เจ็บอย่างนี้มันต้องฉลอง

รักมันห่วย

ชีวิตแม่งห่วย

ฉลองเห้อ ช่างมัน ไม่เป็นไรเว้ย

ปล.ทั้งวันไม่ได้อ่านหนังสือ เป็นบ้าเป็นบอ เปิดฟังแม่งอยู่เพลงเดียว
คงงันแหล่ะ กูเป็นงี้ ความรู้สึกที่เหมือนเป็นของเล่น

…มันกลับมาอีกแล้ว

กูต้องหลบให้พ้น จะไม่กลับไปบ้าเหมือนเก่า ไม่ร้องไห้ ไม่ตัดผม ไม่แมน ไม่ทอมแล้วเฟ้ยยยยยยย
ไม่ว่าจะตั้งใจ ไม่ตั้งใจ จะไม่ยอมอีกแล้ว รักเธอ เธออย่าทำให้ฉันเกินเส้นฉันดิ โครตรักนะเว้ย
แต่ต้องตามใจ ต้องให้รู้สึกเหมือนรักแต่ไม่เคยรัก ต้องรอคอยใคร ไม่เอาว่ะ ไม่งันกูบ้าแน่ๆ

เซ็งว่ะ 
มันจบบริบูรณ์ไปแล้ว อย่าไปเล่นกับไฟอีก

ถึงจะตื่นเต้นกับเธอทุกๆครั้ง

แต่ไฟก็คือไฟ

อาจจะทำให้เราเกินเลยไปกว่านี้
เลยไปกว่านี้ หยุดไม่ไหวแน่ๆ  เพราะเธอมันโครตๆ

อยากเกลียดเธอจริงๆ

อยากเกลียด…อยากทำ แต่ทำไม่ลง

ช่วงนี้โหมงานๆ กับอ่านหนังสือ(เล่นเน็ตเป็นกิจกรรมหลัก)

ก็ลองดู ถ้าชีวิตเจอใครใหม่ๆ ตัวเลือกคงเพิ่มขึ้น ความอบอุ่นที่คิดไปเองก็คงหายๆไปมั่ง
ได้เริ่มต้นกับใครที่มั่นใจจริงๆ มองดูคนที่เข้ามาเพ้อในชีวิต ไม่ต้องนั่งอยู่บ้าน คงจะแจ่ม

เวลานั่งอยู่บ้าน คนเดียว ดูหนัง ฟังเพลง ก็ร้องไห้ เสียใจ ฟูมฟาย
ทำไมต้องมารู้สึกเพลียเอาตอนนี้

จะมาท้ออะไรกันตอนนี้…อ่อนแอเกินไป
แค่คุยโทรศัพท์ก็ร้องไห้ แบบสะอื้นลึกๆ จะขาดใจ

เซ็งตัวเองเหมือนกัน คำว่าเข้มแข็งนี้ บางเวลามันโดนทำลายเพราะสิ่งที่เคยดี
-----------------------------------------

วันที่ 27 เมษา 2552 สมัครรัสเซียแล้ว โห้ มีแต่ผู้หญิง
เข้าทางเลย

“แม่!!!  นู๋เกลียดปู้ชายยยยยยยยย~”

แต่แบบ นี้หล่อนต้องเดินไปเหล่หนุ่ม SIIT IR ไรงี้ ช่ายป่ะ
แม่เจ้า~

ก็สมัครไปแล้ว  วันอาทิตย์ไปสอบ สมัครกัน 200 รับ 100 ข้อสอบไรไม่รู้ ไม่มีแนว ไม่มีรุ่นพี่เรียน อนาคต~
ไอ้คนชวนมาเรียนหนีไปเรียนรัฐศาสตร์ มธ เรียนการเงินแทน  แง้วๆๆ บอกว่าผู้หญิงสมัครเยอะก็ไม่มา ฮ่าๆ

พอสมัครเสร็จก็เข้าโรงเรียน ไปหาไอ้พวกปูน พอคุยๆกินข้าวก็แวะเข้าห้องไปนั่งกินฝุ่นกันสักแปป
แล้วก็ออกไปร้องเกะกัน น้องของน้องหม่ำก็ได้ที่เรียน ทุกคนก็พูดถึงคุณเธอกัน ต่างๆนานา เราก็ฟังๆ
พอร้องเพลงก็เปิด หนอนผีเสื้อด้วย ฮ่าๆ เอ็มวีซึ้งนะ พอร้องเสร็จก็แยกกลับ

