พรุ่งนี้จะปัจฉิมแล้วนะเพื่อน จะจากกันจริงๆ 

ยังจำวันที่ปฐมนิเทศได้อยู่เลย
เร็วเนอะ   ช่วงเวลาที่ผ่านมา

ขอบคุณโน๊ต
ผู้ชายคนแรกที่ให้เราใช้ผ้าเช็ดหน้าคนแรก

จำได้ว่าเราไม่ผิ แต่โดนไอ้อาจารย์ไร้สามัญสำนึกโรคจิตตีอ่ะ
โครตอ่อนไหว จากนั้นก็ร้องไห้เลย

ขอบคุณเธอ
ที่ให้เราสะบัดมือหนีเป็นคนแรก
ฝึกไว้เผื่อเจอแบบนี้ ก็กระชากแล้วกอดไว้ เอาโซ่คล้อง
นี้แนะนำๆ

ชีวิตในโรงเรียน มี + มาก  - มาก
แต่เราก็ไม่เอียงให้มันตกด้านไหนมากเกินไป

ก็พรุ่งนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทันหรือเปล่า
แต่จะพยายามไป

ซักผ้าเตรียมเก็บกระเป๋าดีกว่าเรา

เห้อ

คิดถึงทุกทีที่อยู่คนเดียว

ปล. ต่อไป ไปสายแค่ไหน ก็ไม่ได้แบกอิฐ ถอนหญ้า เก็บขยะที่ลานจอดรถแล้วซิ
ต่อไป ก็ไม่มีคาบให้เราโดดมาทำงานเชียร์แล้วดิ
เพื่อนกินข้าวตอนเที่ยง ใครว่ะจะใช้แรงงาน ซื้อเฟรนไฟร์ ไก่ ไปเสริฟในถึงห้องเชียร์

เศร้าแหะ หลายๆอย่างในชีวิตจะหายไป

แต่แน่แหล่ะ  ความทรงจำดีๆถูกเก็บไว้หมดแล้ว
แล้วเจอกันที่งาน

เพลงโดน

 

>>บ่นสรุปประจำเดือน<<

๑
เหนื่อยพอสมควร แต่ยังไม่ท้อ
เบิกเงินไปเกือบห้าพัน
พลาญ  ลงของที่ร้าน

หมดแล้ว

ของที่ลงร้าน ก็ต้องหมุนเงินไปให้แม่   แม่นี้เอาของมาลงร้าน

โดยที่ลูกต้องก้มหัวจำยอม…

นึกถึงการ์ตูนยากูซ่า บอสเหยียบหัว ก้มจำยอม
นั้นแหล่ะ

ฝืนไม่ได้ บอกตลอดอ่ะ ของมันขายได้ๆๆ
รู้แล้วว่าขายได้ แต่ไม่มีเงินหมุนให้เว้ย!!!

พรุ่งนี้ต้องเอาเงินไปจ่ายเจ๊ร้านค้าปลีก…เป็นเรา เราไม่มี เราไม่กล้าเซ็นไว้
เพราะไม่อยากเป็นหนี้ใคร ให้ใครมาเหยียดหยาม

“อดอย่างเสือ”

แต่เรา  “อดอย่างจิ้งจอก” ดีไหมน้า

เห้อ…

เรื่องใช้เงิน รู้สึกเงินเข้ามามากและออกไปไวมาก
เสียดายแหะ แต่ทำงานแบบนี้ มันต้องใจ ยึดติดไม่ใช่ให้เรารุ่ง

เห้อ

๒. ช่วงแห่งการเดินทาง ตะล่อนๆ แรดไปทั่ว
ไปโรงเรียนบ้าง ไปค่าย ไปทะเล ไปสยาม ไปมหิดล

รู้สึกเหนื่อยดีแท้  เอาแรงที่ไหนไปว่ะเนี้ยกู

เพราะมีเธอมั้ง

อังคารหน้า ก็ไปปัจฉิม ไปกินหมูกระทะ ไปนอนบ้านน้อง แล้วต่อยาวไปทะเล 2 วันกับห้อง
โปรแกรมฉันจะพลิคอีกไหมเนี้ย

เห้อ~

๓. วันนี้น้องบอก กินหมูกระทะกันพี่  ปัจฉิม
เออ เราก็แบบก็ดี เพราะ   โอกาสเราเหมาะ  ได้แรดนอกบ้าน ไปนอนบ้านน้อง
เพราะบ้านฉันไกลกว่าเดิน ลำบากกว่าเดิม มอไซน์ก็น้อยกว่าเดิม
อยู่ใกล้พ่อแม่มากกว่าเดิมอีก
จะกลับบ้านดึก3 ทุ่ม 4ทุ่มก็จะโดนด่า กักบริเวญกันไป

โทรถามปูน ปูนโอเค
ถามปิง ก็โอเค ออดก็โอเค
ไปถามคุณเธอ  ตอนแรกส่งSMSไป  ส่งไปคนสุดท้ายด้วย
ตอนแรกจะโทรไป เดี๊ยวไม่รับ ตัดสายทิ้งอีก 
(เดือดแต่เมื่อวาน…แล้วก็ลืมไป เพิ่งนึกออก)
คนเขามีธุระก็เข้าใจ

ก็บอกจะไม่ไป คิดดูก่อน ดูเวลา  เห้อ ไม่อยากไปก็บอกไปเลย
ไม่ฝืนใจ

เข้าใจป่ะ ว่าไม่อยากฝืนใจใคร

ไม่ไปเพราะกลัวกินไม่คุ้ม…

แค่นั้น

เข้าใจ
ไม่ไปก็บอกไปเลยดิ คนคุยด้วยมันรู้สึกแย่

ใจฉันอยากให้ไป แต่ฉันไม่อยากฝืนใจเธอ

เข้าใจไหม

แคร์นะเว้ย ไม่งันไม่กลุ้มหรอก


**ปล่อยพลัง   ย่า อ๊ะๆๆ ย่าาาาาาาาาาาาาาา ***
ไม่เข้าใจหรอก…ไก่    ลงหม้อตุ๋นยาไป

เห้อ…

๔. การเลือกของขวัญให้คนอื่นเป็นอะไรที่แบบยากมากอ่ะในชีวิตเรา
อะไรดีว่ะ อันนี้สีถูกไหม ชอบแบบไหน ลายอะไร เขาจะประทับใจไหม

ไอ้ความรู้สึกอยากให้มันมีมาก แต่ ทุนไม่มี
แต่ไอ้ตอนทุนมี ก็ไม่รู้จะซื้ออะไรให้

โอ้แม่เจ้า!

๕. ตัดสินใจรอบที่ล้าน
ให้ก็ให้

เห้อ

ปล. เพลงนี้  “แอบเจ็บ” จริงๆ
อย่าให้เห็นเขาสองคนแอบชิดกันในงานเลี้ยงที่จะถึงเลย

แอบเจ็บ

เจ็บคนเดียว

เห้อ

 

ฟังเพลงก่อนน้า
แล้วค่อยๆอ่าน สเปซนี้ไป
บ้างที่ สิ่งเล็กๆนี้…

…

ก็
อยากให้เธอฟังจริงๆ

28 นี้ วันเกิดน้องเต้ย
17 แล้วดิน้องห่างกันตั้ง 2 ปี แถมพึงรู้ว่าพี่กอล์ฟนี้เกิดปีเดียวกันกับเรา

แต่ก็

ดีแล้วที่ไม่ได้จบรุ่นเดียวกับพี่เขา
เพราะไม่งันวันนี้

คงไม่ได้รักเธอ


…………………

27 กรกฎาคม ก็วันเกิดเธอ…จบก่อนแต่เป็นน้องเราอีก
เรียก “พี่” มาตลอดนะ รู้สึกเคารพและรักมากๆ

ปีก่อนเราแบกหนังสือฟิสิกส์มหาลัยไปให้แล้วให้น้องชายเธอแบกกลับบ้าน
ใจจริง  ถ้าไปที่มหาลัยได้ ก็คงทำแล้ว ไม่ลำบากหรอก

คงเอาไว้คราวหน้า


ในหนังสือในนั้นมีบ้างอย่างซ้อนอยู่  ไม่รู้เธอหาเจอหรือยัง

หวั่นใจ ว่าจะเขย่าๆให้หล่นๆมา
เห้อ…
ก็อยากทำให้ประทับใจ

โรแมนติก
ขี้เล่น
และเป็นกันเองเลยน้า

16 มิถุนายน

ปีก่อน
เธอซื้อเค้กให้ในวันคล้ายวันเกิดเรา

สำหรับสิ่งๆนั้น มีค่ามากรู้ไหม
นานแล้วที่ไม่ได้กินเค้ก นานแล้วที่ไม่มีใครให้อ้อน
ไม่มีใครนอกจากพ่อแม่ซิ้อเค้กให้เลย

อยากจะขอบคุณ จริงๆ

บ้างที่ ก็อบอุ่นนะ เมื่อคิดถึงเรื่องราวของเธอในวันนั้นกับฉันในวันนี้

“พิเศษ” เธอรู้จักคำนี้ไหม ที่ฉันอยากจะมอบให้

จะทำอะไรให้เธอดีนะ 
คิดหนักอีกแล้ว 

อยากทำให้ประทับใจจัง

…

ออกปากชวนเธอไปทำบุญแล้ว 
รับปากแล้วด้วย ฮ่าๆ
อิอิ

ปล. มุขเรา  โบราญมากๆ

 

ถ้าวันพรุ่งนี้โลกที่เธออยู่ จะไม่ได้ยินบทเพลงของฉัน
ถ้าวันพรุ่งนี้ ไม่มีเพลงใหม่ ไม่มีบทเพลงในความทรงจำ

ถ้าวันพรุ่งนี้ฉันพบคำตอบว่าสิ่งที่ทำไม่มีความหมาย
ถ้าวันพรุ่งนี้ไม่มีทางออก มืดมนจนเดินต่อไปไม่ได้

ถ้าถึงพรุ่งนี้แล้วทุกๆสิ่งที่เราได้เคยฝัน
จะเป็นแค่เรื่องร้ายๆแล้วจบ

ไม่มีใครรู้พรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
จึงอยากจะเขียนเพลงนี้แทนหัวใจ

ฝากเธอไว้

ก่อนที่ความฝันจะล่มสลาย
ก่อนที่บทเพลง จะหมดความหมาย

ก็คงจะฝืนไม่ได้ คงรู้ดีและเข้าใจ
ไม่มีอะไรบนโลกใบนี้ที่คงอยู่ได้เสมอไป

มีวันที่ขึ้น ก็ต้องมีวันที่ลง เหลือเพียงความหวังสุดท้าย ความรักเท่านั้นที่มั่นคง
แม้วันนี้จะมืดจะมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า

ผมก็จะเขียนเพลงด้วยความรักจนหยุดสุดท้ายของน้ำตา
ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร (ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร)

ก็จะร้องเพลงด้วยความรักจากหัวใจ (ใช่) ต่อไป (และจะทำมันต่อไป)

ก่อนที่ความฝัน (ขอมอบเพลงนี้ไว้ให้คุณ เก็บไว้)
จะล่มสลาย (คงไม่รู้ว่ารักนั้นเปลี่ยนไป )

ก่อนที่บทเพลง (ถึงวันพรุ่งนี้จะเปลี่ยน เหมือนวันที่เราเคยเคียง ผมก็จะรักคุณ รักคุณ)

จะหมดความหมาย
รักคุณตลอดไป ทำอย่างไรกับวันที่ไม่มีหนทาง

ขอระบายให้เธอได้รู้บ้าง ...

