ก็ไปทำงานดูแลน้องที่เข้ามาทำงานในศูนย์ข่าวใหม่ เห็นอะไรหลายๆอย่าง
อดไปช่วยตอนสอนน้องเลย แล้วฝนก็ตกลงมา แบบจู่ๆก็ตก แต่จริงๆเมฆมันก็มาแล้ว
ส่วนตัวก็คาดคะเนว่าตก แต่การตัดสินใจของคนถ่าย มันบอกว่าอยู่ต่อ
ไม่เป็นไรเสียอย่างนั้น ผลปรากฎคือการตัดสินใจผิดของเรา ผิดที่เรา ผิดที่เราเป็นพี่ที่ไม่ดีพอ
เป็นบรรณาธิการที่ไม่ดีพอ ทั้งที่กูเต็มร้อย ใส่ไปร้อย ผลออกมาทำไมวะ

กูไม่เฉียบขาด...หรือเพราะมันเป็นน้องในสายเลือด  จะไปรอดเปล่าว่ะ

รู้สึกเหมือนเสียแขนไปข้างหนึ่ง หรือ คิดไปเอง
แขนที่คิดว่า เสียมันไป มันก็ไปทำอย่างอื่นที่ดีกว่า จะเสียดายทำไมกับแขนว่ะ
ว่าทีแขนๆหนึ่ง เสียมันไป ก็งอกใหม่เหมือนหางจิงจิกได้นิหว่า....มึงมันสายวิทย์เปล่าหว่า ฮ่าๆ

เสียดายหลายอย่าง ผิดหวังหลายอย่าง ความคาดหวัง พี่ชาย เสียดาย ทำไมรู้สึกแบบนี้
ที่ตอนแรกไม่มี ตอนนี้ก็ยังไม่มี หวังสูงผลกลับมาต่ำ เลยไม่คิดเลย สู้ทำงานเราให้ดี ถ่ายทอดทุ่มเท่
หากว่ามันไม่ใช่ ก็ไหลไปเองสู่ที่ต่ำตามแรงโน้มถ่วง เช่นเดียวกับความรู้สึกในตอนนี้
หลายๆอย่างรวมกันให้รู้สึกถึงสายฝน สายฝนที่มีเปลวไฟจากเทียนแท่งสั้นๆ
ที่สักวัน แม่งต้องดับ ไม่ใช่เพราะมันหมดไฟ แต่ดับเพราะมันไม่มีเทียนจุด


ความสว่างในสายฝน สายตาฉันนั้นพร่ามัว เทียนไหนหรอจะจุดต่อจากตัวฉัน
ไฟฉันนั้นเริ่มสบัด จากแรงลม แรงฝน ฉันหวังแค่สักวันที่คนเห็นค่าจากตัวฉัน งานของฉัน
ทำเพื่อสิ่งที่ทุกคนรัก มันไม่ใช่แค่สถานศึกษา ไม่ใช่โรงเลี้ยงเด็ก มันเป็นยิ่งกว่าบ้าน
ฉันอยากเจอคนที่ไม่ต้องคิดอะไร เข้ามาทำเพียงใจ ทำตัวเหมือนแก้วเปล่า
เข้ามาเพิ่มความสว่างจากตรงนี้ ตรงที่สายฝนกระหน่ำปานพายุ


หรือ มันต้องใช้เวลา ความเชื่อใจ สักวันๆ
แหม่สักทุกวัน จึกๆ เจ็บๆแล้วมันเท่ไหมว่ะ สักสีๆ แทคทูคัลเลอร์
โย่วๆพี่ตง น่ารักเนอะ ตาตี๋ๆ แก้วป่องๆ

จำชื่อน้องได้หมดแล้ว เชื่อป่ะ 15 คน
น้อง F น้องเอ็ม น้องนัท น้องตอง น้องแป่ง รุ่น13 จำแต่น้องผู้ชาย ฮ่าๆ
เพราะน้องผู้หญิง มันลดลงได้ตามอัตราความกดดัน