ก็คิดๆ ดีนะ ที่คุณน้องไม่โทรมาตอนร้องเกะ ไม่งันมีงอนๆ ฮ่าๆๆๆ
สักพักเดินมากินราเมงนิปอน สาดดดดในเมนูมัน 79 ทำไมในบิล 99 น้ำ 15 ทำไม 13 รสชาติงันๆนะ
แถมช้าอย่างแรง ไอ้เด็กข้างโต๊ะก็น่าลำคาณ ที่นั่งก็ดูไม่เป็นส่วนตัวเอาสะเลย อึดอัดๆ ไม่กินที่นี้แล้ว
(แต่ถ้าใครจะเลี้ยงก็ไป)

กินเสร็จกลับบ้าน เจอเอ็มกับโน๊ต หอบมาสะเยอะเลย เลยถามคุณน้องไปไหน เค้าก็บอกว่าอยู่บริษัท
เราก็นึกในใจ จะไม่คิดโทรมาเลยชิมิ ฮึๆ โทรไปเมื่อเช้าก็ไม่รับ โทรศัพท์ก็ออกแนวพังๆ เสื่อมๆ
แล้วจู่ๆ คุณน้องก็โทรมา ก็บ่นๆไป ชักพักเข้าทางโจรอีกแล้ว  เห้อออออออ

ฮ่าๆ

ก็คุย ถึง 5 โมง โปรหมด ไอ้เราก็เครียดๆเรื่องสอบ ก็ดีขึ้นแหล่ะ วันหลังจะอัดเสียงไว้ จะได้ไม่ต้องโทรคุยกัน
โทรศัพท์เราอัดเสียงได้แล้วนะ ฮ่าๆๆๆ ดีใจ จะได้เก็บทุกหลักฐาน ฮึๆ ดิ้นไม่หลุดละคุณน้อง เจ๊ขอบอก

พอกลางคืน เราโทรไป ก็ไม่รับ รอรับโทรศัพท์จนหลับน้ำลายไหลลงชีทรัสเซีย ฮ่าๆ
พอวันนี้ โทรไป ก็ไม่รับ โทรมาก็ถาม มีไรๆ ก็ใช่ซิ ไม่มีไรนิ ว่างๆไปเห้อ
พอบ่าย โทรมา เราก็บอก มีไรๆ ว่ามาๆ ก็บอกว่าก๊อปคำพูดอีกแล้ว ก็ใช่ซิๆ

ก็บอกไป มีแต่ธุรกิจเนอะ ก็ถูกเหมือนที่พวกมันบอกอ่ะ เห้อ แล้วก็สะอื้น
เครียดทั้งเรื่องไม่ได้อ่านหนังสือ เรื่องหนี้ที่ยังไม่ได้จ่าย เรื่องน้องสาวเหี้ยๆอีกแล้ว จะอดทนได้ถึงเท่าไรกัน

เหนื่อยนะ
อยากได้กำลังใจ ไม่ใช่…เห้อ

ปล. เอวเคล็ด ดิ้นในห้องเกะเยอะไป

ว้าว เมื่อวาน คุณแม่ของน้องคนเล็กเปิดประเดิมคนแรกเลย
ก็นะ ทำธุระกิจอีกตัวแล้ว ฮ่าๆ แต่ยังไม่ได้ตังค์ รอเจอหน้าน้องคนเล็กก่อนเห้อ

มาจ่ายเงินอาซิ้มด้วย

ฮ่าๆ

เหมือนเราจะเป็นหนี้น้องคนเล็กเยอะเหมือนกันแหะ ซีด…
ต้องให้ใช้สินค้าและบริการจากเราแทนซะแหล่ะ เย้วๆ  จัดไป ฮ่าๆ

วันนี้ไปธนาคาร โอนเงินเข้าคณะยื่นแอดให้น้องคนเล็ก จะติดไหมหนอ ห่วงน้องจัง
แต่คะแนนน้องเก่งจริงๆ ไม่น่าไปบอกว่าโง่เลย ทั้งเก่งทั้งน่ารัก