นับจากนี้แม้โลกจะไม่เป็นดังฝัน
จำเอาไว้ จับมือฉัน เราจะยังมีกันและกันเสมอ

บอกว่ารักเธอ ขนาดไหน      
       จะบอกว่ารักเธอ เพราะฉันมั่นใจ

บอกเอาไว้ก่อน บอกผ่านเพลงนี้ก่อน
       ก่อนจะไม่เหลืออะไรให้ฉันอีกต่อไป

บอกเธอไว้ก่อน สิ่งเดียวที่แน่นอน
        ก็คือรักจะทำให้ฉันสู้ต่อไป

จะบอกกับเธอว่ารักเธอ รักเธอเสมอ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้มันจะเป็นอย่างไร

ความมั่นใจของฉันก็จะไม่เปลี่ยนไป
ก่อนที่ความฝันจะล่มสลาย ก่อนที่บทเพลง จะหมดความหมาย

ผมยังจะรักคุณ รักคุณ
ผมยังจะรักคุณ รักคุณ
ผมยังจะรักคุณ รักคุณ
ผมยังจะรักคุณ รักคุณ ต่อไป

*ให้บทเพลงนี้ แทนใจฉัน บทเพลงนี้ให้เธอหมดรักที่มี ให้บทเพลงนี้
แทนใจฉัน ให้บทเพลงนี้ ให้เป็นของขวัญ*

เปลี่ยนไปทุกอย่างจากเมื่อวาน มีแค่ความฝัน

จับมือฉันจำเอาไว้ .

นะคนดี…

ปล. 90%
สู้ๆแล้วกัน ถ้าเธอมั่นใจขนาดนั้น

ถ้ากลับมาจากค่าย จะเปลี่ยนไปแค่ไหน
เวลาที่ผ่านมา เธอเติบโตจน ฉันเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

อยากรู้จัง…

คงเป็นเงาให้เธอได้อุ่นใจ
โดยไม่ต้องให้เธอรู้

และหายไป เมื่อเธอไม่ต้องการ

แสนดี

แค่รู้สึก ว่าพนักเขาพูดคนเดียวเปล่าว่ะ
แล้วลูกค้าก็ส่ายหน้า  

หรือ เวลาที่ผ่านมา สิ่งแวดล้อม ทำให้นักบริการกลายเป็นโรบอท

ลองคิดๆดู เราทำร้ายเขาทางอ้อมหรือเปล่า


อาชีพบริการ
มันยากจริงๆ

- -“) แล้วไมกูไม่ไปกะมันตั้งแต่เมื่อวานว่ะ  เซ็งเลย
ตัดสินใจช้าไป แต่ช่างเห้อ มันไปจุฬา กูไปมหิดล…

แต่มีแฟนไปด้วยมันก็ดีกว่าไม่ใช่หรอ

ป๊าด…เล่นมุขกลับ มันชอบเล่นมุข  มีแต่แฟนไปด้วย หาเพื่อนไปด้วยยาก…

(มันเป็นมุขๆ…แต่ตอนคุณเธอเล่นมานี้ เราปัดถามว่าไปกับพี่ใช่ไหม จะได้ไม่ห่วง)

(วงเล็บ 2. . .คือ จริงๆไม่ใช่อย่างนั้น ไม่เคยเป็นไร แต่อำกันเล่นๆขำไปเท่านั้น)

(วงเละ 3. . . กูโสด )

วันนี้ไป ธนาคาร ทำธุระเสร็จนั่งรถต่างจังหวัดไปฟิว ลั่ลล้าๆ
ไปมหิดล  (กรี๊ด…หนูไปเพราะผู้ชาย อร๊ายยยยยยยยยย~)

ก็ถึงอนุเสาวรีย์ ชัยสมรภูมิ นั่งมอไซน์(แพงสัด มึงอ้อมให้กูทำไหม)
เสีย 20 บาท  

คราวหน้าถ้ากูยังไม่พริ้ง กูจะเดินเลย ให้ตายเห้อ

อ่อ ตอนนั้น เห็นผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ ว่าโจรปล้น…ไม่เห็นมีแมวช่วย
พี่คนขับวิน ก็ขับรถเลยไป ไม่ได้สนใจ

ถ้าเป็นกู จะกลิ้งตามเขาทันหรอว่ะ
เงินกูในกระเป๋ามีอยู่160บาท มีบัตรATM อยู่XXXXบาท
กูจะโดนปล้นไหม  

สังคมโครตน่ากลัว ไม่มีใครช่วยมึงได้ นึกถึงตอนคุณเธอเตือนตอนอยู่บนสะพานลอย
กูเป็นประเภทเรื่อยๆ ไม่มองใคร ไม่สนใจ กูอินกับบรรยากาศคนหาเช้ากินค่ำ

สะพานลอยเป็นของกู

ต่อไป ต้องระวังตัว เรายิ่งค้าขายด้วย เป็นผู้หญิงคนเดียวอีก
เกิดไรขึ้น คงลำบากแน่ๆ ไม่อยากคิดแง่ลบเลย
จงเตรียมพร้อมที่สู้ 

สู้เว้ย!!!!

หลังจากนั้น

เมื่อมาถึงศูนย์ทันตกรรม มหาลัยมหิดล ก็ไปทำใบระเบียนเวช ทำเสร็จ เสีย20
กรอกๆ ก็เดินไปตึก 5 ดูเหมือน ไกลสัด แต่จริงๆ …กูเดินอ้อมเผื่อ?

สักพักขึ้นไปศูนย์ทันตกรรมพิเศษ เดินหลงๆไป พี่ก็บอกให้มารับใบนัดก่อนนะค่ะ
เราก็ไป รอๆแปป เจ๊พยาบาลข้างๆ ทรงผมแรงมาก

กูนึกว่าหมอพรทิพย์จะมาทำฟันให้กูซะงัน

เสียวสยองแป๊ปๆตรงปมประสาท…

พี่เขาก็ไล่ให้ไปศูนย์ทันตกรรมเด็ก…เตียงฟัน  เอ๊ย เตียงทำฟันเยอะมาก

เยอะกว่าที่ธรรมศาสตร์อีก ถ้าจำไม่ผิด ตอนที่ปรึกษาเรื่องทำฝันที่ธรรมศาสตร์จะมี 2เตียง
ไอ้คนบนเตียงฟันนี้ร้องครางได้อารมณ์มาก  

คือ ถ้าใจกูอยากเป็นหมอฟัน กูคงมีความสุขกับเสียงร้องครางของคนไข้เป็นยิ่งนัก

ยืนแฟ้มประวัติเสร็จ ก็บอกพี่พยาบาล ลงคิวคลีนิกพิเศษนะค่ะ
พี่บอก รอยังน้อย 1 ปีนะค่ะ
ค่ะๆ…เอาว่ะ จะฟันหมอทั้งที อีก ปียังไม่สาย

ยืนเสร็จ ก็กลับบ้าน นั่งมอไซน์ออกไป แม่งก็เลาะโรงบาลราชวิถีให้กูอย่างโชกโชน
ขอบใจจริงๆ
เสียไป 20

คราวหน้า กูเดินมาให้ถึงปากซอยของมหาลัยก็ได้
เสีย 10 กูยอมๆ

ก็หมอที่ออกมาเรียกคนไข้ น่ากอดมากๆ ตัวใหญ่จริงๆ ใหญ่แบบหุ่นดีมีกล้ามนะ
สงสัยแรงจะเยอะ โยกแรงนะเนี้ย…ตัวเอง   อร๊ายๆๆๆๆ  ชอบๆ ชอบคนมีกล้าม

…

เมื่อขึ้นรถกลับมาฟิวเจอร์รังสิต ก็ไปซื้อตราชั่ง
แวะกินโออิชิราเมง ทั้งที่กูตั้งใจจะกินนิปปอน…สาด กูเบลอ

จ่ายเสร็จกดเงินไปจ่ายค่าลงของที่ร้านอีก

พรุ่งนี้ก็ต้องสั่งของ

โอ้แม่เจ้า!!!!!  เงิน!!!!!

แต่ว่า ตอนเดินบนสะพานลอยฟิวตอนยามแม่งหายไปไหนไม่รู้
มีคนเดินประกบตามหลัง ใกล้โครต เรานี้รีบชิงวิ่งไปก่อนเลย
กลัวแม่งมาปล้น

สังคม เศรษฐกิจไม่ดีจะก่อให้เกิดอาชญากรรมนะค่ะ ท่านมาร์ค
ช่วยแก้ที่ต้นเหตุด้วย ทำอย่างไรจึงจะเกิดการจ้างงานและทำอย่างไรเพื่อกระจายผลผลิต
กระตุ้นตลาดในประเทศ ต่างประเทศ ก็ตึงให้ได้ด้วย

ก็รู้ว่ายาก
แต่

พยายามเข้าๆ

รู้สึกวุ่นวายดี ดีแล้วที่ไม่ไปกับคุณเธอ
ถึงจะอยากเจอ แต่อะไรที่ลำบากเรา
ก็อย่าทำ ไม่คุ้มกับลงทุน   (นึกถึงเรื่องที่น้องดาว กาน น้องนัท เขมเลยแหะ)


- -“) คงต้องสะกดจิต

ก็กูจะให้

ก็กูจะให้

ก็กูจะให้

เพี้ยง~

ปล. ตาชั่งหนักมาก มอไซน์ที่ขับเข้าบ้านก็กวนตีน ขับสะเลนกลาง
กูจะโดนรถสิบล้อเบียดตายไหม  ไอ้สาดดด! ไม่ได้ใช่สมองส่วนหน้าคิดบ้างเลย
ใช้แต่สมองส่วนกลาง ไอ้มอสเอ๊ย!!! ไอ้โปรโตชัว!!!!!

