่านหนังสือ ไหนจะเรื่องครอบครัว
เวลาใครร้องไห้เราก็เข้าไปถาม ไปสนใจ ไปปลอบ ไม่ใช่เข็ม นิมาดุว่าไม่ให้เราห้องไห้
หรือไม่ใช่ปิงนิพอเราร้องไห้ ก็อ้างเหตุผลว่าน้องกลัว เคยคิดถึงคนที่เค้าร้องไห้ไหมว่าเค้าต้องการอะไร
อ้างคนอื่น อ้างกาน อ้างว่ากานร้องไห้แล้วมันเกิดอะไร แล้ววันนี้จะเกิดอะไรถ้าเราเป็นแบบนี้
ทำไมปัญหามันมารวมอยู่วันเดียวกัน ทั้งที่พยายามจะไม่คิด แต่ว่ามันก็ร้องไห้ไปหมดเลย

ตีสองหน้าเปล่าว่ะ

กูมันโอเวอร์แอ๊คติ๊งเพื่อให้ทุกคนสบายใจ
พอกูทำก็ไม่พอใจ ไม่ชอบ เกลียดกู เอาอะไรอีก ต้องการอะไรอีก

พิมพ์ไปร้องไห้ไป
เสียใจ เสียใจโครต แต่ไม่อยากพูด
เราพูดไม่ออกมันสับสนเมื่อวันที่ต้องมั่นนั่งตอบคำถามพี่กัน
เจ็บว่ะ

จะทำตัวงัยต่อไป  เหลืออีก 11 วัน งาน9สวน โค๊ดเสร็งไม่ถึงครึ่ง ยังไม่ได้ปิดสักโค๊ด
แล้วอีก 3 วันสอบกลางภาค เรียนก็ไม่ได้ขึ้นเรียน ไหนจะต้องตามชีทที่อาจารย์แจก
ก็เรามันมาคนเดียวนิ เด็กห้อง 4

เศร้า

ทำให้นึกถึงตอนที่น้องม.1 ห้อง3 ที่เราไปสอนแปรอักษร น้องเค้ามาจะซื้อของ
เราก็เพิ่งหยุดร้องไห้ เช็คน้ำมูกน้ำหูน้ำตาไปคุยกับน้องหล่อๆ  ถอดแว่นทิ้งไว้
พอคุยกับน้องเสร็จ น้องก็บ่นๆหน้าห้อง

“เฮ้ย พี่แจงร้องไห้ว่ะ”
“พี่เค้าอาจจะนอนดึก…”

ก็แบบ เออ พวกน้องก็รู้ตัวนิหว่า ว่าพวกแกอ่าไม่ตั้งใจ พอตอนพี่สอนแกก็คุยกันสะตับแลบ
จนพี่ต้องแบบทุ่มแรงกายแรงใจ แรดๆต่อหน้าน้อง  สอนฮา สอนย้ำ จนทำให้เวลา 3 ชั่วโมงไม่พอ
ไม่ได้สอน สวนเผด็จศึกกับสีสาม แล้วรีบรุกก็ยังไม่เครียร์ ทั้งพี่เราก็ไม่เคยแรดขนาดนั้น
แต่เพื่อน้อง   เพื่อเชียร์ เพื่อโรงเรียน กูแรดได้เพื่อให้น้องมันจำได้
แต่ใครจะไม่พอใจก็อีกเรื่องหนึ่ง แล้วแต่คุณ

วันนี้พ่อไปรับที่โรงเรียนด้วยแหล่ะ แปลกใจดี หลังจากที่พ่อให้คนขับรถมาส่งที่โรงเรียนได้ 3 สัปดาห์
แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่เราร้องไห้อีกแล้ว

เจ็บตา ตาบวม แฮ่ๆ

วันนี้วันที่ 14 ธันวาคม ครบรอบ1 ปีแล้วนิ ฮ่าๆ เมื่อวานไปซักถุงมือกับหมวก
เข็มก็เล่าเรื่องความหลังให้ฟัง “การสารภาพรัก ตอนซักถุงมือ ณ ดาดฟ้าชั้น 10”

แต่ก็นะ ปีนี้ไม่มีคู่ไหนสร้างประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ฮ่าๆๆๆ
- -“) แม่ง ไปกันกี่คน หมวกก็ยังซักไม่เสร็จ เหอะ~

มีเรา เข็ม สมองไก่ แบง น้องเจต น้องปุ๊ก น้องมีน น้องสา

ก็เอาถุงที่นอนไปซัก ซักตุ๊กตา ซักถุงมือ และหมวกตามลำดับ
เหมือนจะสะอาดนะ ฮาๆๆ พอนี้ก็คุยเรื่องเดอะโบโอเคกับน้องดาว
ไม่น่าเชื่อว่าจะ “คลิ๊ก” เข้าหากัน ยิ่งรู้ยิ่งไม่เข้าใจ เห้อๆ

แล้วก็เรื่องปิงเบวที่สารภาพรักกันตอนตี 3 ในห้องเชียร์ใต้ผ้าห่ม
แต่ก็นะ แม่งทำน้องร้องไห้ก่อนบอกชอบ บ้าบอจริงๆ