…อันนี้เจ๊ชมตัวเอง ว่ะฮาฮ่า

แต่ความจริง น้องเป็นมากกว่านั้นน้า

เห้อแล้วเจ็ก็ต้องมาเหงา น้องคนเล็กนะน้องคนเล็ก หนีไปเที่ยว ไปค่าย
อยากไปด้วย ห้อง 1 นอน 4 คน จะนอนตัวคนเล็กๆๆๆ แง้ๆ แต่ไปแล้วก็ลำบากร้านเราอีก
มาชวนแล้วก็ไม่ได้ไป บาปนะน้องคนเล็ก เจ๊เตือนแล้ว

คราวก่อนไปได้กล้วยตาก คราวนี้ เห้อ…ไม่เอาไรหรอก ให้น้องกลับมาปลอดภัย เจ๊ก็ลอยๆ

เมื่อคืนคุยกัน ไล่ไปนอน ไม่นอน ฮ่าๆ พอตอนเช้าก็บอกว่าง่วง เพลีย
โทรไปลุกตอน6โมง 10 นาที บอกว่าเค้าเลท จริงๆเค้าตื่นแต่ตี 5 แล้ว ฮ่าๆ
ลุกมาซะเช้า ชาวบ้านแตกตื่น ทำไมวันนี้ตื่นได้ 

ตอนคุยน้องบอกว่ากำลังใส่กางเกง จะบอกเจ๊ทำไม ฮ่าๆ ฮาดี อารมณ์ดี แล้วก็ปล่อยให้น้องแต่งตัวต่อ
แต่ก็นะ โทรศัพท์น้องไม่ค่อยจะดี ตอนแรกจะซื้อ กะว่าจะซื้อแล้วหาโทรศัพท์แถมๆให้น้อง
แต่ไปๆมาๆ เราต้องไปซื้อคนเดียว แถมซื้อแพงอีกตั้งหาก โดนน้องสอนเลย

(แต่จะว่าไป น้องสอนตลอดนิหว่า  ได้มาจากน้อง เย่วๆ)

บอกว่าเลือกแล้ว ก็ต้องดูแล้วดูอีก ดูให้คุ้มก่อน กับเงินจำนวนมากที่เสียไป
แล้วถ้าไม่ดีพอ ก็ไม่ต้องเลือกหรอก เข้าใจบ่

จ้าๆๆๆ แหะๆ ถึงว่า น้องหน้าแก่กว่าพี่หลายขุม แต่ก็ถูกของน้อง พี่ร้นเกินไป อยากใช้ๆๆก็ซื้อ
ให้น้องไปเป็นเพื่อน พี่ก็ดันต้องกลับก่อน มาเฝ้าร้าน แถมวันนั้นมีปัญหา ก็มีน้องอยู่คุย

ขอบใจน้องนะ

แต่ทำไมต้องเรียกน้องคนเล็ก อิอิ
รู้เปล่า  ลูกคนเล็กมักจะดื้อจริงๆเลย

แต่คิดว่ารับมือไหวนะ
อิอิ

อ่อ วันนี้ไปโอนเงินค่าสมัครกับค่าสอบ ลำบากอ่ะ สู้ใช้บริการกสิกรไม่ได้เลย
เห้อ~

เดินจนรองเท้ากัด เป็นแผลไปหมดเลย
เห้อ

ปล. น้องคนเล็ก เท่ที่สุด สู้เขา เจ๊เชียร์~

สาดดดดดดด…เสียงอุทานในใจมันดังกลบความรู้สึกทั้งหมด

ให้ตายซิ สงกรานต์ปีนี้ ก็ไม่ได้เล่นน้ำอีกแล้ว
โอ้ว…

ไม่ได้เกี่ยวกับม็อบไร แต่เกี่ยวกับงานที่เราทำ
(ไม่มีใครกล้ามาสาดมากกว่า)

โอ้ว…

งานตอนนี้ก็ ก็สนุกดี ทำเรื่อยๆเหนื่อยก็ไม่ได้พัก ฮ่าๆ อู้ก็ต้องมีคนมาทำแทน
จะปิดร้านไปเที่ยวกับเพื่อนก็ไม่ได้ กลับบ้านดึกก็โดนด่า เฮ้กันเป็นแถวๆ ย้ายมาบ้านใหม่ก็ไกล
รถก็ไม่ค่อยมี ต้องเข้าอำเภอก่อน ขึ้นรถต่างจังหวัดมาที่ฟิวเจอร์รังสิต