อ่อ เจอป้ายผับหลังธรรมศาสตร์

ชื่อร้านนี้ประทับใจมาก

I ANIMAL
…ไปกะกูเปล่า…

 

วันนี้ ผ่านไปอีกวัน 
ไม่รู้ไปหลงแสงสีกับหญิงงามที่สยามแล้วมั้ง จะตลกดีไหม
แค่รู้สึกตัวเองอยู่ในสถาณการณ์ตรึงเครียด ประกาศภาวะสงครามอะไรสักอย่าง

ก็ได้แต่กลืนสิ่งเหล่านี้ ความรู้สึก อารมณ์ ความเก็บกด
กลืนมันไปอยู่สักที่แห่งหนึ่ง ที่ต้องไม่มีใครพบมันอีก

ไม่ใช่ว่ามันไม่มี แต่ไม่ต้องการให้ใครเห็นมากกว่าลงไปในกระเพาะ
ไม่สามารถที่จะบอกใคร  ด้านมืดของมนุษย์บ้างที่ว่าน่ากลัว อาจจะยิ่งกว่าที่คุณคิด

ปล่อยให้ใจมันลืม  ว่าเคยเก็บมันไว้
สักวันมันก็จะสลายไปเอง

ฝนจะตกอีกแล้ว 

ชอบเวลาที่ฝนตกนะ 
ที่ร้านจะเงียบเป็นพิเศษ

ชอบ  อู้หลับได้สบายใจ…ไม่กังวลลูกค้า

ชอบเวลาที่ฝนตก
ชอบสีเทา…ชอบละอองฝน
ชอบเมฆสีทึมๆ

เวลาได้เงยหน้ามองท้องฟ้าตอนฝนตก มันรู้สึกโล่งดีนะ
ความทุกข์ไปกับสายฝนแล้ว

แค่บอกกับตัวเองแค่นั้น เรื่องทุกเรื่องก็ผ่านมันไปได้

เคยนอนดูท้องฟ้ากับน้องคนหนึ่ง

บอกน้องซ้ำๆ ว่าชีวิตเรา

ตอนแรก ก็เหมือนอณูของน้ำ ที่มาจากหลายๆแห่ง เมื่อถึงเวลา เราก็จะลอยไปบนท้องฟ้า
พบเจอผู้คนมากมายจนกลายเป็นก้อนเมฆก้อนหนึ่ง ลอยไปตามที่กระแสลม

มีพบ และ มีจาก

แล้วสักวัน

เมฆก้อนนั้น
จะกลับคืนสู่อ้อมกอดของพื้นดินอีกครั้ง

เป็นอณูน้ำอีกครั้ง

แค่บอกน้อง

ท้องฟ้าก่อนฝนจะตก
ดูอบอุ่นดีนะ ไม่ต้องล่องลอยไปไหนคนเดียว
แม้จะดูว่าจะจาก แต่ก็เป็นบรรยากาศที่ชุ่มช่ำ

…เพลงนี้เหมะกับฟ้าครึ้มๆดีจัง

จะรักใครได้อีกป่ะ?

…
…
…

ช่วงบ่ายของวันที่ชีวิตดูเรื่อยเปื่อย
บ้างคนอาจจะเห็นว่าสบาย บ้างคนอาจจะมองว่าลำบาก
ก็แล้ว   สิ่งที่สัมผัสได้ คือ  เฉยชากับทุกๆสิ่ง

นั้นดิ  ฉันจะรักใครได้อีกหรือเปล่า?

บ้างสิ่งถูกหยุดไว้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไป
แค่ทำงานไปสักพัก ก็บ่าย ก็ตกเย็น ขับรถเที่ยว กินข้าว ดึกอีกแล้ว

เหมือนขาดแรงกระตุ้น
ขาดสารบ้างอย่าง
ขาดความสนใจ

เพราะเจอเท่านี้พอแล้ว อยากจะหยุดโดนโดยไม่รู้สาเหตุ
ทั้งที่จริงๆ ที่มันไม่ใช่วิสัยของเรา…ใจจริงเป็นคนเจ้าชู้ ไหล เหล่ ไปได้เรื่อยๆ

แต่หน้าตากะหุ่นไม่ดีพอ ที่จะจับใคร ปั่นหัวคนอื่นเล่น 555+
ได้แต่อัธยาศัยดี ลั่ลล้า ฉวยโอกาสเท่าที่ทำได้ ฮ่าๆ …

แค่มีความสุขกับอดีตก็พอแล้ว ส่วนสิ่งที่จะเข้ามาใหม่ ถ้าวัดใจกล้าเสี่ยง ก็คงรู้กันไป

“ไม่ว่าจะเลือกอะไร มันจะทำให้เราเสียดายที่ไม่ได้ทำสิ่งที่เราทิ้งไป
โดยที่เราอาจจะซวยซ้ำเพราะต้องพบกับความเสียใจกับสิ่งที่เราเลือกเสียด้วย”

บ้างที…มันก็ยากที่จะมั่นใจ ว่าเราจะไม่รักใครอีก
แต่ก็กล้าพอที่จะรู้ตัวเอง ว่ารักใคร ทำเพื่อใคร อภัยให้ใคร ห่วงใคร ยอมเพื่อใคร

ก็คงสักวัน…ที่จะเทสิ่งเหล่านี้ ให้กับอีกคนที่เข้ามา

ยากเนอะ สำหรับวันนี้…

ปล. ขายของ อาจจะไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเท่าไร อาจจะเหนื่อย
แต่การได้จับมือลูกค้า พูดคุยกันวันละนิดวันหน่อย ได้ส่องผู้ชาย ก็มีความสุขดี

หลังจากฝ่ายปกครองยึดกระเป่าอิชั้นไป อิชั้นก็กระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก
ที่จะได้มันกลับคืนมา

จนล่วงเลยถึงเวลาปิดเทอม

กูลืมมึงไปแล้ว!!!

เพราะเมื่อวาน ได้กระเป๋าใหม่มาแล้ว ฮ่าๆ  กระเป๋าสีเขียวลาย เป็นพลาสติกจากกสิกร
ตอนแรก ก็จะตัดใจเสียตั้งค์ซื้อ Harrods แต่ตังค์ไม่มีแล้วจะเพ้อเจ้อ…

แต่ก็อดเสียได้ไม่ได้นะ

- -“) แรดสีเขียวก็ได้ว่ะ!!!

ปล. 1 ชั่วโมงกับการค้าของคุณเธอ 
ถ้ามันทำให้เธอว่าเป็นจริงได้ ก็ลองทำไป
ไม่รู้ดิ ยังไม่ได้เล่าพ่อให้ฟังเลย   คงคราวหน้ามั้ง ไม่รู้จะเปลี่ยนใจได้หรือเปล่า

ก็เธอเป็นเธอ

ห่วงว่ะ แต่ก็การตัดสินใจของเขา

“มันไม่มีอะไรง่าย…”

- -“) ไอ้สาดดดด งูเข้าบ้าน

หรือมันอยู่ของมันตั้งแต่แรกไม่รู้    รู้ๆ กูกลัว

ตัวแรก ยายเล็กเจอ
(ต้องเกริ่นนำไหม ว่า ตอนนี้ที่บ้านมียาย2 คน ชื่อ ยายมี กับ ยายเล็ก มาดูแม่กับน้ารับปริญญา
น้ารัก จบโท แม่กูเนี้ย ป.ตรี แต่เป็นใบที่2  ส่วนกูเนี้ย อนาคตรอแร จะติดแรไม่ติดแร)

พระเจ้า หลังจากที่มองดูอยู่ไกล 

ลุงบอก โอ้เย็ดเข่ แม่ง!  งู สามเหลี่ยม

สักพักอาการระแวงยังไม่หมด
ป้าติ๋ม รื้อของ เผื่อจะเจองูอีก

ป๊าด!!!   งูจงอาง

ชูคอ ฟ่อ!!!

ไปเรียกผู้ชายที่หอพักมาช่วยจับอีกครั้ง

ถ้าลงข่าวหน้า หนึ่งว่าสาวอ้วนวัย18 อนาถ อือ
ตายคาคอมหลังเล่นเกมส์MY SIMS เสร็จ
ช็อคสุดๆ ตายเพราะพิษงู จงอางและงูสามเหลี่ยมในคราเดียวกัน

- -“)ทำไมกูต้องเจองู 2 ตัวในวันเดียวกัน
สงสัยจะเจอเนื้อคู่

ฮ่าๆ!!!

สงสัยเป็นผลพวงจากเมื่อวาน วันนี้ก็ยังเมาๆ คิดไม่ออกจริงๆว่ะ

แต่ วันนี้ได้คุยกับน้อง น้องสอนเรื่องโหลดบิท(ก็กูโง่จริงๆ)

สุดท้าย พอขอบใจน้อง น้องบอก   หายๆกัน

งง เรื่องไหนว่ะ

น้องบอก เรื่องที่พี่ร้องไห้ โดยที่ผมก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

ก็ดีครับ ดีกว่ารู้แล้วยังทำให้เสียใจ(ขอใช้สิทธิ์พาดพึงครับท่านประธาน!)

ก็บอกแหล่ะ ฮ่าๆ ขำๆไป  มันก็ไม่มีอะไรแล้ว

อืม แต่ผลพวงก็ทำให้เรา เมา~

ผงชูรส เป็น รสดี

รสดี เป็น ผงชูรส

กรองทิพย์ เป็น มาม่า

วันเดอร์ เป็น คาราบาว

และอื่นๆอีกมากมาย

บ่นกับน้อง กับแม่  ท่าทางเราจะอาการหนักจริงๆ

หวังว่าสติเรา จะกลับมาไวๆ
ตั้งใจสติๆ

ส่วนเรื่องของที่จะให้คุณเธอ ก็มั่นใจว่าจะให้

แล้วมั่นใจว่าเขาจะไม่รับ

ถ้าเขาปฎิเสธแต่แรก ก็จะไม่ฝืนใจ ก็ ถ้าเรารู้อะไรมากกว่านี้ มันคงไม่เสียใจ

เมา  เล่นเกมส์  โหลดบิท  นอน  

หลังจากนั้นก็ไปทะเลแล้ว อย่าไปคิดไรมากเลย
เห้อ สู้เว้ย

เมื่อวานคุยกับน้อง ตอนแรกไอ้เรานึกว่าจะกลับอีก 4 เดือน
แต่ถามไป จะกลับมาแหล่ะ รออีก 2 เดือน ก็คงเดือนพฤษภา ก็เปิดเทอม
ก็ไม่แน่ น้องมันอาจจะยังนอนเล่นอยู่บ้านไม่ไปเรียน ฮ่า

แล้วแต่น้อง

คิดเลย น่าจะมีอะไรให้น้องหน่อย
(ความบริสุทธิ์ของกูเป็นงัย…ฮ่าๆ)

ก็คิดไม่ออก เลยไปปรึกษาแม่หมอ…น้องดาว

- -“) ป๊าดโถ่ป๊าด!!!  ปรึกษาเรื่องของขวัญให้น้องเต้ย กลับ ได้ของขวัญให้คุณเธอ

ไร้สาระเป็นที่สุด

เห้อ~

ตอนแรกก็รู้สึกดีนะ ที่น้องถาม

สำหรับน้อง ก็คือน้องอ่ะ รู้สึกดีที่ได้เจอกันอีก อาจจะกรี๊ดกระดี้กระด้าตามนิสัยเรา
แล้วน้องถามอีกคนละ คือ