รุ่น11 11 คน
รุ่น 12 - กี่คน
รุ่น 13 - แม่งต้อง 13คน ฮ่าๆ เดาๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ขำลึกๆ เสียวๆ

หนูรู้สึกแย่จัง ทำไมหนูไม่ได้เจอทั้งพี่ชายและพี่สาวของหนูเหมือนก่อน
ที่ทุกเช้าหนูได้ไปไหว้ ไปปรึกษา ไปคุย ไปเล่น ไปแกล้ง ไปกอด ไปแหย่
ทุกอย่างเป็นแค่ความรู้สึก หายใจเข้าลึกๆแล้วน้ำตาก็ไหล ไม่รู้จะพูดอะไร
ก่อนจะถอนหายใจอยู่มุมห้องเงียบๆ

เศร้าลึก ทำไมเป็นคนเศร้าลึก


ตอนเที่ยงก็โดนแซว "แตงโมๆ" ก็นะ ถ้าได้มาเห็นเอง จะบอกว่าพี่เขาน่ารักขึ้นมากมาย
น่ารักดีนะ ทำไมเป็นศิษย์เก่าแล้วหน้าตาดีขึ้นหลายๆคนนะ

แล้วเราละ   ทำไมน้องเราหน้าตาดีกว่า มีคนชอบมากกว่า
แล้วเราละ   มันไม่ดีตรงไหนหรอ
เราละ         ทำดี   ทำชั่ว   มันไม่พอใช่ไหม   การเป็นคนดีไปมันไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ
ทำไมเราต้องเป็นคนดีต่อไปด้วยนะ หรือ จริงๆเราอาจจะไม่ใช่คนดี พอคิดแล้ว
เราอาจจะไม่ดีจริงๆ เรามันแย่ เรามันทำให้กระต่ายตาย เราประมาท เราเต็มที่อย่างที่พี่เคยบอก
จะผิด จะพลาด จะไม่ดี อย่างน้อยเราก็ทำไปแล้ว เสียใจที่ทำเต็มที่ ไม่หรอก
อาจจะเป็นเพราะความคิดที่ด้อยที่ติดตัวเรามา เลยทำให้วันนี้เรารู้สึกแย่ๆ ทั้งที่จะดีใจที่ว่า
ได้เจอพี่พิญญ์ พี่โม พี่อีฟ แต่สุดท้ายมันก็ แค่ความหวัง ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีโอกาสได้เจอ
หรือได้เจอแต่เขาลืมเราไปแล้ว ลืม ก็แค่คำหนึ่งอ่ะ สำหรับคนที่ไม่มีค่าในหัวใจของใคร
ยิ่งบวกกับความรู้สึกติดลบในตัวคนบ้างคน  ทำไมต้องไปรับผิดชอบแทนชีวิตมัน ทำไมใครๆก็เห็นมันดีกว่า
ไม่ว่านิสัย และ หน้าตาเท่านั้นเอง แล้วเราละเคยได้รับโอกาสแบบนั้นไหม ทำไมเราไม่ดีพร้อม
น้อยใจจริงๆเลย น้อยใจที่สุด ไม่เคยน้อยใจอะไรแบบนี้มาก่อน

ทุกคนมีค่าในความทรงจำเรานะ
เราก็แค่หวัง

ยิ่งมีความสัมพันธ์มาก ความทรงจำเยอะ เรานี้แหล่ะที่เจ็บ
ยิ่งเศร้าก็ยิ่งคิดไปเสียหมด เศร้าอ่ะ

ทำไมต้องเขียนในสเปชว่ะ
หรือว่าเพราะการเขียน คือสิ่งเดียวที่เราจะไม่เจ็บ

เมื่อเลือกเดินระหว่างทางสองแพร่ง
คนใจแกร่งพบนิยามความหวั่นไหว
ควรจะตัดหรือรออีกต่อไป
เมื่อถามใจตอบว่ายังรักเธอ

1. ทุกวรรค คำตาย คือ....
2. วรรค 4 คำเป็น คือ....
3. ทุกวรรคเป็นจริงตามตรรกะหรือไม่ อย่างไร
4. ฮ่าๆ ขำๆ แทง ฉึกๆ!!!