ปัญหาหลักคือ  ไม่มีเวลา  เหมือนจะซากอ้อยสิ้นดี คนอย่างฉันไม่มีเวลา
คือ เวลาที่จะเดินออกหน้าบ้านก็แทบไม่มี จะไปอาบน้ำก็ต้องล็อคประตูร้านเขียนกระดาษบอกลูกค้า

งานต่อไปก็…

ความรู้สึกมันไม่มั่น แบบ “กูเคยเจ๋งกว่านี้เป็น100…แต่ทำไมกูทำไม่ได้”
ห่อเหี่ยวๆ ขาดอะไรไปว่ะ โครตไร้ความรู้สึกกับงานที่ทำ ความคิด ไอเดีย ความเพ้อกูหายไปไหน

ก็ทำเสร็จแต่คิดว่าไอเดียกู มันไม่ไหวจริงๆ
รออยู่ว่าจะได้ทำต่อหรือเปล่า…ห่อเหี่ยว

งานต่อไป…ไม่มีไรมาก
ฮ่าๆ แค่เจอหน้ากันบ่อย ไปไหนกันบ่อย ยังไม่พอหรอก น้องคนเล็ก

งานต่อไป  เรียกได้ว่า งานเข้า
โทรศัพท์เราถึงกาลปลดระหว่างจริงๆ พังตามคำเรียกร้อง แต่แม่เจ้า
ทำไมต้องมาพังตอนกูออกจากบ้านไม่ได้นี้ซิ ประเด็น

จะไปไหน ยังไปไม่สะดวกเลย

เห้อ เซ็งครับพี่น้อง
ก็รอดู ถ้าไม่ติดนี้ ชีวิต แม่เจ้า

หนีไปขายหนังสือพิมพ์ดีกว่า เห้อ~

ครับ พี่น้อง เลือกคณะไปแล้ว

แค่นี้แหล่ะ

ครึ่งปีแล้วจริงๆ
เมื่อคืนตี2กว่าๆ ยังไม่ตี3เลยนะ  หรือจะให้ย้อนเหมือนตี3เหมือนครึ่งปีก่อน

เธอถามว่า มีอะไรที่เธอเปลี่ยนไปจากภายนอกบ้าง
เราก็ตอบไป พูดดี เฟรนลี่ ดูอบอุ่น

เธอถามทำไมรู้สึกงันอ่ะ

ทำไมหรอ

ทำไม

ฉันตอบ…ไม่รู้
แล้วก็มีแต่ความเงียบกันสองคน

“เพื่อนที่ดีก็อาจจะไม่ใช่แฟนที่ดี แฟนที่ดีก็อาจจะไม่ใช่เพื่อนที่ดี”
เธอตอบ

…………………………………………………………………………………………………

ยิ่งอ่านในบอร์ดก็ยิ่งงง




http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=40972
http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=40987
http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=40568
http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=40838

1 วัน  มีผู้หญิงมาบ่นในบอร์ดตั้ง 10 คน
ผู้หญิงนี้ มันมีเยอะเกินไปหรือเปล่า อะไรๆผู้หญิงก็เป็นฝ่ายเจ็บปวดมาตลอด

ทำไมผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายเจ็บ อยากถามแค่นี้
ทำไมผู้ชายต้องหวั่นไหว ทำไมผู้ชายต้องนอกใจ ทำไมผู้ชายชอบผู้หญิงเที่ยว
ทำไมผู้ชายถึงเบื่อง่าย ทำไมผู้ชายชอบรักช่วงโปร แล้วก็ทิ้ง ทำไมผู้ชายเป็นงี้อ่ะ

มันต้องมีสักวันดิ ที่ผู้ชายต้องเจ็บจนเจียนตาย

วันไหนว่ะ

ยาก…พอวันที่ผู้หญิงเริ่มเข้มแข็ง คุณผู้ชายก็เริ่มสำนึกผิดแล้วอยากได้มันคืน
ก็รู้ว่านิสัยมันเปลี่ยนไม่ได้หรอก เมื่อมันต้องถึงจุดๆหนึ่ง
อีกนานแค่ไหน จะเจ็บปวดอีกแค่ไหนกัน

เหมือนเด็กง้อแงอยากได้ของเล่นคืน
แล้วตอนที่ทำลายจิตใจคนอื่นมันสนุกหรืองัย ใครเขาอยากกลับไปให้คุณทำลาย กับคนที่ไม่เห็นค่าพอ