รัก กราบก่อนนอน เทินทูนๆ ฮ่าๆ…ตลกไปแล้ว สถิตย์อยู่บนหิ้งเถอะ อย่าลงมาๆ

แต่ก็ดี ช่างที่ไม่ได้คิดอ่ะ มันรู้สึกดีจริงนะ
แต่พอเราคิดปุ๊บ มันจะเป็นแบบที่เราเจอจากคนอื่นเปล่าว่ะ
แล้วทำให้อีกคนมันรู้สึกแย่ แล้วแฟนเขาตอนนั้นเขาจะรู้สึกยังงัยอ่ะ

มันก็หลายมุมมองอ่ะ

ไม่รู้จะดีหรือเปล่า คิดหนักมากโครต เคยให้แล้วรู้สึกแย่มาก เป็นฝันร้ายเลย
แต่มันคือสิ่งที่ตราตรึงใจเราไว้ไม่ใช่หรอ ยังน้อยก็ครั้งสุดท้าย
ยังที่  กานกับน้องนัทซากูระงิบอกแหล่ะ

เห้อๆ  คนให้ยังคิดมากเลย คนรับจะไม่คิดมาก มันก็ไม่ยุติธรรม…

แต่มั่นใจ 

ไม่รับไม่เป็นไร แต่ใจเราอยากให้…แค่นั้นคงได้มั่ง
31 มีนา คงได้เจอ ถ้าไม่ลืมเอาไป

ปล. สรุป กูก็ยังไม่รู้เลย จะให้อะไรน้องเต้ย

ป๊าดโถ่ป๊าด!!!

ตอนนี้ ชีวิตได้พิสูจน์แล้ว

ไอ้ที่คุณเห็นเด็กกำพร้า ยากจน ลำบาก มานั่งปอกกระเทียมหารายได้วันหนึ่งไม่ถึง 30 บาท

นั่งปอกทั้งวัน ปอกให้ได้เป็นสิบโล

แม่เจ้า!

กูนั่งปอกขาย 3 กำ กูยังไม่เสร็จเลย!!!

เย็ดเข่!!!

สลดต่อ…นึกแล้ว  คนลำบากกว่ากูมีอีกเยอะ
เขายังไม่มีโอกาสได้กินข้าวอิ่มท้อง กูนี้ไม่หมดไม่ว่า อย่าให้เหลือถึงพรุ่งนี้

ลำบากว่ะ ชีวิตคน

ทำไมว่ะ คนเราถึงไม่มีใครเหมือนกัน
เพราะอะไรว่ะเฮ้ย!!!

แต่ก็นะ

กูปอกขายกำไรพอเอาตัวรอด  แต่เด็กพวกนั้นอ่ะ ที่ดูในสกู๊ปชีวิต
กำไรแม่งยังซื้อขายสารได้กี่กิโล ที่จะเลี้ยงอีกกี่ชีวิต

ฉะนั้น

ก่อนแดกกระเทียม ควรไว้อาลัยสัก 3 วิ
เพื่อความพยายามของพวกเขา

ต้องปอกให้เสร็จ

กระเทียม!!!!!!!!!!!!!

เมื่อวานต้องออกจากอยุธยาเพื่อไปโรงเรียน แบกคอมไปซ่อม ไหนจะไปรับเครื่องปริ้นอีก
ไหนจะเรื่องสั่งของลงที่ร้าน แบบ ชีวิตกูดูวุ่นวายกว่าแต่ก่อนมาก…

ก็ไม่รู้ ก็รู้ว่าคุณเธอไม่อยากไป

เราลองหยั่งเชิงแล้ว ก็เห็นอยู่ ว่าไม่อยากไปหรอกกกกกกกกก

แต่น้องก็ถามๆตื้อ…สำหรับมัน เพื่อน้อง แม่งทำได้ทุกอย่าง
ก็เลยแบบ  ก็มีส่วนผิดที่ไปฝืนใจโดยทางอ้อม
ก็รู้อีกแหล่ะ เธอไม่ชอบให้ใครบังคับ และ ขัดใจ

สุดท้าย ก็โทรมาถาม ว่าจะไปแบกคอมเลยไหม
ก็นะ…ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนั้นเลย แต่คงถูกทำให้เข้าใจแบบนั้นแล้ว

ก็ช่างมันเห้อ  เหอะๆ

ส่วน 2 คนนั้นแซว

- -“) ไร้สาระมาก…

ไม่รู้แหะ  เหนื่อย จัดโต๊ะคอมใหม่ รับทำงานเต็มสูบ
เป้าหมายแรก เก็บทุนคืน 3 เดือน 1 หมื่น ทุกวิถีทาง…
ขั้นต่อไป ละลาย~  - -“) จริงจังๆ

ละลายๆ  คงต้องอดทนซินะ

ละลายไปกับการจัดฟันดีไหม…หาหนี้ให้ตัวเองแท้ๆ
แต่กูอยากทำนิหว่า

หรือ ช่างมันเห้อ

สร้างความพร้อมๆ สู้เว้ย

TaG "ศาสตร์"

Let others know a little more about yourself,
re-post this as your name followed by "ology"

----------
Tumsingology
(อ่านว่า ทำ ซิน โก๋ โล กี๊)

----------

FOODOLOGY : อาหารศาสตร์
กินได้เรื่อยๆ แต่ชอบสุดนี้ต้องปลาหมึก มันยึ้ยๆ ดี ไอ้ที่ไม่กินเลยนี้ก็ปลาร้า ของที่มันหยืดๆ พวกราดหน้า พวกกระเพาะปลา

น้ำสลัดที่ชอบ
น้ำสลัดบีบรูทเสาวรสและพริกไทยดำ ชอบๆเพื่อนทำให้กินตอนส่งงานวิชาสุขศึกษา
ที่ต้องทำอาหารส่ง ตอนแรกนึกว่าจะท้องเสียสะอีก

ร้านอาหารแบบนั่งกินในร้านที่ชอบ
ก็คงให้บรรยากาศเหมือนบ้านเรา  บ้านเพื่อน นั่งสบายๆ อากาศเย็นๆมีวิวด้านนอกสวยๆ ก็โอเคนะ

หน้าพิซซ่าที่ชอบ
หน้าทะเล

ชอบทาอะไรบนขนมปังที่กิน
นมข้น 

----------

TECHNOLOGY : เทคโนโลยีศาสตร์
เทคโนโลยียังเข้าไม่ถึงบ้านเลย

ที่บ้านมีโทรทัศน์กี่เครื่อง
1 เครื่อง

โทรศัพท์มือถือที่ใช้สี
เหลือง ดำ บ้านนอกโครตๆ

---------

BIOLOGY : ชีววิทยาศาสตร์
เคยตั้งใจจะสอบโอลิมปิก แต่ไหน ไหลไปไหนไม่รู้

ถนัดขวาหรือซ้าย
ซ้ายนะ

มีส่วนไหนของร่างกายที่เคยถูกเอาออกไปรึเปล่า
ลิ้น ฮะ แลกบ่อยๆ…ตลกแหล่ะ นึกไม่ออก    ใจงัย ฮะๆ ล่องลอยไปกับเธอ

ของหนักชิ้นล่าสุดที่ยก
กระเป๋าไปค่ายเชียร์

เคยโดนซัดจนสลบมั้ย
ยัง

----------

BULLCRAPOLOGY : เพ้อเจ้อศาสตร์

ถ้าเป็นไปได้อยากจะรู้วันตายของตัวเองไหม
ไม่อ่ะ  ไม่อยากรู้ กลัวมันจะหดหู่ใจ รื่นเริงดีกว่า ทำทุกวันนี้แหล่ะให้มันดี จะได้ไม่เสียใจ

ถ้าเปลี่ยนชื่อได้จะเปลี่ยนเป็นอะไร
ที่รักๆ

จะยอมดื่มซอสพริกหมดขวดไหมถ้าจ้างสี่หมื่น
ยอม กูอยากปลดหนี้ ใครก็ได้เซ็งร้านกูที   555+

DUMBOLOGY : งี่เง่าศาสตร์

มีรองเท้าแตะกี่คู่
ไม่มีเลย   น้องยึดรองเท้าแตะกูไปหมดอ่ะ ตอนอยู่ค่าย

ครั้งล่าสุดที่มีเรื่องกับตำรวจ
ไม่อ่ะ

คนที่คุยด้วยล่าสุด
น้อง ยาย

คนที่กอดล่าสุด
หนึ่ง

----------

FAVORITOLOGY : ของโปรดศาสตร์

ฤดูโปรด
ฤดูหนาว

วันหยุดโปรด
ปิดเทอมเลย

เดือนโปรด
มิถุนายน

----------

CURRENTOLOGY : ตอนนี้นะศาสตร์
- -“) กูไม่รู้ว่ะสาดดดด

คิดถึงใครอยู่หรือเปล่า
คิด  คนที่กอดล่าสุดนี้แหล่ะ

นี่อารมณ์ไหน
เรื่อยๆ  ดูสงบ ไม่ต้องรีบทำอะไร ไม่ต้องแข่งกับใคร ไม่ต้องบีบให้ตัวเองคิดอะไรมาก หรือวางแผน
แค่นิ่งๆ มองดูฝนที่แม่งจะตก

ฟังเพลงอะไรอยู่
ฟังเพลงธรรมศาสตร์   ฝนตกดังสาดดดดดดดดดดดดดด

ดูอะไรอยู่
ดูแฮร์รี่ภาคภาคีนกฟินิก

กังวลอะไรอยู่
กูเป็นหนี้ตั้ง7หมื่น

แต่ก็ตังค์กูเองแหล่ะ แต่ถ้าคิดว่าเป็นหนี้ แม่งจะทำให้กระตือรือร้น อยากทำงาน

----------

RANDOMOLOGY : มั่วมั่วไปศาสตร์

ที่แรกที่ไปเมื่อเช้านี้
ห้องน้ำ

หนังเรื่องล่าสุดที่ดู
แฮร์รี

ยิ้มบ่อยไหม
บ่อย

----------

QUESTIONOLOGY : คำถามศาสตร์

รับโทรศัพท์ทุกครั้งหรือเปล่า
ไม่อ่ะ  ถ้าเป็นมือบ้านนี้จะไม่ค่อยอยากรับ แต่มือถือถ้ารับได้ รับ

ถ้าตอนตีสี่มีคนส่งแมสเซจมา
ส่งผิด  แม่ง ข้อความว่างเปล่า

ถ้าเปลี่ยนสีตาได้  อยากได้สีอะไร
สีเขียวว่ะ คงเซ็กซี่ดี 

เคยเลี้ยงปลาไหม
เคย ปลาทอง ปลานางฟ้า ปลาหางนกยูง ปลาดูด 

เพลงคริสต์มาสที่ชอบ
กูไม่ชอบ

วันเกิดอยากได้อะไร
อยากได้กล้องนิกกอน D80 ประกันร้าน แถมเลนส์ แต่ก็ยังไม่รู้จะเอาเริ่มจากไหนดี  ฝันๆ