เรื่องไอ้แบง แม่งมีจริงๆด้วย โทรศัพท์นานโครตๆ แม่งมีว่าทีแฟนเป็นตัวเป็นต้นเสียแล้ว
ไม่อยากเซ้าซี้มัน ถามว่าอยู่มหาลัยเปล่า แม่งบอกไม่ใช่
ถามว่าเพื่อนในห้องเปล่าว่ะ แม่งบอกไม่ใช่
พอถามว่ารุ่นน้องใช่มะ  แม่ง เขิน….อานะมึงนะ

นี้เวลาตี 3 กว่าไม่ช่วยอะไร มึงเลยใช่ไหมแบง กูเสียมึงไปจริงๆ เห้อๆๆ
ดีแล้วที่แม่งมีคนเป็นตัวเป็นตน  จะหายต๊องไหมว่ะ จะต๊องใส่เค้าไหมว่ะ เห้อ
โตๆแล้วดูแลเค้าให้ดีๆนะมึง ต๊องไป มันติส ฮ่าๆ

เห้อ เหลือกูคนเดียวแล้วซิ 

จริงหรือว่ะเนี้ย~ ในรุ่น กูโสด กูโสด แล้วกูก็โสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เอาเถอะ มันเป็นเรื่องไร้สาระอ่ะ ไม่เครียดๆ
(แต่อย่าพูดบ่อย มันเจ็บ ฮ่าๆ ไม่หรอก)

ซักไป คุยเรื่องนี้ไป หน้าเริ่มเครียด เริ่มบิ้วอารมณ์ตัวเอง เห้อๆ

จบๆๆ เรื่องนี้ ไร้สาระ

(นี้กูมีสาระด้วยรึ!)

แต่รู้สึกชอบนะ ชอบที่ๆมีลมพัด แล้วยิ่งดาดฟ้า ลมแรงๆ ชอบดี รู้สึกปลดปล่อยมากมาย
พอปีนบันไดลิงไปตรงแถวแท็งน้ำบนตึกสิริธร 1 ก็รู้แบบ เห็นทุกอย่าง เหมือนกำลังจะลอยเลย
มีไอ้สมองไก่ถ่ายรูป เห้อๆ อยากพลักมันลงไปตายข้างล่างจัง

ชอบจัง ที่แบบนี้ แม้โดดเดี่ยวแต่ก็เหมือนอบอุ่น

เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นบนจุดที่สูงที่สุดของโรงเรียน โอ้เย่!

ฮ่าๆ อยากมาถ่ายรูปบนนี้จังเลย ตอนพระอาทิตย์ตก สวยมาก ยิ่งค่ำๆ สวยๆๆๆ
อยากจะนอนดูดาวจัง อยากอยู่เงียบคนเดียวบนนั้นจัง

แล้วตะโกนว่า

“กูโสดเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!”

ปล. บ่น

ความซวย…กูแพ้แฟ้บ ซักไปนิด คัน แสบ นิ้วโป้งลอก อืมมมมมม ก็เริ่มถามแบง
แบงมึงช่วยรับผิดชอบนิ้วโป้งกูได้ไหม…สักพัก

แม่งเอาถุงมือเขวี้ยงใส่หน้ากู

เออ ใช่ซิ กูไม่ใช่ว่าทีแฟนมึงนิ~

ความซวย2…มันมาจากเรื่องบ้าบอ ถือว่ามันเป็นซวยและความเสียใจแล้วกัน
ตอนนี้ก็แค่เซ็ง กระดาษมันแพง เสียดายกระดาษที่เขียนให้   
คิดถึงพี่โมเลยอา   พี่โมยังดีกว่า พี่โมอาจจะไม่เก็บกระดาษไว้
แต่ก็ไม่ได้ให้คืนแบบนี้ พี่โม อยากคุยกับพี่โม เห้อ

ตอนนี้ก็แค่พัก ลืม

รอให้มีสติกว่านี้แล้วค่อยเจอกับความจริงต่อ

 

ความซวย3…เมื่อวานกลับบ้านช้า ดึกอ่า ออกจากโรงเรียน 6โมงเย็นกว่าๆ นั่งมอไซน์ออกไป
สักพัก  นั่งรถออกมากว่าจะถึงบ้านก็แบบ มืดโครต ก็เอาจักรยานจะปั่น
ปั่นไปสักพัก  รถยางรั่ว แม่ง ต้องพาเข็นกลับ โครตน่ากลัว มีเด็กแว๊นกินเหล้าอยู่ตรงสะพาน
แถวข้างๆบ้านมีโต๊ะสนุ๊กเกอร์ ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่านี้แหล่ะ

พอโทรไปหาสมองไก่ แม่งก็แบบ โครตอา เศร้าโครตๆ

ก็จบเห้อ มันจบแหล่ะ ในยามที่คนอื่นมีปัญหาเค้าต้องการ เคยทำตัวให้สบายใจไหม

ก็ถามแค่นี้ ก็อย่ามาอ้างว่าเพื่อนว่ะ

ก็ เสียใจ พอเห้อ

เกลียดมัน

มันเป็นอะไรที่ “ซากอ้อย” เมื่อใครสักคนบอกให้คุณคิดในแง่บวก
ทั้งที่ประเด็นคือ คุณใช่ หรือ ไม่ใช่

แง่บวก…ตีความกันได้หลายความหมาย

อย่าปล่อยให้ใครสับสนกับความงี่เง่าของคุณ
เชื่อเถอะ ปัญหานี้แก้ง่ายๆ เมื่อคุณใช้ใจตอบ
อย่าบอกว่า

“คิดแง่บวกดิ ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่จริง”

“ซากอ้อยสัด!”