บ้างคนก็รักมากจนกล้าอภัย บ้างคนก็รักตัวเองดีกว่า
แล้วแต่

แต่อ่านแล้ว ผู้ชายแม่งเลวว่ะ
อาจจะเจอคนที่ใช่กว่าใช่ป่ะ ถึงอยากเปลี่ยน มันก็สิทธิ์เขา แต่มันก็สิทธิ์เราที่จะรั้งเขา ฐานะแฟน ฮ่าๆ

ฮ่าๆๆ ยิ่งอ่าน ยิ่งเกลียดผู้ชายแบบนี้
อินี่อารมณ์ขึ้นค่ะ คูณผู้ชมขา~

แต่อินี่โสดค่ะ แรดได้ทั่วอณาจักร
บอกเธอไป จะไปเด็กครูติวเตอร์ เหล่หนุ่มดัดฟัน ใส่แว่น ฮ่าๆ
เธอก็จริงจังขึ้นมาเลยทีเดียว ว่าอยู่ไปไม่ได้สอนในอาชีพเลยรึ

สอน แต่เลือกใช้…

…………………………………………………………………………

มีการรีวิวหนังด้วยเมื่อคืน  รัก/สาม/เศร้า ฉบับเราให้เธอฟัง
มั่วแถไปเรื่อย คิดว่าถูก 70%

ที่เหลือเป็นพวกฉาก กับชื่อตัวละครที่จำไม่ได้
มีน้ำ พายุ อีกคนชื่อไร ไม่รู้ ตอนนั้นนึกไม่ออกจริงๆ นึกออกอย่างเดียว
พี่อู้ดดี้เล่น ฮ่าๆ…เป็นคณะกรรมการตรวจผลงานของนักศึกษานั้นแหล่ะ
แปลกไหม ที่คนเรา ก็จะรู้จักเพียวงฝ่ายเดียวอยู่เรื่อยไป

แล้วก็มาเรื่องเพลง รักสามเศร้าของพริกไทย
เธอถามว่าจะเลือกไร เราตอบ เลือกคนที่ดีกับเราดิ เหมือนที่ปูนบอกเรา
คนที่คบอยู่เขาก็ไม่ได้ผิดไรนิหว่า อยู่ที่ตัวเราหมดแหล่ะ

ไม่งัน ก็อย่าเริ่มต้นกับใครสักคนไปตลอดทั้งชีวิตเลยดีกว่า
เห้อ…แต่การที่ได้ของบ้างอย่างคืน มันก็มีความรู้สึกดีๆอยู่แหล่ะ ถึงได้ต้องการเลือก
ระหว่าง 2 สิ่ง

ก็ไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหนชิมิ

บอกแล้ว ถ้าเป็นเจ้าหญิง ก็โดนจับคลุมถุงชนแต่แรก ไม่มีเวลามาได้คิดไรหรอก

…………………………………………………………………………………………………

สิ่งที่เราบอกเสมอ ตั้งแต่เขียนได เขียนเสปซคือ 
ไม่เคยขอให้เธอมาเป็นใคร แทนใคร หรืออะไรก็ตาม ไม่เคยขอใครเป็นแฟนตั้งแต่เกิดมา ได้แต่บอกรักไปไม่รัก ก็ไม่เป็นไร
แต่บอกทุกครั้งให้เธอเป็นเธอพอแล้ว 
แค่นั้นแหล่ะพอ

อยู่ในที่ๆควรอยู่ต่อไป

…………………………………………………………………………………………………

ปล. กูเลวทุกบทบาท พอใจว่ะ ฮ่าๆๆ

 

“วันนี้ เราตัดสินใจที่จะรู้แล้วเราว่าใจเราไม่แข็งพอที่ฟังความรู้สึกเธอกับใคร
อยากทำใจให้นิ่งกว่านี้   ที่ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้   

ที่ต้องตีเส้น  สร้างกำแพง  

เราคุยกันแค่เรื่องงานดีกว่า ไม่ใช่ใครผิด แต่มันโอเคกว่าไหม แล้วแต่ ไม่ใช่ไม่ใส่ใจ
สิ่งที่มีให้ยังเหมือนเดิมนะ เหมือนที่บอกไป”

เพื่อนร่วมงาน
11-04-2009
----------------------------------------------------------

ฉันพลาด คิดเอง เพ้อเองอีกแล้ว
ฉันแค่คิด แบบนี้ ฉันเสียใจ
จะมีสักวันไหม ที่ฉัน จะไม่เป็นแบบนี้
เสียใจ เสียใจ และเสียใจที่สุด