วิดพื้นได้ไหม
ไม่ได้

ยกตัวได้ไหม
ไม่ได้

กังวลหรือตื่นเต้นกับอนาคตไหม
เรื่องที่เรียน กลัวไกลจากร้าน โดนพ่อแม่ยึดกิจการเอาเงินไปถลุง
เรื่องมหาลัยด้วย

มีข้อความที่เก็บไว้หรือเปล่า
ก็ลบไปแหล่ะ พิเศษจริงๆถึงจะเก็บ แต่ไม่รู้ดิ ถ้าเปิดดูอีกทีแล้วเบื่อ ก็คงลบ

เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือเปล่า
รถจักรยานล้ม

มีสำเนียงในการพูดไหม
เหนอๆ

เพลงล่าสุดที่ฟังแล้วร้องไห้
เพลงไรว่ะ ที่น้องเขากับพี่รุ่น 10 ร้องให้ นั้นแหล่ะๆ

มีแผนอะไรคืนนี้ไหม
ปิดร้าน ทำบัญชีต่อ โหลดเกมส์

เคยรู้สึกเหมือนว่าชีวิตมันแย่สุดๆ ไหม
เคย 

บอกมาสามอย่างที่เพิ่งซื้อในสัปดาห์ที่ผ่านมา
โฟม น้ำอัดลม ไฟแช็ค

เคยมีคนมาให้ดอกกุหลาบหรือเปล่า
มี รุ่นน้องๆ

ตอนนี้เกลียดอะไร
เกลียดเวลาที่ต้องมาเจอคนไม่มีเหตุผล เถียงแล้วกูเบื่อ ทำตัวเหมือนมีอำนาจ กูคนอ่ะ เขาใจก็คือเข้าใจ

เจอใครที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนเลยไหม
เจอ…ก็ เขิน ช่างเห้อๆ

เริ่มต้นปีใหม่ยังไง
นั่งแดกสุรากับน้อง โทรไประรานสวัสดีปีใหม่ ส่งข้อความ หลังจากนั้นก็หลับ

เพลงไหนบอกความเป็นคุณได้ดี
สองรัก

บอกมาซักสามคนที่น่าจะเล่นอันนี้ต่อ
ไม่มีหรอก

เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนทำอะไรอยู่
เล่นมเอ็ม คุยกัยคุณเธอ คุยกับน้องๆ ดูFACE BOOK

สิ่งแรกที่คิดเมื่อตื่นนอน
กูอยากนอน

วันนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่า   เราจะมีโอกาสแบบนี้อีกเมื่อไรกัน

หรือ

มันจะไม่มีอีกแล้ว

ไม่รู้เหมือนกัน

สิ่งสำคัญสำหรับตอนนี้   คือ

ฉัน รักเธอมากมาย…

ปล. แต่ก็ไม่ใช่พี่บี้หรอก
ก็น่าแปลก คนๆเดียวที่เป็นได้ทั้งคนที่เคยเกลียด

และรัก

สุดใจ

-------------------------------------------------------------

ตัดอารมณ์

เพิ่งกลับจากค่าย ลืมเอาโทรศัพท์มือถือไป แถมไปสายอีก ไปคนสุดท้าย ปล่อยให้คนอื่นรอ (ฮ่าๆ…สำนึกแล้วๆ)
ไปค่ายที่ระยอง หาดแม่พิม แม่ยายไอ้ปูน ตามโปรแกรมที่จัด ก็เป็นไปตามนั้น แต่ก็มีผิดพลาดเรื่องฝนที่ตกมา
ทำให้ต้องเปลี่ยนสถานที่กัน ทำให้อดนั่งตามชายหาดเลย แต่ก็ดีนะ

ซึ้งดี

เริ่มจากวันแรกที่ขึ้นรถ ของที่จะให้บัดดี้ก็ยังไม่เสร็จ แล้วคุณเธอก็มาบ่นๆ

“ถ้าบัดดี้เป็นเรา ก็ไม่ต้องรีบ แบ่งเวลาๆ”
ก็ ไม่ใช่แก งัย ถึงได้ต้องรีบทำ จำได้ว่าเข็มก็เดินมา เราก็เรียกเข็มๆ มาลองวัดหน่อยจิ
ฮ่าๆ…เข็มก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นของเข็มนี้แหล่ะ

แล้วคุณเธอก็เดินมาอีก เอาหนังสือชีวะ มหาลัยของน้องมา แล้วมาขอสมุดเพลงเชียร์
เราก็งงๆ เล่มนี้เราก็มี เอามาให้เราทำไม จะพูดไรว่ะ ก็บอก น้องมันนึกว่ามีเวลาว่างขนาดเอามาอ่านได้เลยนะ

…เดี๊ยวก็รู้…

ก็นั่งถักสักพัก ไอ้พวกร้องเพลง ไม่ครึ้กเสียที เลยโดดลงไปทำ ก็ร้องกัน โยกจน รถยางแตก 2 เส้น

ซวย…

ซวยโครต…

รอรถเข้าปั๊ม รอรถส่งยางจากอู้ มาใส่รถบัสให้
ตารางเวลาก็เลื่อนออกไป กว่าจะถึงที่พักก็บ่ายโมงกว่า จากนั้นก็ลงกิจกรรมละลาย ก็จัดกลุ่มให้น้อง
ช่วงนั้นก็ปล่อยให้คุณเธอและเพื่อนๆ ทำกิจกรรมกันไป เราก็โดดไปตั้งฐานแรลลี่

เดินลงไปชายหาด หาดยาวมาก ก็โดนกานไล่ บอกไปตั้งฐานไกลๆ ก็ไกลสมใจเลย
ตอนแรก กะจะเดินไปอีก ถึงเรือชาวประมง แต่แดดมันร้อนเลย เอาว่ะ หลังหินนี้แหล่ะ นั่งร้อนไปเรื่อย
เริ่มแรดอยากลงน้ำ ก็กระโดดลงไป หันไปเจอรุ่นน้องเดินมากับคุณเธอพอดี เลยอดเลย

ฐานเราสองคนก็นะ

เหมือนกานจะบอกว่า “แอบไปโรแมนติกอยู่ไกลๆ”  เออ ไม่หรอก…
คิดว่าเป็นแรลลี่ที่เร็วมาก แต่ตอนเราคิดนี้ ยืดยื้อกัน7 วัน 7คืน จนอยากเปลี่ยนคน  แม่ง!
แต่ก็ไม่มีใครเปลี่ยน ตอนเลือกก็ไม่มีใครเลือกเราเลยอ่ะ เลยต้องมาอยู่กับคุณเธอ 2คน   เศร้าๆ
กว่าจะคิดเพลงผ่าน ก็โดนคุณเธอโต้ข้อเสียใส่ซะเละ   ข้อดีก็มี
จะเอาฮาแม่งก็ถาม จะเอาสาระแม่งก็บอกว่าเป็นน้องก็ไม่สนุก คุยเรื่องฐานจนถึงวันที่เข้าค่าย 

แต่กลุ่มอื่นนี้เขา 3 วันเสร็จ

แล้วคิดดู ตอนสรุปฐาน ไม่มีน้องออกมาพูดเลย…โครตน้อยใจ
แต่ก็นะ มันก็ยากเหมือนกัน แต่ตามที่คุณเธอพูด  น้องคิดได้  บรรลุตามเป้าหมาย

พอหลังจากนั้น ก็ปล่อยให้เล่นน้ำทะเล ส่วนเราก็โดนท่านประธานใช้เก็บของ
วิ่งวนไปๆข้ามถนนแล้วไปห้องมัน เอาของเก็บ ก็เห็นคนอื่นลงเล่นน้ำกันแล้ว  ก็เริ่มเซ็ง กูไม่ลงแหล่ะ
ตัดสินใจเดินไปเรื่อยๆ ตามชายหาด  อยากไปก็ไป  อยากเดินก็เดิน

ท้องฟ้า น้ำทะเล เสียงคลื่น พระอาทิตย์ตอนลับขอบฟ้า

โรแมนติก   
แต่ทำไมกูต้องเดินเหงาคนเดียวกัน  เห้อ
ก็…ช่างเห้อ สุดท้าย 

หัวใจ ก็ยังเต้น

ฮ่าๆ

;p

จากนั้นก็เดินไปถึงเรือชาวประมง เดินต่อไปเรื่อยๆถึงพวกตั้งเก้าอี้ชายหาด เดินไป สักพักหิวน้ำ อยากกินน้ำอัดลม
เราขึ้นจากหาด เดินเลาะๆซื้อ ส่วนใหญ่เป็นผับ ร้านอาหาร มีร้านค้า ก็เดินกลับมา เพื่อนๆก็ขึ้นจากน้ำกันแล้ว
กลับเข้าที่พัก เราก็รอกานอาบน้ำ เราก็นั่งถักให้บัดดี้เราต่อ

สักพักก็นอน เหนื่อย ผู้ชายก็ขยันเดินเข้ามาในห้อง…เพื่อมาอาบน้ำห้องผู้หญิง  จริงๆ ก็นะ อาบเสร็จก็เล่นอยู่เตียงกาน
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เราก็ไปกินข้าว แล้วเข้ากิจกรรม เราก็พูดกิจกรรมนี้เอง

จริงๆแนวคิดกิจกรรมมันก็อานะ จำได้ว่า นั่งคุยกันอยู่ ไม่รู้จะเอากิจกรรมไร
เราก็นึกถึงคำพูดของคุณเธอแหล่ะ บวกกับ พวกเกมส์ H ฮ่าๆ…เราก็…เปล่าสักหน่อยนะ

ก็ได้กิจกรรมนี้ แล้วดูทุกคนจะโอเค   แล้วผลลัพท์ก็เข้าตามเป้าที่เราตั้ง พอใจนะ

หลังจากนั้นก็เข้ากิจกรรมนั้น ก็เข้าสอนงานแต่ละฝ่าย
เพลตเตอร์สอนก่อน  โค๊ดสอนเป็นฝ่ายที่ 2 ฝ่ายสุดท้ายก็เทคนิค

ฝ่ายเรานี้พูดครบทุกคนเนอะ มีกันน้อย ใช้สอยกันอย่างประหยัด
มีกูนี้แหล่ะ ที่ยังจำหน่ายไม่ได้เสียที…ขายออกเมื่อไรนะ จะเลี้ยงฉลองทั้งชุมนุมเลย ฮ่าๆๆๆ