ราชบัณฑิตยสถานบัญญัติไว้ว่า 

บัดซบ

ว. สิ้นดี, มักใช้ประกอบกับคํา โง่ เซ่อ หรือ เซอะ เช่น โง่บัดซบ.

มาเริ่มกันเลย =w=

1.  ชื่อจริงของคุณคืออะไร และเคยโดนแปลงจนเพี้ยนที่สุดว่าอะไร
ศิริพร อำไพพงษ์
ศิริเลอะ (เลอะเลือน)

2. ฉายาหรือชื่อที่แย่ที่สุดที่เคยโดนเรียก
จุ๊บปูด (นานมาก ถ้าไม่สนิท ไม่รู้จัก ไม่คุ้น ถ้าพูดมีเคือง)

3. วันที่ท่านคิดว่าบัดซบที่สุดในรอบปี
วันเกิดตัวเอง

4. เพื่อนที่ท่านคิดว่าบัดซบที่สุด
ไม่มี เพราะลืมคบ ถ้าคบแล้วจะมาตอบแถกที่นี้ใหม่

5. คำพูดที่ทำให้ตัวเองดูบัดซบที่สุด
เหี้ย
(สั้นๆ ทรงพลัง กังวาล)

6. ของติดตัวที่ดูบัดซบที่สุด
ร่างกาย วาจา

7. สถานที่ช็อปปิ้งที่คิดว่าบัดซบที่สุด
โรงอาหารในโรงเรียน- เรียกว่าชอปได้เปล่า

8. คนที่บัดซบที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา
น้องตัวเอง

9. สิ่งที่ทำให้ตัวเองรู้สึกบัดซบที่สุด
การหลุดปากทำร้ายใจ

10. ร้านอาหารที่กินแล้วรู้สึกบัดซบที่สุด
โรงเรียน

11. สิ่งบัดซบที่ทำจนติดเป็นนิสัย
การทำคิ้วขมวดโดยที่ไม่ได้คิดเรื่องอะไรในสมอง

12. เรื่องที่บัดซบที่สุดในชีวิตของท่านคืออะไร
การเป็นภาระให้คนอื่น

13. ท่านรู้สึกอย่างไรต่อคนที่มอบแทคนี้ให้ท่าน
บัดซบ

14. แล้วท่านจะแทคนี้ต่อไปให้ใคร
อยากบัดซบก็ทำ

ปล.   คนรอบกายแม่งเศร้าแต่เรื่องความรัก เห้อ

...ก็เศร้าเช่นกัน...

อยากกด finish ในเรื่องบางเรื่องเร็วๆจัง ไม่อยากทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่เลยแหะ
เหมือนมีหญ้าเกิดอยู่กล้าหัวแล้ว หญ้าชนิดนั้นเกิดเป็น หญ้าคา ยั่งรากลึก งอกเจาะหัวลงไป
ชอนไชในแกนสมอง ไหลคะนองแทรกเข้าปอด ทะลุออกทางหัวใจ ดิ่งไปโพล่ออกจากเท้า
แทรกรากลงพื้นดิน สิ้นแล้วอันตัวเรา หยุดนิ่ง ฝืน อยากที่จะไม่สลด

จะว่าไปก็เจอบ่อย กับเหตุการณ์แบบนี้ แต่เจอที่ไร อยากหนี
ก็คนมัน ไม่มีอะไรดี แต่ใจมันไปแล้ว ไปหมดแล้ว 
ถ้ายังอยู่คนเดียว หรือ แวบเดียวที่คิด