ฉันไม่เคยรักเธอน้อยลง
เท่านี้ที่ฉันอยากบอกทุกๆลมหายใจของฉัน

บ้างวัน ก็มีบ้างที่ฉันอยากได้มัน กลับมาบ้าง
และในทุกๆวัน   ที่ฉันรู้ ว่ามันไม่มีทาง

“ทำไมต้องเขียน”

เธอก็รู้ ฉันพูดไม่เก่งเลย ไม่เคยเป็นคนพูดเก่ง แค่พูดเป็นและสร้างศรัทธาได้เท่านั้นเอง

เรื่องพวกนี้ …มันก็ไม่มีไรมาก จะรบกวนเวลาเธอมาคุยกับฉันทำไม มันอยู่ที่ตัวฉันเองทั้งนั้น
เธอคงไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ เหมือนวันที่ฉันคุยกับพ่อใช่ไหม
วันที่เธอโทรตาม แต่ฉันต้องมานั่งร้องไห้กับพ่อ
ร้องไห้หลายๆเรื่อง ทั้งน้อยใจ ท้อใจ แย่ เหนื่อย และเสียใจอย่างที่สุด

ไม่อยากเป็นแบบนั้น

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ดูเหนื่อยๆ”

เธอสังเกตฉันออกหมดในหลายๆเรื่อง ทุกกริยา ทุกสีหน้า
แต่ฉันดูเธอไม่ออกจริงๆ จนวันนี้ ก็ไม่รู้เธอเป็นงัย

ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ก็ต้องรับผิดชอบกันต่อไป
ฉันก็ทำได้เท่านี้

ขอบคุณ ที่อยู่คุยโทรศัพท์ตอนที่ฉันเหงา
ขอบคุณ ที่จับมือฉันข้ามถนนในวันฝนตก ให้ฉันได้ประคองเธอตอนล้ม
ขอบคุณ ที่ให้กระเป๋ามาบังฝน
ขอบคุณ ที่จูงมือพาเดินไปถึงรถแท๊กซี่
ขอบคุณ ที่ให้เรากวนใจเธอได้ตลอดเวลา
ขอบคุณ อ้อมกอดของเธอ

ฉันกลัวจังว่าจะทำไม่ได้
กลัวจะเสียเพื่อนคนนี้ไป เพราะ ใจของเรา

ชีวิต
มันก็งี้แหล่ะ

หัวเราะกับมันหน่อย ร้องไห้กับมันนิด

บ้างที่ อยากจะบอกเขาจังว่า
รักให้มาก กล้าให้อภัย และไม่กลัวเจ็บ ถ้าทำได้ จะได้ไม่ต้องมาหวั่นไหวและฝันร้ายที่เธอเจอ
อยู่ที่เธอหมด ไม่อยากบอกเธอตรงๆ เพราะ เธอพูดว่าไม่กลับไป แต่ดูเหมือนใจเธออยากกลับ
สับสนปนเป จะสงสารใครดี เขา หรือ เธอ

หรือสุดท้าย

จะเป็นฉันกันนะ

งดความหวานและน้ำตาลดีกว่าเนอะ
รักษาตัวเอง

ปล. เครียร์งานให้เสร็จก่อนสงกรานต์ 
ทำยากเหมือนกันแหะ ไม่เหมือนที่ทำให้ชุมนุมเลย
อยากรู้ผลเร็วๆจัง  หรือ เรา จะไปได้ไปไกลน้องจริงๆ ไม่อยากให้เป็นอย่างนันเลย

เช้านี้ 5 นาฬิกา เราก็ยังไม่ได้นอนเสียที หลังจากรู้คะแนนทั้งสองตัว
เอเน็ต  และ   โอเนต

รู้สึกหลายๆมันคลาดเคลื่อน…หลายคนสมหวังได้เป็นหมอ
แต่หลายคนเริ่มท้อและหมดเรียวแรง

แค่อีกนิด จะได้แตะจุดเริ่มต้นซะทีแล้ว  ต้องลากสังขารไปให้ได้
บอกตัวเองอย่างนั้น   เห้อ



วันนี้ ก็หลายอารมณ์  

มีทั้งทุกข์
สมุทัย นิโรธ   บ้า!