แล้วใครเค้าจะเลือกกูเป็นแฟนว่ะ   อนาถๆ

ก็ไล่จบก็ปล่อยน้องทำงาน เราก็นั่งถักไหมพรมต่อ สักพักหลับตี1

เหมือนคุณเธอจะสมองแล่น ตี3 ยังไม่นอน

ตื่นเช้ามาอาบน้ำ ไปส่องผู้ชาย
มีกลุ่มนักท่องเที่ยว ผู้ชายใส่เสื้อสีส้ม ใส่แว่น ขาวๆ หุ่นน่ากอดมาก แอบเดินตามๆ น่ารักโครตๆ
ก็นะ   พักผ่อนๆ  บันเทิ่ง บันเทิง~

แต่กานบอก เสื้อขาวหล่อกว่า . . .  ดูผู้หญิงรุ่นเรากระดี้กระด้านอกสถานที่…เอาเถอะ
ในรุ่นมันมีแฟนกันหมดแหล่ะ กินกันเองก็กระไร จะขายจำหน่ายนอกชุมนุมก็ขายไม่ออก

ก็กูคนเดียวนิหว่า   เห้อ~

กิจกรรมตอนเช้าก็ปิงกับกานเป็นแม่งานก็สนุกดี ขำๆไปเรื่อยๆ
พอสักพับอกน้องไปทำงานกลุ่ม เราก็หมกตัวอยู่ในห้องพวกผู้ชาย ห้องแม่งรก
ก็นั่งคุยเรื่องงาน กิจกรรม สักพัก มีน้องเอาโค๊ดมาถาม เอาเพลตมาให้ตรวจ มาขอหนังยาง
แต่ที่เด็ดเลยนี้ น้องตอง…ก็แบบ สยองดีกับสิ่งที่น้องอินในกิจกรรมที่เราจัด

เรากับคุณเธอก็ค่อยๆเกลาปัญหาที่เกิดขึ้นกับน้อง กว่าจะได้ออกไปกินข้าวก็นานเอาเรื่อง
อ่อ มีปูนอีกคนที่ช่วย

กินข้าวเสร็จก็รวมน้องไปลั่ลล้าที่ทะเล เราก็เป็นฝ่ายพยาบาล ฮ่าๆ เหมาะเนอะๆ กับติดต่อรุ่นพี่อีกที
ก็แม่ง คนอื่นพูดหมด แต่ก็นะ…ไอ้คนตีลังกา…

แล้วคุณเธอเล่นมุข BP  แม่ง ไรของมึง

แล้วตอนแยก ไม่มีใครมาช่วยกูเถียงเลย    กูโดนน้องตบทำงัย  ไอ้สาด
คุณเธอเดินเข้ามาบอก “ช่างมัน”

เราเลยแบบเครียดว่ะ เดินหนีไปทำใจ หายไปเลย

จริงๆตอนแรกคิดว่าน้องเจตจะไม่ร้อง แต่ก็นะก็ร้อง
แล้วน้องแจ๊ค กับน้องเกมส์ จะไม่ร้องไห้
แต่พอสุดท้ายที่ลงทะเล  แล้วเราเรียกพี่มา มาช่วยประคองน้องๆ

ซึ้งจนร้องไห้ไปกันหมดเลย

จะฮาก็  กางเกางสนู๊ปปี้หลุด ไม่รู้เจอมือดีคนไหน ช่วยใส่ให้ มัดให้เรียบร้อย
…ตอนนี้ก็ยังหาตัวมือดีคนนั้นไม่ได้…แม่งต้องมีไรเพิ่มแน่ๆ ฮึๆ

ก็พอทำกิจจกรมนี้เสร็จ ฝนก็ตก จุดที่ทำพิธีเทียนก็ต้องเปลี่ยน ทั้งที่ไปคุยกับเจ้าของสถานที่แล้ว
เลยคิดใหม่ว่าจะไปทำที่ไหนดี แล้วเอาอย่างงัย นอนๆ รุ่นพี่ก็เข้ามาในห้อง พี่นิกพี่กัน พี่บอส พี่กอล์ฟ

สักพักก็เริ่มทำตามแผนที่วางใหม่ หน่วยสวาทเข้าโจมตี ฮ่าๆแต่จะเฉลยบัดดี้กัน
ก็เจตมาก่อนเลย ฮ่าๆ เราก็ผสมแป้งรอน้องเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ สนุก แต่บัดดี้เราไม่มา
ไม่น่าเฉลยเราก่อนเลยอ่ะ นึกว่าคุณเธอจะได้ทายเรา แต่ช่างเห้อ คงรู้แต่แรกแล้วว่าเป็นแพรว

ส่วนบัดดี้เรา เข็ม แฉเราแหลกเลย ก็นะ
ก็สนุกดี สักพักปวดท้องก็เข้าไปในห้องพวกผู้ชาย
พอออกมาก็ชวนเพื่อนไปทำงาน ทำสายสิณญ์ให้พี่ๆผูกให้น้อง

400 เส้น  เหงื่อแตก ทำกันไปสักพัก พี่มาบอก ของพี่มีให้แล้ว ไม่ต้องๆ
เราก็ เห้อ

ถึงตอนนั้น หน่วยสวาทเริ่มคิดวางแผนที่ห้อง A1 ส่วนไอ้คุณเธอก็คุยโทรศัพท์กับน้องแจน
ก็คนมันชอบ เราไม่เกี่ยว จะไปเสือก จะไปเป็นนางมารแย่งโทรศัพท์แล้วด่าให้มาคุยงานมันก็ไม่ได้หรอก
ใจเขาใจเรา แม่งก็ไม่ได้รู้เรื่อง พอทำงานก็ไหลไปเรื่อยๆ…ก็นะ คนเรา แต่ช่างเห้อ
มันแบ่งเวลาเป็น คงจะให้รู้สึกอะไรก็ไม่ได้หรอก…ก็คนมันชอบ เราไม่เกี่ยว จะไปเสือก จะไปเป็นนางมาร   ใช่เรื่อง?

หลังหน่วยจู่โจมทำงาน…ไม่เล่าดีกว่า

เสียงตอนนั้นหมดไปกับกิจกรรม…เหลือปิงที่แม่งไม่พูดไรเลย ก็นะ…จะเท่ตอนร้องเพลง

ก็พิธีเทียน บอกไปก็เท่านั้นแหล่ะ สู้มาค่ายแล้วเจอกับตัวเองดีกว่า จะอ่านเอา จะคุยโทรศัพท์เล่า มันก็ไม่ใช่
คือ ยังที่บอก เมื่อเราค้นพบคำตอบ เราเองก็ต้องเลือก ว่าจะสร้างมันเพื่อใคร

ตอนนี้ สร้างให้น้องนะ แค่นั้นเอง
น้องมา น้องก็ได้

บอกไปหมดแล้วในค่าย

พอหลังจากที่เราผูกให้น้องเสร็จ พี่ก็เริ่มมาผูกให้เรา ก็ประทับใจพี่ๆ
ตอนแรกจากใจเลย เราแบบ

เราอยากคิดให้ได้เท่าพี่โจว่ะ คือ พี่เป็นแรงบรรดาลใจเลยนะ เป็นโครตฮีโร่โพล่มาจากไหนไม่รู้แต่ เก่งอ่ะ เจ๋งว่ะ
คิดถึงพี่เขาแล้วมีแรงทำงาน ไม่ท้อ ไม่ยอมแพ้ ทำเต็มที่ 
แบบไม่มีพี่คนนี้ก็ไม่มีกูตรงนี้แน่ๆ ไม่อยู่จนถึงม.6แน่ๆ

ก็แปลกใจตัวเองเหมือกัน

เราก็เริ่มพยายาม ฝึกแม่งไปเรื่อยๆๆ ทนๆๆๆ ตั้งใจทำเกิน 100
เหมือนจะบ้างานเกิน ก็คิดแหล่ะ ทำไม พี่แม่งรั่วว่ะ ไม่ได้แหล่ะ เฮ้ย เรามันต้องเฮฮาได้แบบพี่กัน พี่แบงค์ พี่หนุ่ม
ก็พยายามตามให้ทันมุข พยายามพูด  ก็พอได้ พยายามเต้น…สักพักแม่งกล้าเกิน ฮ่าๆ

อยากเก่ง อยากเป็น เอาแต่คิด มันไม่ได้  เราต้องลงมือทำ

แล้วพี่หนุ่มพูดคือแบบ กูเป็นหญิงแกร่ง กูใช้ได้ ดีพอในสายตาพี่เค้า มันพูดไม่ออกนะ
เพราะ เราไม่เคยคาดหวังเลยจริงๆ ว่าจะได้ยินคำนี้

แล้วเพิ่งเห็นพี่แบงค์มีสาระก็ตอนพิธีเทียนที่สอนเรา ก็แบบพี่เค้าเจอมาเยอะ เขาห่วงเราถึงได้บอก
อย่าหลงไปกับชีวิตมหาลัย   จะว่าไป กูก็ชวนพี่นุ่มกินเหล้า แต่พี่เค้าบอกว่าตัดแล้วๆ…แย่เลย คราวหน้าจะไปกินกับใคร
พี่อาร์มก็น่ารัก น่ากอดเหมือนเดิม  พี่บอสก็กวนไปเรื่อย

อ่อ เหมือนจะได้ยิน คุณเธอบอกตอนพิธีเทียน “อ้าวเฮ้ย เมื่อกี้คำพูดกู” 
ก็นะ ก็อยู่ใกล้กันก็งี้แหล่ะ แต่ไม่หรอก คำพูดนี้มันมาจากใจ

ก็พอจบพิธีนี้ ก็แยกกันไปนอน ตีมาอีกทีก็ 8 โมงเช้า

เก็บของใส่ตะกร้า ผ้าก็ไม่แห้ง ผ้าพันคอถักไม่เสร็จ เห้อ…
แล้วก็ออกไปกินข้าวต้ม กินเยอะ แต่รู้สึกไม่คุ้ม

กินไปบ่นไป รู้สึกฝ่ายโค๊ดจะเริ่มก่อน ต่อด้วยเทคนิค และเพลตเตอร์
ก็พอจบจากตรงกิจกรรมนี้ ก็ส่งมอบหน้าที่ให้น้องรุ่น 12

ที่นี้น้องก็ทำกิจกรรมให้พี่ เราก็ลั่ลล้า ฮ่าๆ แต่ก็ซึ้งนะ ร้องไห้เลย

พอเสร็จ ก็ลงไปทะเล ถ่ายรูป ชิวดีอ่ะ ฮ่าๆ คงต้องขอโหลดๆจากเพื่อน

จากนั้นก็ขึ้นรถกลับบ้า แต่ว่าแวะ ศูนย์เพาะพันธุ์สัตว์น้ำ
โครตอยากได้ตู้ปลาแบบนี้กลับบ้านว่ะ
ไม่ก็ ตัวนี้น่ากินจัง  ตัวใหญ่มาก มีหน้าคล้ายคนในชุมนุมด้วย

ก็กลับมากว่าจะถึงก็ 1 ทุ่มแล้ว ถักผ้าพันคอเสร็จพอดี เข็มก็เอากลับบ้านไป

เหมือนจะลืมอะไรไป

ก็ ตอนที่นั่งดูเทคนิควิจารณ์งานน้อง บุคก็ขอให้เราผูกสายสิญจ์ให้ เราก็ขอแบ่ง เผื่อมาพูกให้คุณเธอ
ก็จะผูกแล้วแหล่ะ แต่เธอต้องรีบไปวิจารณ์พวกการบ้านที่ให้น้องทำ พอกลับมา

คุณเธอก็บอก “รีบๆผูก รีบๆผูก”

เราก็ “เราไม่มีอารมณ์ผูก. . .”