เศร้าว่ะ

เศร้า เข้าใจไหม

อยู่ในช่วงเหนื่อย เหนื่อยแบบไม่เข้าใจตัวเองด้วยซิ
จู่ๆ ก็แบตหมดดื้อๆสะงัน เป็นอันทำงานไม่ได้ ตาเหม่อลอย น้ำตาก็จะไหล ร้องเพลงก็เศร้า

ปั๊ดโถ่~

เมื่อวานดาวให้อ่านชื่อเอ็มคุณเธอ ดาวมันก็สงสัยว่าใคร เราก็รู้แหล่ะ ว่าไม่ใช่เรา
พอบอกไปว่ามีเยอะแยะไป ใครก็ไม่รู้ ดาวไปถามเองดิ อยากรู้ไม่ใช่หรอ
ดาวก็บอกว่าพี่แจงแหล่ะ เราก็บอกไป พี่กลัว ไม่อยากรู้
ดาวก็บอก เออ กลัวเหมือนกัน

สักพักดาวมาทัก เออ พี่เค้าบอกว่าเป็นความลับ
อืม ไม่ใช่เราแหล่ะ

เศร้า หนีไปนอน

ตื่นมาตี 3

นั่งคุยกับน้องเต้ย
ทำน้องเต้ยหงุดหงิด ก็เรื่องน้องดิว น้องเต้ยจะยอมแพ้อ่า ไม่ยอมๆ ต้องสู้ดิ
น้องดิวยังไม่ลืมแฟนเก่า น้องเต้ยก็เหนื่อย บอกกลับมาจะมาจีบน้องเดีย (อ่า จิงจังๆ)
แต่ก็บอกว่า จะจีบคนอื่นแหล่ะ  น้องมันก็นะ สงสารมันว่ะ โห้ ทำไมเป็นงัยงี้ว่ะ
เห้อ    ทำน้องหงุดหงิด เราก็เหมือนกัน ทั้งเศร้าทั้งเหนื่อยทั้งท้อ อ่อนแรงเว้ยเฮ้ย

น้องมันก็บอกตรงๆว่าไม่ได้สนใจพี่แจงหรอกนะ แต่อยากจะบอกว่าเป็นห่วงนะเว้ยเฮ้ย
เห้อ~   น้องเรา เศร้าแทนเว้ย

เศร้าเรื่องเธอไม่พอ
เรื่องเต้ยอีก

เรื่องใครอีก

วันแห่งความเศร้า ถาโถมๆ

เพิ่งอ่านบอร์ด…การจีบคนมีแฟน คือ มีคู่แข่งคนเดียว
แต่จีบคนไม่มีแฟน คือ มีคู่แข่งหลายคน

ก๊อปมาลงดีกว่าเนอะ…

----------------------------------------------------------------------------------
จีบคนมีแฟนสิดี!!

มุมนึงบอกไว้ว่า คนที่มีแฟนแล้ว คือผ่านการคัดกรองมาครั้งหนึ่งแล้ว
ย่อมต้องเป็นของมีคุณภาพ หรือต้องมีอะไรดีๆอยู่ ไม่เสียเวลาเราต้องมาหา
และพอดีว่าเป็นคนใช้ของมือสองได้ บุบสลายนิดหน่อยก็มาเหอะ ได้หมด

อีกมุมบอกว่า เราไปจีบคนมีแฟน เราเหมือนตัวพิสูจน์ความรัก
ถ้าเค้าเลิกกับคนนี้มาคบกับเรา วันนึงเค้าก็ต้องเลิกกับคนๆนั้นอยู่ดี
ก็คิดซะว่าเราเป็ฯตัวอุปสรรคชิ้นนึงที่ไปขวางกั้นเพื่อให้เค้าสองคนข้ามไปได้
แต่ถ้าข้ามไม่ได้ก็เสร็จเราไปซะ ฮ่าๆๆๆ

ตอบกระทู้..
หาจังหวะดีๆ หรืองานเทศกาล คริสต์มาส ปีใหม่ วาเลนไทน์ให้ของเล็กๆน้อยๆ ดอกไม้ ขนม กางเกงใน(?!!)
แล้วค่อยๆคืบกระดึ้บ ไต่มุดเข้าไปเรื่อยๆจนเสร็จสม(ความรัก)

ปล : ยุ่งกับคนมีแฟนระวังหัวแตกเลือดอาบ เจอมาแล้ว(ฮา)