อาจจะดูเหนื่อยๆ ท้อๆบ้าง อารมณ์ตีกับชาวบ้านได้ง่าย นอยซ์ตามจังหวะ ปวดตับตามอารมณ์
ถึงกระนั้นก็อดดีใจไม่ได้น้า ที่เห็นน้องในรูปเสื้อสูท แม้จะถ่ายรูปไกลมาก

มันเป็นพลัง  ที่เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมต้องยิ้มให้  น้องดูดีในสายตาเรามากไปหรือเปล่านะ
ก็อาจจะภายนอก ฮ่าๆ แต่เราก็ยังเชียร์น้องอยู่ไกลๆ  ใส่สูทผูกหูกระต่ายแบบนี้ทุกวันได้ไหมนาน ฮ่าๆ ชอบอ่ะ

เอาไว้มีลูกมีหลานค่อยบังคับมันใส่แล้วกัน
ชาตินี้ คงหาแฟนยาก ฮ่าๆๆๆ

ก็วันนี้ทำแฟ้มเสร็จ ก็เรื่อยๆดี มีพี่มาทักเพื่อนมาให้ปลุกด้วย  ตื่นง่ายกว่าอีตานั้นอีก
เคยอยู่ครั้งหนึ่งนะ ปลุกมันไปรด. ลำบากดี  บ้าดีเนอะ ช่วงนั้น แต่ตอนนี้ก็คงไม่ทำก็ปลุกเสร็จก็ทำแฟ้มเสร็จพอดี

เห้อ อยากนอนจัง แต่พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน ไหนจะไปงานนั้นอีก โอแม่เจ้า
เห้อ

สู้ใช่มะ ง่วงจัง

บ้างที่การเขียนเสปซ ก็เหมือนได้พูดให้ใครสักคนฟัง
ได้ระบายออกไปบ้างจากเสี้ยวความรู้สึก
เหตุการณ์ต่างๆที่ถูกเรียบเรียงเป็นบทความหนาๆสักหน้า

มีเพลงที่รู้สึกโดน เปิดปุ๊บ มันใช่

แต่จริงๆ กลับรู้สึกว่า

“ไม่มีใครเลย…ฉันแค่หลอกตัวเองไปวันๆ”

จะเขียนทำไมว่ะ ตั้ง 999    แล้วมันจะมีเนื้อเรื่องให้เขียนทุกวันจริงๆหรอ

คนที่เขาเขียนมานานๆ ตอนนี้ก็เลิกกันไปซะเยอะ

แล้วฉันจะทำได้จริงๆหรอ

สัญญาณบ้างอย่างบอกนะ      “คนอย่างเรา ทำได้”

แต่มันก็

………ขาดพลัง

คุยกับใครอยู่ว่ะ

กับตัวเรา
ตั้งแต่แรกอยู่แล้วมั้ง

เห้อ

“กูสวย”

//ไม่มีใครเถียง ฮ่าๆๆๆ//

กูอ่อนแอสำหรับโลกนี้จริงๆ
ร้องไห้จะขาดใจ

บ้างที่คำพูดของคนที่มีคุณค่า มันก็ฆ่าเราทั้งเป็น

ทั้งต่อหน้าและลับหลัง

 เรามันส่อขนาดนั้นหรอ คือ

ทำได้แค่เพียง บอกเขา เสียงในหัวของคุณมันดังจนไม่รับรู้เสียงของฉัน
คุณเป็นห่วงฉันหรือห่วงเกรียติยศและชื่อเสียงของคุณเอง

เกือบจะไม่ได้ไปปัจฉิม

ร้องไห้จนตี3
แต่ก็ได้ไป ไปช้าไม่ได้รับกับผอ. แต่ก็ ไม่เป็นไร
อย่างน้อยก็ได้ไป

เอาของขวัญให้บัดดี้

ยัดเยียดของให้อีกคน
(คนต้นคิด เสือกไม่มาช่วยกูเลย ฝ่ายสนับสนุนนี้ก็…แม่เจ้า กินน้ำแดง1ขวดแล้วเมาหมูกระทะไหม้)
สงสัยน้ำเสียงดูเหนื่อยๆ แต่ช่างมัน คงดีขึ้นเอง
เราทำอะไรให้เขาไม่ได้หรอก มันไม่มีค่าพอ
ทุกสิ่งที่ทำก็เพื่อตัวเองแหล่ะ คงถูกเข้าใจอย่างนั้น
ช่างเห้อ ไม่สำคัญ