ก็นึกว่าจะไม่ได้ผูกแล้ว ตอนขึ้นรถ เราก็บอก มาๆจะผูกแหล่ะๆ ก็
ผูกแหล่ะ บอกไปหมดแล้ว ก็โดนบอกกลับว่าเป็นพี่บี้หรอ
แถมโดนย้ำเรื่องคำที่พูดไป ว่าขออนุญาติยัง มันเป็นลิขสิทธิ์ๆ เราก็บอก ขออยู่นี้งัยๆ
อยู่ใกล้กัน…ก็งี้

ก็ขอบคุณและขอโทษ
เห้อๆ เขินๆๆ ทำไรไปว่ะเรา เห้อๆ. . .

ก็ยังที่บอกไปแหล่ะ บนรถ เห้อ คงลืมไปแล้ว

แต่ตอนนั้นก็คิดถึงอีกคนที่สำคัญมากๆ ถ้าเอาโทรศัพท์ไป ก็คงโทรไปตั้งแต่เสียงยังไม่หาย
แต่นี้เสียงหาย ไม่แบ๊วอ่ะ เซ็งโครต  อยากโทรขอบคุณ แต่ไม่รู้ดิ รอคืนนี้ๆ จะเขินไหม แต่ตอนบอกคุณเธอ
เราไม่ยักจะเขินแหะ มันก็ไม่ใช่คำพูดที่พูดง่ายก็ เห้อๆ เขินว่ะ จะบอกงัยดีนะ

เดี๊ยวก็รู้  เดี๊ยวก็รู้

เขิน  ทำงัยดี
เราไม่ควรจะเขินไปก่อน พี่เค้าอาจจะ ไม่หรอกมั้ง  เอาว่ะๆ สู้ๆ

เห้อ  ปลอบใจตัวเอง

ไม่รู้ดิ  แค่อยากทำตัวเองให้พร้อม เพื่อรอคนที่ใช่ แค่นั้นเอง
สักวัน เราจะเป็นคนที่ใช่ ที่มาเติมส่วนที่ขาดของอีกคน

แต่ถ้าพี่เขาเมาอยู่ กูจะทำงัยดี
คิดมากแล้วว่ะเรา

ก็ จะดีพอให้เธอรัก และรักเธอเหมือนวันแรกที่เลือกเธอ

ขอบคุณทุกๆคน ขอบคุณชุมนุมเชียร์  ของคุณที่นี้ ที่ได้เจอพวกคุณ ขอบคุณๆจริงๆ

๑ ค้า

ตอนนี้หนีไปทำงานขายของอยู่บ้าน เป็นอาซิ้มสมใจอาแป๊ะไปเสียแล้ว แน่นอน ว่าชีวิต ไม่ธรรมดาแน่นอน
แต่ว่ารอเน็ตลงก่อน คงได้พล่ามสมใจ

อ่อ วันนี้ลูกค้าเข้าร้าน  อารมณ์ประหนึ่ง  เหมือน  โดนหลอกมา
หน้าร้านติดว่า   เอกสาร ขาว-ดำ 1.50 คือ ปริ้น  ไม่ได้ถ่ายเอกสาร แต่อย่างใด

แต่คนเรา มี  ปาก   ท้อง  เครื่องใน และตับแข็งๆ  
อะไรที่ทำให้อยู่รอด  จำไว้  ว่ามึงต้องทำ

ท่องไว้ 3 คำให้ขึ้นใจ

        กูอยู่รอด  กูอยู่รอด  กูอยู่รอด

มีไรทำ ต้องทำ  ก็รับถ่ายสำเนา กับ บัตร ก็คุ้มไหม น่าจะเสมอตัว…
กระดาษขโมยของพ่อมา ฮ่าๆ ก็เอาไว้เดี๊ยวออกไปซื้อมาคืน ไม่แน่ก็ ปล้นมาเรื่อยๆแต่อย่าให้พ่อจับได้

ชั่ว…แต่ก็บอก ไม่ได้อยู่ด้วยหัวใจ อยู่เพื่อเครื่องใน และ ตับแข็งๆ

๒ ปลา

กลายเป็นกฎผู้อาศัยใหม่อย่างไรไม่ทราบ   ว่ามาอยู่บ้านกับพ่อแม่
อาหารแต่ละมื้อ ไม่มีมื้อไหน ไม่ได้จ้องหน้ากับ “ปลา”
หวังว่าเจอกันที่ค่ายเชียร์ ก็คงมีครีบโพล่มาจากหลัง กับหางที่มาแทนขา ว่ายน้ำกันคลื่นให้น้อง ก็ว่ากันไป

๓ WANT

คือ กิริยาที่ต้องการ/บังคับ  ของผู้บัญชาชีวิต เช่น บิดา มาร   ดา (เว้น เผื่อ?) ที่สั่งนู้นสั่งนี้ได้ ฉิบหายดี
และสร้างความ “เวรรกรรมกูอีกแล้ว…” ต่อลูกๆที่ควรจะมีชีวิตเริงร่าอยู่กับเพื่อนฝูง ปาร์ตี้ และ ความไร้สาระ
ซึ่งก็ทำให้  

กูต้องทำ  

กูต้องรอด 

และ กูต้องไม่ตาย…

อย่าคิดว่าแม่งมีธุรกิจให้ทำแล้วจะสบายนะจ๊ะ พวกคุณทำแล้ว ต้องพามันไปให้อยู่รอด
ซึ่งกูจะไหวไหมเนี้ย เหมือนติดแอกไว้บนหลัง กูต้องรับผิดชอบงานนี้คนเดียวจริงเดะ แม่เจ้า!!!

คุยกับคุณเธอ  เธอถามว่า เล่นขายของกับพ่อแม่ลูก ใช่อันเดียวกันเปล่า?
คือ ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ถ้าจะลองเล่นพ่อแม่ลูก
ตอนนี้มี 2 ถ้าเล่นตอนนี้นับไป 9 เดือนก็เจอคนที่เล่นเป็นลูก เธอจะสนใจหรือเปล่า ฮึๆ(หัวเราะอย่างสยดสยอง~)

เวร…จริงๆ

๔ _need some body_
ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะมาก แต่พยายามตัดไปทีละประเด็น ตั้งแต่เรื่องแย่งแฟนน้อง
เรื่องงานที่บ้าน เรื่องสอบมหาลัย เรื่องที่ไม่มีเน็ต เรื่องที่โดนตัดขาดจากผู้คน เรื่องความเข้าใจ

ถ้ามันมีใครสักคนเข้าใจปัญหาที่เราเกิดสักนิด แล้วได้กลับกำลังใจกลับมา มีคำปลอบใจซึ้งๆ
มันก็ดีกว่าต้องเดินอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือ

แต่จริงหรือ   ถ้าเราไม่หันหน้าเข้าใจปัญหาแล้วค่อยแกะมันเอง

ก็ถ้าปัญหามันอยู่บนหัวคนอื่นที่อีกคนมันเอามาเล่าโดยมีเรากับอีกคนแสดงออก
ก็มีมสองทางนะ 1. แก้ตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น 2. ทำให้เห็น 3. ปล่อย

ก็ เอาจากใจ ก็คงปล่อย แต่คนเอามาบอก แม่งก็เห็นว่าความคิดเราผิด แต่ก็มีไม่เวลาทำให้เห็น
ที่นี้ห็เหลือแต่วิธีแก้ตัว ก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องแก้ตัวให้กูดูดีด้วยว่ะ
ถ้าแย่ ก็เอาให้มันแย่ไปเลย นั้นมันก็แค่ความคิดคน

แล้วสุดท้าย มันมีค่าในตอนหลัง ก็เพราะสิ่งที่เราทำ ไม่ใช่ปากที่เอาแต่แก้ไข ไม่ใช่รึ

ก็แค่คิด ว่าสุดท้าย อีก 10 ปี เราจะเป็นอย่างที่หวังหรือเปล่า

แน่นอน

ใช้ทั้งชีวิต เพื่อ เดิมพัน

แล้วคุณล่ะ จะเสี่ยงด้วยกันไหม

วันนี้รับเกรด แย่หน่อย เกือบไม่เจออาจารย์ ดีที่น้องโทรไปตาม ก็เจออาจารย์ รับเกรดมา ก็สลดตามเคย
เรียนมา นี้เป็นครั้งที่ 2 ที่ได้เกรด 2จุดกว่าๆ เห้อ ทำตัวเอง ยังไม่ได้บอกพ่อแม่ สลดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกก!!!!

ทั้งเข็ม บุค ปิง ปูน แบงค์ กาน เรา ก็ไปตะล่อนกินไรว่ะ ไดโดมอนที่ฟิวเจอร์ ก็กินๆไป อ่อ รอไอ้ไก่นานมาก รอมันอีกแล้ว เมื่อไรจะได้เลิกรอมันสักที เห้อๆ...แต่ก็มาแหล่ะ พอกินเสร็จดูหนังสตีฟไฟเตอร์ อยากดู ณ ขณะรักแหล่ะ แต่ช่างเห้อ ดูๆไป มีคนแซวว่าหลับไม่หรอก แค่คิดอะไรอยู่เท่านั้นเอง แต่ก็มีสมาธิกับหนังอยู่ เสนอมุมมองไทยได้แบบ อืม ไม่สลัม ก็โจร ไม่โจร ก็ผู้ก่อการร้าย เป็นแหล่งส่องซุ้มฉิบหายดีแท้ๆ อันนี้ก็ต้องยอมรับ ดูเสร็จออกจากโรงหนัง พวกนั้นไปเล่นวินนิ่ง แบงค์กับปูนแยกไปก่อน เรากับปิงแยกไปอีกที เหลือ 3 คนมั้ง ถ้าจำไม่ผิด ก็ไม่รู้ชะตากรรม เออ พอมาถึงบ้าน ก็ เห็นทุกคนกำลังย้ายของ โอ้แม่เจ้า!!!!!!!!!!!!!!! ย้ายบ้าน รู้สึกงัยดีอ่ะ ตื่นเต้น เศร้า สลด ห่วง นึกถึงอดีต ฝุ่น~ ก็เก็บกันไปเรื่อยๆ ค่อยๆขนของกันไป ตู้แม่งก็เยอะ หนังสือการ์ตูนก็งี้ แถมข้าวของเครื่องใช้มากมาย แต่บ้านที่ย้ายไป เล็กนิดเดียวอ่ะ แถมเปิดเป็นร้านขายของ ห้องเราก็เล็ก อยู่ท้ายบ้าน แถมติดห้องครัว ไม่ชอบอย่างแรง เกลียดอ่ะ ไม่ชอบหน้าต่างโครตๆ แถมมองทะลุจากหน้าต่างห้องหน้าต่างหลังครัวและทะลุเห็นประตูหอหลังบ้าน แม่เจ้า กูกลัวมาก เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อน ตอนนี้ต้องไปเก็บคอม คอมจ้าหนูลาก่อน เน็ตจ้าหนูลาก่อน สเปซจ้าหนูลาล่ะนะ รักแสนดีนะ เห้อ