-------------------------------------------------------------------------------

ก็นะ ความคิดเห็นท่านพี่เรา

เออ ดูชั่วแต่มันก็จริงว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ …หนูจะชั่วตามทั่นพี่แล้วนะขอรับ
กรุณาสอนหนูเป็นผู้หญิงเลวๆหน่อยได้ไหม เพราะผู้ชายมันไม่ชอบคนดีๆ เฉิ่มๆ แบบหนู

ทั่นพี่จะไปอัมพวา อยากไปจัง
T^T หนูอยากไปอ่า แต่ว่ามันก็นะ หนูไม่ใช่เด็กมหาลัยนี้ซิ เห้อ~
รอโปสการ์ดละกัน จะได้ไหมหนอ ท่านพี่ขา

เห้อๆ บ่นเสร็จแหล่ะ จบๆๆ เศร้าว่ะ

เวลาที่เราสบตากัน... ถ้อยคำเหล่านี้ในใจของฉันที่ให้กับเธอ ได้ยินบ้างไหม...

เพลงเพราะ ฟังเห้อๆ เพราะเวอร์ดี ~
(แต่ยังเศร้าโครตๆ...ทำไมเป็นแบบนี้ว่ะ เหนื่อยๆด้วยใจที่หน่วงๆ )

 ความหวังเล็กๆ - เต้ วิทย์สรัช

นาทีนั้นที่มีแต่เรา ใจฉันเป็นสุขเพียงใด
ยิ่งเราชอบอะไรคล้ายคล้ายกัน ก็ทำให้ฉันยิ่งฝันไปไกล

ไม่ได้หวังให้เธอมาเข้าใจ ไม่ได้หวังให้เธอมาสนใจ กับความหวังเล็กเล็ก
จากใครคนนึง ที่อยากจะเจอเธอทุกทุกวัน ไม่ได้หวังให้เธอมารักกัน
ไม่กล้าหวังอะไรให้มากมาย แค่เพียงหวังเล็กเล็ก
ว่ามีสักครั้ง ที่เธอคิดถึงกัน ก็เพียงเท่านี้เอง

ไม่ได้หวังให้เธอมาเข้าใจ ไม่ได้หวังให้เธอมาสนใจ
กับความหวังเล็กเล็ก จากใครคนนึง ที่อยากจะเจอเธอทุกทุกวัน
ไม่ได้หวังให้เธอมารักกัน ไม่กล้าหวังอะไรให้มากมาย แค่เพียงหวังเล็กเล็ก ว่ามีสักครั้ง

ที่เธอคิดถึงกัน ก็เพียงเท่านี้เอง

เวลาที่เราสบตากัน... ถ้อยคำเหล่านี้ในใจของฉันที่ให้กับเธอ ได้ยินบ้างไหม

ปล. วันนี้ตาบวม เซ้งว่ะ หาอะไรๆเย็นๆประคบ เสียสวย~

เออ…เพิ่งรู้
เหลืออีก 12 วัน
วันงานเหลือ 18 วัน

เอาละ ขอมั่ววันหนึ่ง พรุ่งนี้ อ่านหนังสือ จริงจังๆ

เอาเว้ยเฮ้ย พี่ฮูกบอก เราไม่ควรพัดวันประกันไทย…ประกันพุร่ง

เอาเว้ยเฮ้ย ฮ่าๆ เล่นเกมส์ต่อ

…ไร้สาระ

ตอนนี้หัวปูด ยิ่งทำให้ความจำสั้นลงอีกเนอะ
พอเปิดคอม มันต้องเปิดสวิตไฟเพื่อต่อเน็ต ไอ้เราก็จะกดแค่สวิตส์เดียว
แล้วก็มานั่งกงก๊งอยู่หน้าคอม มองตัว ที่เป็นรูปต่อเน็ต

เอ๊า เอ๊…ทำไมเน็ตต่อไปไม่ได้

- -“)แล้วก็นั่งงมๆอยู่สักพัก

อ๊าว…กดแค่สวิตส์เดียวอีกแล้วหรือเนี้ย

เพลงปลาทอง เค้าชอบเพลงนี้

 ปลาทอง - ปราโมทย์ วิเลปะนะ

คนที่เฝ้าดู อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเจ้าเลย…เห้อ สงสารตัวเองว่ะ
หาช้อปของเข้ากรุ ดีกว่ากู….ฮ่าๆ

เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี กรุณาหาผู้ปกครองมานั่งอ่านบทความ
------------------------------------------------------------------------

คือว่า เมื่อวาน แม่ได้โบนัสหมื่นกว่าๆ ก็เลยไปกินเลี้ยง กินเลี้ยง ไอ้เราก็กินสไปไปขวด
กินเบียร์ไปครึ่งเหยือก กินเป็นเพื่อนน้อง เพื่อนพ่อ ก็ว่ากันไป

สักพักอิ่ม นั่งรอไอ้อาร์มมากินเป็นเพื่อน ก็แดกเบียร์กันกริ่มๆ ไม่เมา เดินเข้าห้องน้ำสบายป้อ~