สักวันมั้งที่เราจะโตพอสำหรับเรื่องพวกนี้

ทำไมเหนื่อยจังว่ะ
เหนื่อยกาย พักก็มีแรง
แต่เหนื่อยใจ ยิ่งอยู่ไปก็พบกับความขื่นข่ม

เหลือแค่น้องคนนี้ซินะ
ที่อยากจะมอบให้  เมื่อกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

แต่ก็คง ไม่มีความหมายอะไร
ทำไรก็ไม่มีความหมายในสายตาใคร
อยู่เหมือนอากาศ อยู่ไปทำไมกัน

……………………

วันที่นั่งรถไปกับพ่อ
ร้องไห้ไปตลอดทั้งทาง  พ่อถาม “ทำไมซึมๆ เป็นไร”
เราก็บอกว่า  “เปล่า”

แล้วเค้าก็อ้างเรื่องร้าน  จะไม่ให้เสียใจได้หรือเปล่า
ทำแบบนี้เพื่อผูกมัดเราหรือเปล่า

ว่าต้องดูแลสิ่งที่ตัวเองมี แล้วชีวิตเรา มีได้แค่นี้ใช่ไหม
ต้องอยู่แบบนี้ ไปจนกว่าจะตายใช่มะ

มันก็คงใช่

ผูกมัดหนูได้แค่กายนะ

เลือกไม่ได้ โดนบีบให้ทำ ชีวิตถึงกายจะใช้เงินซื้อได้
แต่เวลาที่จะมีเพื่อคนอื่น มันก็หายไป
เพื่อตัวเองก็เช่นเดียวกัน

ยอมไหม

ไม่มีทางเลือก
อยากจะระบายกับใครสักคน
แต่คนๆนั้นกลับบอกได้แค่เพียง

สักวันที่เราไม่มีใคร ก็จะเข้าใจ
แล้วตอนนี้เราต้องการเธอ ช่วยทำให้เราเข้าใจได้เปล่า
หรือมันจะไม่มีวันเข้าใจได้เลย

มันจบไปตั้งแต่พวกคุณแกล้งทำ

ความรักคืออะไร
ความใส่ใจคือแบบไหน
ความเชื่อใจสร้างยังงัย
ครอบครัวมันเป็นงัย

จะทำไรก็ห้าม

จะไปบวชก็ห้าม
จะไปค่ายก็ห้าม
จะไปโรงเรียนก็ห้าม

เคยอยากจะบอกพ่อในรถ

ถ้าตายไปจะได้ไปที่ๆชอบหรือเปล่า
หนูอยากไปที่ชอบๆจริงๆ

มันจุก
ถ้าพูดไปคงเท่ากับฆ่าคนหนึ่งๆได้เลยนะ
แต่ก็ไม่เลือกที่จะทำ เพราะ ยังแคร์ว่าเขาต้องขับรถกลับที่ทำงานไกล

อยากจะลอยไปเมฆฝน
ไปตกในทะเล แล้วลอยไปไกลแสนไกล

สุดท้าย ก็ไม่ได้ไปทะเลกับห้อง
เหตุผล กูต้องไปมั่วผู้ชาย
กูดูเหมือนมั่วผู้ชายมากหรืองัย ถึงได้เอาความคิดต่ำๆมาวัดลูกตัวเอง
บรรทัดที่คุณเห็นกับสิ่งลูกคุณเป็น  หรือคุณไม่เคยรู้จักเขาเลย

ก็คงใช่

คุณทิ้งฉันไปนานเท่าไหร่แล้ว

เสียใจจัง
คำว่าเป็นห่วง กับ ระแวง มันต่างกันนะ

ห่วงเพราะเราคือลูก

กับ

ระแวงเพราะเราคือตัวปัญหา

ไม่อยากพูดว่า

พ่อแม่ไม่เข้าใจ เข้าใจกูที แล้วจะมีใครเข้าใจมึงจริงๆเปล่า
มันก็เหมือนพ่อแม่มึงที่ไม่เข้าใจนั้นแหล่ะ

ไม่รู้จะทำงัยว่ะ
ที่ไกลๆที่กูติดก็ไม่ให้กูเรียน

เรียนที่ไกลๆ กูจะติดไหม

ร้องจนเจ็บตา

กูอ่อนแอเกินไป เมื่อไหร่จะเข้มแข็งสะทีว่ะ
จะทำงัยดี

จะทำงัยดี