สอบเสร็จ ก็ คงได้ปล่อยผี เร็วๆนี้

จะทำหมดทุกอย่างเลย แต่เอาไว้ เป็นความลับในใจดีกว่า
อยากจะบอกตอนทำข้อสอบแอบหลับใน ไม่ไหวแล้ว นอนไม่กี่ชั่วโมงเองก่อนสอบ

...สำหรับ คุณคงรอใครมาปลุก
แต่เราอยู่กับความจริงที่ไม่มีฝัน ไม่มีความหวังอีกแล้ว

จะกลั่นน้ำตาอยู่ไหม จะอยู่ถึงวันเกิดไหม...จะพยายามกลับมา

เพลงพี่เทพหมี ร้องไว้ เพราะอีกแล้ว
ชอบๆ อยากร้องให้ฟังนะ แต่ถ้าเราร้อง คงฮาร์ดคอน่าดู

 

ใครหลงรักเสียงพี่หมีตามไปที่บล็อกได้
http://shakri.exteen.com/20090228/sing-lovin-you-piano-by-tutu-feat

การสอบเอเน็ตเสร็จไป 1 วันแล้วน้าจ๊ะ กำลังจะยิ้มออกแล้ว อื้ม…จริงๆ ยิ้มออกหลายวันแล้วน้า เหมือนมีอะไรดลใจนะ

วันนี้อาจารย์ที่คุมห้องสอบ 444 ให้เราออกไปเขียนชื่อลงซองใส่ข้อสอบวิชาสังคมด้วยนะ
กับ พี่ที่นั่งอยู่ 10 นาฬิกา ถามว่าน่ารักไหม ก็ ตี๋ๆ ขาว ดูดีนะ แต่เฉยๆ แอบเล็งชื่อพี่เค้า อ่านไม่ทันสักที

ส่วนคนที่นั่งหน้าเรานี้ ก็ฮาดี เป็นนักศึกษา ทำข้อสอบล้นบ้างล่ะ ไอ้นู้นนี้นั้นปลิวบ้างล่ะ ใส่แว่น แต่เผอิญ ตั้งใจสอบไปหน่อย เลยไม่ได้ใส่ใจ

อ่อ เด็กสวนนนท์ นั่งสอบหน้าเราถัดจากไอ้แว่นติงต๊องนั้นไป
น่ารักจัง ขาว เอวบาง แก้มใส ผมน้ำตาล โบว์ก็ต้ำตาล ดวงตาก็สีต้ำตาล...หวานไปไหม

ติดน้ำตาลเข้าแล้วงัย. . .แต่นี้แค่ขั้นต้น มีต่อๆ

เริ่มที่วิชาภาษาไทย เราทำช้ามาก ทำจากข้อที่ 100 ไล่มาจนถึงข้อแรก
อาจจะแปลกใจใช่ไหมที่เจอคนประเภทนี้ คุณไม่รู้ใช่มะ ว่ามันซ่อนความหมายว่าอะไร

ถ้าสักวันคุณได้กลับมาอ่าน

ขอให้รู้ ตั้งแต่วันนี้ วินาทีนี้ หน่วยแสนร้อนพันหมื่นแสนนับล้านที่สิ้นสุดอยู่ที่ไหนสักแห่ง กำลังถูกนับถอยหลังอยู่ รู้ไหม
สักวัน การรอคอยจะสิ้นสุดลงเหมือนที่เราตื่นเต้นตอนทำข้อสอบข้อที่ 1 เสร็จแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ

ขอให้เชื่อ เท่านี้ก็พอ. . . ความสุขกับการรอคอย ไม่นานก็จะผ่านพ้นไป แค่ตั้งใจรอนะค่ะ

หวานไหม. . .ยังนี้เขาเรียกว่า ศิลปะโรแมนซ์
สื่อสารด้วยอารมณ์ และ ความรู้สึก เป็นยุคหลังคลาสสิก. . .เผื่อออกสอบสังคมนะ นึกหน้าเราไว้ ก็พอแล้ว ไม่เชื่ออ่ะซินะ

หวานได้อีก. . .

จะว่าไป วันนี้สอบ 3 วิชานะ แต่เราไม่สอบคณิต เอาเวลามาทวนสังคม รัฐศาสตร์ มธ.ใช้ สังคมเอเน็ต 35%
ให้คุณเป็นตัวล่อสำหรับการทำข้อสอบฉบับนี้เลยจริงๆ ฮ่าๆ เปล่านะ ให้เป็นแรงใจอยู่ห่างๆ
เป็นเป้าหมายที่ทำให้สุขใจ ของการสอบ นึกหน้าๆ

จะว่าไป ตั้งแต่เรื่อง รูป...เหมือนจะเกิดอาการหลอนๆเหมือนเพิ่งดูหนังผีเสร็จ

เห็นคุณทุกนาทีที่เผลอใจ ลำบากใจจัง ที่ดันยิ้มไม่หุบกับเวลาที่แอบคิดถึง

หวานได้อีกน้า. . .

คุยกะพี่กอล์ฟ
พี่เขาก็บอกว่ามั่นใจว่าเราน่าจะได้นะ

เราก็บอกตัวเอง
เราก็ได้ แต่จะได้ในคณะที่อยากได้หรือเปล่า นี้มันอีกเรื่อง คิดว่า น่าจะ
ทำสังคมเสร็จเป็นคนสุดท้ายของห้อง พยายามสุดฤทธิ์ คนรองสุดท้ายนี้ก็โรงเรียนเดียวกัน

พอรู้ว่าตัวเองทำได้ มันก็มีอีกแรงที่บีบเราให้อยากชนะ เคยมะ อยากเอาหน้าตัวเองไปติดอยู่ที่1 ของประเทศไทยของแต่ละวิชา
ไม่ก็ สักที่ในสถาบันกวดวิชา อยากอยู่นะ ไม่ใช่ไม่อยาก เผื่อว่าคุณ ไปติว จะได้รู้สึกพยายามมากขึ้น ฮ่าๆ...หลอนอ่ะซิ ที่เจอหน้า
ใครรู้ คงหัวเราะท้องแข็ง ไม่ได้อยากเข้าคณะดังๆนะ แค่อยากเอารูปไปให้น้องในสถาบันทุกสาขาได้รู้จัก ว่ะฮ่ะฮา.... ตื่นๆ!!!

คนโดดเรียนอย่างนี้นิรึ จะทำได้ บ้าไปแล้ว...อย่าฝันเพ้อไปกับมันมาก

บ้างข้อ ทำไมไป จิตหลุดนึกถึงหน้าเพื่อนขึ้นมา ที่หนีไปสอบที่คณะราษ เวรกรรม ได้ติวให้มันไหมหนอ
คืนนั้นที่ติวให้ เห็นมาออนเอ็ม เลยชวนติวเศรษฐศาสตร์ ไม่มีไรเลยนะ ก็ติวๆไป ไม่แน่ใจได้บอกไปเปล่า
ว่า สาเหตุของศก.USA เกิดจาก อสังหา แต่เห็นบอกจะอ่านเอง อ่านเจอไหมหนอ... หรือไม่ได้สอบ

แต่เรื่องของคุณเธออีกแล้วแหล่ะ ไม่มีไรนะ ช่วย(เป็นคนดี)ของโลก เท่านั้นเอง

อ่อ นึกข้อนี้ออกเลย
The White Man's Burden ภาระของคนขาว คนขาวก็น่าจะเป็นอังกฤษ ฝั่งตะวันตก
เปิดๆดูแล้วเกี่ยวกับยุคล่าอนานิคมและจักรวรรน้า...ไม่สันทันจริงๆ เพิ่งเจอวลีนี้ในข้อสอบ
แต่ตอบไปว่าเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ ฮ่าๆ - -“) ไม่มีทางถูก
จำว่าอยู่ข้อที่ 99 หรือเปล่านะ ฮ่าๆ ถึงกับเหงื่อแตก พรุ่งนี้เจออังกฤษ คงได้อาบเหงื่อแน่ๆเลยละคุณ

คิดๆดู เหมือนเวลานอน จะโดนเลื่อนไปเรื่อยๆ จากเปิดเทอม 4 ทุ่ม กลางเทอม เที่ยงคืน ใกล้สอบ ตี 1 ปิดเทอมโต้รุ่ง
แล้วจะเอาแรงไปทำงานล่ะหนอ แย่ๆ ไหนก็จะไม่ออนเจอคุณอีกแล้ว แต่ยังน้อยดึกอยู่ได้ ไร้สาระไปอีกวัน

อ่อ จริงๆก็ไม่ใช่คนหวานนะ แต่ว่าพุดดิ้งของยามาซะกิวันนี้มันไม่หวานแสบคอเหมือนเก่า ก็เลยต้องทำตัวหวานๆแทน

บ้างที่ก็คิดนะ

ขนมที่สวยแต่กินแล้วหวานแสบคอ สุดท้าย ก็จบลงด้วยความเจ็บปวด ไม่เหลือไว้ซึ่งวันที่สวยงาม

แต่ถ้าเป็นเหมือน

มาชเมโลที่เราชอบกิน ก็ไม่ดีอีกแหล่ะ เป็นขนมเด็กๆ เคี้ยวหนึบๆ ก็แค่ของกินเล่นข้ามเวลา
ไม่มีอะไรให้น่าจดจำ พอผ่านไปนานๆก็ลืม

เราบังคับให้ใครชิมได้ แต่เราบังคับเค้าให้ชอบไม่ได้หรอก

.

ดี หรือ ไม่ดี

สุดท้าย อยู่ที่ใจเรานึกชอบและนึกรักมันอย่างไร้อคติใดๆ

ว่าไหม...คุณ

ปล. ดึกแล้ว รักษาสุขภาพกัน ดื่มน้ำตามเยอะๆ อ้อ ทำใจให้สบาย
เดี๊ยวสักพักคงหายหน้าไปย้ายบ้าน กับ ไปทำอะไรๆที่ชอบ แต่ก็ คง กลับมาเขียนเหมือนเดิม

และ คงไม่มีใครอ่านเหมือนเดิม ฮ่าๆ

รักแสนดี /*/