พอตอนกลับ ค่าข้าวปาไป 2900 อีกที่เท่าไรไม่ทราบ แม่บอกจะหักเงินที่ให้คนละ1000เหลือ 500
(อ้าว…ซวยแล้วกู ขย้อนออกคืนดีมะ กำลังกริ่มๆ )

จ่ายค่าเสียหายเสร็จ อีน้องนุ่นนี้ก็กริ่มๆหน้าแดงแหล่ะ ดีที่แม่งไม่อ้วก แต่แม่งเมาระราน เดินเข้าไปในวงผู้ชายที่นั่งอยู่ในร้านอาหารสะงัน ด้วยความที่ไอ้เราก็เป็นพี่ ก็ต้อง เดินตามน้อง ผลปรากฎว่า

เหี้ย…กูโดนแซว

ก็เหี้ยดี…แซวกู แต่แม่ง เออ กูกินในชุดนักเรียนนิหว่า
อ้าว…แซวแล้วกู ดันเสือกใส่ชุดพละโรงเรียน มีชื่อโรงเรียนชัดเจน เหี้ยฉิบหาย

…กูกินเก็กฮวยอยู่ ปัดโถ่!

…ส่วนขวดแดงๆๆนั้นก็ น้ำผลไม้ โอ้แม่เจ้า!

(แต่ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่กูจะตายเพราะตับแข็ง YEAH! )

ก็กลับบ้าน ก็รู้สึกตัวอยู่ว่ากูไม่เมา พอถึงบ้านก็ 4 ทุ่ม ครึ่งแล้ว
คิดถึงคนที่เค้าไม่คิดถึงเรา ไร้สาระที่สุด คุยแล้วไม่ยอมรับผิด เซ็ง แต่จะสนใจทำไมเนอะ
พอป้าเลื่อนประตูเหล็กขึ้น ไอ้เราก็แบกของเข้าบ้าน

ปึ้ง!!!

หัวกูชนประตูเหล็ก

………………………………………………………….
ดังไป 3 บ้าน 8 บ้าน ไอ้พวกเล่นสนุ๊กเกอร์ข้างบ้านยังงง
เสือกชนไอ้ตรงพื้นเรียบๆที่แม่งยื่มออกมาคล้องกับตัวกุญแจอีกนะ

เจ็บหัวฉิบหาย…โทรไปอ้อนแม่งก็ ไม่สนใจ เออ ไม่อ้อนแล้ว
ไม่มีประโยชน์นิ ใช่เซๆ

พอสายๆของวันนี้ที่เขียนสเปซอยู่

พ่อแม่ขับรถมาหาที่บ้าน ป้าก็จัดแจ้งเล่าเรื่องเราเมาชนประตูเหล็ก
พอกูจะขำ แม่งก็ตึงๆเจ็บๆที่หัว พอนึกเรื่องที่แม่งเจ็บหัว กูก็จะหัวเราะ พอหัวเราะแม่งก็จะเจ็บ

เหี้ยมาก

เป็นรสความรู้สึกที่ยากเกินบรรยาย ยิ่งกว่าดูโน๊ต อุดมเดียวเจ็ด ขณะที่คุณกำลัง …

อยากจะเล่าให้ทุกๆคนฟัง อยากอยู่กับทุกๆคน อยากไปห้องเชียร์ อยากทำโค๊ดให้เสร็จเป็นที่สุดเลย

^^///

กูไม่เมา…อยากไปโรงเรียนจัง ขอนอนให้สร่างกว่านี้ดีกว่า ไม่หรอก วันนี้ต้องเอาเงิน 1000 ก่อน
เห้อ  กูอยากขำ

เคอะๆๆๆๆๆๆๆ

วันนี้อยู่ห้องเชียร์ทั้งวัน มีเพลงๆหนึ่ง ที่เขารับฟังแล้วทนไม่ไหวจริงๆ

 เจ็บบ่อยๆค่อยๆชิน - Project Noise

เค้าร้องไป น้ำตาคลอไป
ไม่มีใครสังเกต ไม่มีใครเข้าใจ

เค้าเดินไปทำโค๊ดหลังห้อง ร้องเพลงท่อนเดิมๆ

“เจ็บบ่อยๆ ค่อยๆชิน”

เค้าก็ร้องไห้ ก้มหน้าร้องไห้
น้องนัท ซากูระงิ นั่งตรงข้ามไม่ได้รู้เลยว่ามีพี่คนหนึ่ง กำลังร้องไห้

เค้าก็เพิ่งสังเกตตัวเองอีกครั้ง

เวลาคนแกล้ง ทำไมเค้าร้องไห้เปิดเผย
แต่เวลาเจ็บแบบนี้ ทำไมต้องแอบร้องไห้ ต้องแอบเสียใจ
ต้องแอบชดเชยใช้ความรู้สึกตัวเองที่ให้ไปใช่ไหม น่าสมเพชใช่ไหม…

ร้องท่อนเดิม เข้าใจคนเดียว ร้องไห้คร่ำครวญ
ทำไมต้องเป็นแบบนี้

อย่าเปิดเพลงนี้ได้หรือเปล่า…คงไม่ได้
เพลงไม่มีพรมแดนใดจะขัดขวางดนตรียกเว้นในสุญญากาศ

คงมีที่ให้กูไปแหล่ะ ที่นอกโลกงัย ที่มึงไม่ต้องอกหักหรือรู้จักความรักเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงสุญญากาศเท่านั้น ที่จะรักษาหัวใจเรา ให้หยุดรับรู้ และไม่มีใครที่จะอยู่ข้างเรา

เจ็บ บ่อยๆ ค่อยๆ ชิน….จะทิ้งหรือจะกลับมา ก็แล้วแต่เธอ

ร้องอีก ก็เจ็บอีก

เกลียดคุณเธอที่สุด   จะทำให้มันเป็นเหมือนเดิม
จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนตอนแรกที่เจอกัน จะโตขึ้นเพื่อหนีให้สุดลูกหูลูกตา
เกลียดเธอ
เกลียดเธอ
เกลียดเธอ
เกลียดเธอ
เกลียดดอกไม้
เกลียดสีชมพู
เกลียดข้อความที่ส่งถึงกัน
เกลียดช่วงเวลานั้น
เกลียดตัวเอง เกลียดตัวเอง เกลียดตัวเอง เกลียดตัวเอง
เกลียดน้ำตา

จะเห็นการเปลี่ยนแปลง ฉันต้องทำให้ได้ เพื่อให้เธอรู้

ว่าฉัน

เข้มแข็งและไม่เคยรู้จักคำว่าเจ็บแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ถึงคนที่ 99 ก็ไม่กลัวที่จะรักใคร…ฉันทำได้ และต้องทำให้ได้

ปล. ไปกินเบียร์ หมดครึ่งเหยือก สไปขวด กินกุ้งเยอะมากๆที่ลุงนวย ก่อนจะมาเครียร์กับคุณเธอ
บ้าบอ โทรหาไหมว่ะ ก็กูยิงไปหาเค้านิ แล้วเค้าก็โทรมาหามึงแต่มึงปิดเครื่องนิ
แต่มึงก็ห่วงเค้านิว่าเค้าจะคิดงัยถึงได้เปิดเครื่องจะคุยกันตอน5ทุ่ม
แต่เค้าแคร์มึงไหม เค้าไม่แคร์มึงอา สนใจเหี้ยไร ปล่อยมัน ไม่ทำให้แล้ว ไม่สนใจแล้ว
ปากกูกับใจกูต้องตรงกันแล้วใช่ไหม จะไม่สนแล้วว่าจะรอคำตอบไหม จะเลิกรอให้ใครบอกก่อน งี่เง่า
จะไม่ตอบคำถามของเธออีกแล้ว อยากหาคนตอบก็ไปหาจากเด็กๆนู้นไป
ที่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินเด็กนู้นไป ไม่สนแล้ว ไม่แคร์แล้ว ไม่ใช่เพราะเมาแล้วมาเขียน

แต่มันต้องทำให้ได้ อย่ามาบังคับให้เค้าพูดอีก ไม่ต้องกล่อมให้เค้าพูดเหมือนคราวก่อน
เค้าจะไม่มีทางยอมอีกแล้ว ไม่ยอม ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ

จะไม่ยอมให้ใครกอด ปิงกอดเค้า หอมแก้มเค้า
เค้าจะไม่ยอมใครอีกแล้ว เพราะเค้า ไม่ใช่ ของเล่น

เบื่อ และ เหนื่อย

เซ้ง!

เมื่อวาน หนูทำผิด หนูไม่ยอมกลับบ้าน ทั้งที่หนึ่งก็ไล่หนูกลับบ้าน  หนูก็ดื้อที่จะสอนน้องทำวีดีโอ
จนสักพักก็มีเรื่องกับหนึ่ง เดินหนีออกไป ก็คุยกัน ก็รู้ว่าหนึ่งเป็นห่วงขนาดไหน หนูเลยรอกลับพร้อมมิวมิ้ว

หนูก็พยายามที่จะกลับบ้านไวๆ ไม่ให้พ่อรู้ แต่ว่า พ่อก็รู้จนได้ ทั้งๆที่โทรบอกป้าว่าอย่าบอกพ่อว่าหนูอยู่ไหน
มันก็ความผิดหนูแหล่ะ หนูเพิ่งคิดได้ ที่เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ก็โดนพ่อดุ ว่าทำไมทำแบบนี้
ทำไมไม่ยอมกลับบ้านพร้อมน้า ทั้งที่พ่อหาให้ทุกอย่าง ทำไมทำแบบนี้  ที่ให้มาไม่พอรึงัย
ทำไมหนูมีอะไรปิดบังพ่อ หนูกำลังสับสนใช่ไหม หนูมีอะไรในใจทำไมไม่พูด
อยากเรียนคณะนี้ทำไมไม่สอบ เกรดหนูที่ตกปีที่แล้วอีกจาก 3 กว่าๆเหลือมา 2 กว่าๆ เนี้ยนะ
พ่อก็พูดทุกๆอย่าง แต่หนูไม่รู้จะทำงัย  ใจหนึ่งก็เป็นห่วงน้องว่ามันจะทำได้ไหม อีกใจก็เป็นห่วงหนึ่งเพราะว่า

ทั้งพ่อและหนึ่ง ก็คงรู้สึกคล้ายๆกัน

เลยตัดสินใจโทรไปบอกว่าอยู่กับพ่อแล้ว แต่ว่าโทรไปเบอร์เจต
แต่ว่า โทรเบอร์ผิด พอโทรอีกเบอร์ แบตก็หมด     จบเหตุ

เลยตัดสินใจให้ถึงบ้านแล้วค่อยโทร ก็โทรไปหาเจต เจตก็บอกว่าจะไม่ทำแล้ว จะอัดวีดีโอใหม่
แล้วน้องเจตก็บ่นๆว่า  มีคนเป็นห่วงอ่า อยากคุยไหม ก็ไม่จะคุยหรอก น้องก็ส่งโทรศัพท์ไป แล้วก็ได้คุย
สักพัก ก็ได้คุยกัน  คุณเธอก็บอกว่า เจตมันโกหก ไม่ต้องไปเชื่อ…

เออ…แต่ตอนนั้น คุณเธอจริงจังมากมายนะ  เค้าดูออก

แต่เราก็ปากแข็ง ยังไม่ขอโทษ

สักพัก เริ่มสำนึกผิด…ที่ยังมีเหลืออยู่บ้างในความเป็นมนุษย์เลวๆคนหนึ่ง

ส่งSMSไป ขอโทษคุณเธอก่อน ที่ไม่ยอมกลับบ้านแต่แรก
แล้วก็ส่งไป ขอโทษพ่อกับแม่ ว่าหนูบริสุทธิ์ใจจริงๆ หนูขอโทษ

….

แต่เรื่องที่ซึ้งกว่านั้นคือ

พ่อ ส่ง SMSมาบอกวันนี้ วันที่ 3 ธันวาคม 2551 เวลา 10.15
“พ่อรักลูกนะ วิธีการอบรมอาจไม่ถูกใจลูกก็ขอโทษ ด้วยรักและเป็นห่วง”

พ่อขา
มีบ้างครั้งที่หนูเสียใจที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ
เสียใจที่พ่อไม่กอดหนูเลย
เสียใจที่พ่อมีปากเสียงกับแม่ มีกับลูกน้อง และหนูกับน้อง
เสียใจในการให้ความหวังลมๆแล้งๆกับหนุในบ้างครั้ง
เสียใจที่พ่อโกหกหนู
เสียใจที่พ่อตั้งชื่อหนูจากแฟนเก่าพ่อ
เสียใจที่พ่อมองหนูเป็นสิ่งของบ้างอย่างที่จะทำยังงัยก็ได้
จะให้เรียนเก่งๆ จะให้สอบติดนู้นนี้ จะบังคับให้ไปเรียนที่ไหนก็ได้


แต่หนูก็ดีใจ  ที่หนูมีพ่อดีๆคนหนึ่ง อาจไม่ดีที่สุด แต่ดีแค่นี้ หนูก็ดีใจแล้ว
ที่หนูมีพ่อที่มีเหตุผล มีพ่อที่ตั้งใจทำงาน ตั้งใจเป็นหัวหน้าครอบครัวของเรา
สู้กับปัญหาหลายๆอย่างที่เข้ามาในครอบครัวของเรา
คอยรับฟังปัญหาของหนูเสมอ แต่หนูก็ไม่ค่อยบอกเพราะว่าหนูเจอพ่อแค่ 5 นาทีก่อนไปโรงเรียน
หลายๆอย่างหนูก็อยากบอกพ่อ แต่หนูก็ไม่อยากบอกพ่อ สับสนๆ

ปัญหาธุรกิจของเรากำลังมีปัญหา ไหนจะเรื่องที่เรียนต่อของน้อง ไหนจะเรื่องมหาลัยของหนู

หนูไม่อยากให้หนูเป็นภาระของใคร เหมือนที่แม่ชอบพูดกรอกหู
หนูอยากบอกพ่อ อยากกอดพ่อ อยากจะเล่าเรื่องที่โรงเรียน เรื่องเพื่อนในชุมนุมเชียร์
อยากเล่าเรื่องคุณเธอให้พ่อฟัง…แต่หนูก็ยังไม่กล้าพอ และไม่รู้ว่าจะกล้าเมื่อไร

พ่อขา…หนูมีหลายอย่างในหัวที่อยากทำเพื่อพ่อจัง

หนูก็ไม่รู้ว่ารักพ่อหรือเปล่า เหมือนที่หนูไม่แน่ใจว่าหนูรักคุณเธอหรือเปล่า
ไม่เคยเชื่อในความรักเลยและการมีชีวิตอยู่เพื่อใคร

หนูเลยไม่กล้าบอกคำว่า “รัก” กับใครสักคน นอกจากตัวหนูเอง

แต่หนูมั่นใจ ว่าหนูอยากเป็นลูกของพ่อนะค่ะ

ถึงแม้พ่อจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

อืม…เพิ่งเปิดอีเมล์ของโด่งที่ส่งมาให้แจง แจงขอบใจนะที่ส่งรูปดาวิดมาให้
(เค้าไม่เอารูปดาวิดลงดีกว่าเนอะ เอ๊…ลงไปแล้วจะเสียหายอะไรเปล่า ไม่มีหรอกมั้ง)

ดาวิดตัวจริงน่ารักกว่าในรูปเยอะ … เค้าไม่ได้ เห้อ คือ ในรูปมันถ่ายออกมาอ้วนเกินจริงอ่า จริงๆนะดาวิด
จะบอกว่า  เค้าจำชื่อใหม่ดาวิดไม่ได้อ่า  จำได้แต่ชื่อเก่า  ดาวิด บุญมา 
โทษทีๆ เห้อๆทั้งโด่งก็บอกตลอดอ่า ชื่อใหม่แต่ก็จำได้แต่ชื่อเก่า แย่จัง…

สังเกตที่แขนดิ เรียนงัย ตัวดำขึ้น ตอนเรียนประถมตัวขาวเวอร์มากอ่า ส่วนเราก็อ้วน ดำ เห้อ
ส่วนผู้หญิงข้างๆ แฟนมั้ง ไม่ก็เพื่อน…- -“) ใช่เซ!!!

อาการอาร์ท เริ่มออก ข่มไว้ๆๆ

ดาวิดยังคงน่ารักเหมือนเดิมเลย ไม่ว่าวันเวลาจะเปลี่ยนไปตั้งเกือบจะ 7 ปีแล้ว
ทำไมเราเป็นคนแบบนี้นะ อืม แย่จัง  ยังลืมไม่ได้อ่า
จริงๆก็ไม่เคยจะลืม แต่ว่า ใจมันนิ่งไปเสียแล้ว 

อาจจะดีใจที่เราได้จะเจอกันอีก แต่ก็เหมือนจะไม่ได้รู้สึกอยากกอด อยากอะไร อยากจับมือ

ตั้งแต่เขาขึ้นม.ปลาย เขาก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอดาวิด
เพราะพ่อเขามารับกลับบ้านเอง ถ้าได้นั่งรถโรงเรียน ก็อาจจะบังเอิญเจอดาวิด เหมือนสวรรค์แกล้งเลย
จริงๆ อาจจะเพราะ พ่อรู้งัย ว่าแจงแรดขึ้น เวลาขึ้นม.ปลาย เดี๊ยวไปทำผู้ชายท้อง ฮ่าๆ เลยต้องไปรับไปส่งเอง

ดาวิด เราต่างก็อยู่ม.6 แล้ว  แต่ต่อไป  เราอาจจะไม่ได้พบเจอกันอีกก็เป็นได้
ซึ่งแจงก็ไม่รู้ ว่า แจงจะไปทางไหน ดาวิดจะไปทางไหน มันน่าเสียใจนะ
ที่ทำไม ไม่หรอก แจงทำให้ดาวิดหนักใจ แจงคิดอย่างนั้นนะ แจงอยู่ยังงี้ก็ดีแล้ว ไม่น่าจะไปยุ่งเลย

คิดไม่ออกแหะ
ไม่มีอะไรจะบอกดาวิดเลย แย่จัง ดาวิด อ้วน!!! ฮ่าๆๆ แต่ตัวจริงน่ารักมากๆอ่า หล่อๆ
ถ้าเราเจอกัน ก็ยังคงนั่งมองไกลๆเหมือนเดิมแหล่ะ คงไม่กล้าเข้าไปทัก แม้เราจะนั่งห่างกันเพียงคนละฝั่ง
มันยากแหะ สำหรับเรา  จะตีหน้างัยให้เธอไม่รู้ว่าเราคิดอะไร จะทำตัวยังงัยให้เธอสบายใจ

เธอสบายใจไหมที่เห็นฉันอีกครั้ง   ไม่หรอก เราคงไม่เจอกันอีก

ขอบใจโด่งนะ ที่แกหารูปดาวิดให้มาซะเยอะแยะ
ขอบใจที่โทรมาในตอนที่ฉันเหงา
ขอบใจที่ถามเรื่องการเมือง มีคนให้ฉันคุยได้สบายใจ

หนาวแล้ว  หิมะตก อาจจะไม่มีอะไรทำให้สนุกนอกจากหาเงินช๊อป
แต่ฉันชอบอาการหนาวนะเว้ยเฮ้ย

รักแกว่ะ โด่ง

ฉันรู้ว่าแกหวังดี กลัวผู้ชายจะมาทำอะไรฉัน
- -“) แต่แกน่าจะรู้เพื่อนแก ว่าแม่งคงไม่มีใครกล้าเอามันหรอก ฮ่าๆ
ฉันเพิ่งเห็นหน้าแกชัดมาก ฉันเอาลงบล็อกนะแสดดดดดดดดดดดดด

ปล. มึงโพล่นิ้วกลางให้กูไหม กูไม่มี สัด!