เรียกรถกู้มากู้ดีไหม วีวอวีวอ~ ตะแน่วๆ~

------------------------

เมื่อเช้านอนอยู่โซฟา ข้างล่าง คอมก็เปิดทิ้งไว้ตามเดิม ฟังเพลง จู่ๆก็มีคนเข้ามาในบ้าน
สภาพอนาถแท้ เสื้อผ้า หน้าตา เผ้าผม กรี๊ด....
- -" ถ้าเป็นไอ้โด่งเห็นคง เฉยๆเพราะมันเห็นกันบ่อยแล้ว อาจจะด่านิดๆ ว่าเป็นผู้ฉิงอะไรเนี้ย
แต่คนแปลกหน้ามันก็ เออ อ่า... ไม่รู้แหะ


เอาเป็นว่าคนนั้นคือ "คุณตาหมอดู"
- -" หมอดู มาดูหมอให้แม่กับป้า
ดูหมอ มันก็เป็นกำลังใจเสริม และ เตือนเราในสิ่งที่ไม่ควรประมาท จงมีสติ
แบบ เข้ามาก็ทักเราคนแรกเลย เพราะแกมานั่งอยู่โซฟา
เราก็คอกระเช้านอนกลิ้งๆอยู่ พูดโท่งๆออกมา
อึ้ง ฮ่าๆ ถูกอย่างที่ตาหมอดูบอก ดูแปปเดียวก็รู้เลยแหะ แกคงผ่านเคสแบบนี้หลายงาน
ไม่ยาก ดูลักษณะคน สายตา แววตา ความเป็นอยู่

"รักง่ายหน่ายเร็ว"
เป็นสิ่งที่ตาหมอดูบอก โอ้...จริงหรอเนี้ย
 

ปั๊งเงียว~




ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็แจ๋วอ่ะดิตา
รักง่ายก็จริง แต่จะลืมคน นี้มันไม่ใช่ง่ายนะ

แล้วที่ตาเขาบอก
"ถึงบอกว่ารักกัน ก็ใช่ว่าในใจเราจะรักเขา"

ปั๊งเงียว ปุ้งๆๆๆๆ~

นึกถึงเพลง เธอคือใคร ของETC
ที่ร้องที่ค่ายผู้นำวันที่22เลย
ชีวิต แม่น้ำแคว รถไฟ น้ำตก แว่น เพื่อน การบ้าน
ลืม 3 เดือน ไม่ใช่แค่ 2เดือนเท่านั้นเอง จริงๆนะ

นึกถึงเพลง อย่าถาม ของETC
หากวอนขอ อย่าทิ้งกันไป จะทำให้เปลี่ยนใจไหม
หากจะฉุดมือเธอ แล้วยอมคุกเข่า
แล้วขอให้อยู่ จะอยู่ตามที่ขอหรือเธอ

อย่าถามได้ไหมรู้สึกอย่างงัย อย่าถามว่าฉัน
ที่คิดอย่างงัย จะอยู่อย่างงัย ถ้าเธอจะไป จะถามกันทำไม
ไม่ว่าจะคิดสงสารหรือเกิดเกรงใจ
จะเป็นอะไรก็เหมือนจะทำให้ฉันยิ่งช้ำ
สิ่งที่ฉันนั้นคิดในใจ

ก็มี "คำลา" ที่สั้นเท่าไร ยิ่งดี

"L               life"
"O      outsider"
"V         vainly"
"E       endear"

รู้ทั้งรู้ว่ารักเธอคงไม่ย้อนมา รู้ทั้งรู้ต้องใช้เวลา
เพื่อลืมเธอ เข้าใจ

แต่ทำไม ทำไม ต้องจำเมื่อเธอ ไม่คิดจริงใจ
ทำไม ทำไม ความรักที่เธอนั้นลืม
ต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย อะไร อะไร ยังย้อนเข้ามา

ทุกช่วงเวลา นั้นยังไม่เคยจางหาย
วันที่ฉันมีเธอไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ

คนที่รักจริงจัง จะรักเพียงเธอจนหมดหัวใจ

ฉันลืมไม่ได้.. จริงๆ

ฮ่าๆๆๆ

1. ชื่อจุ๊บแจง แต่คนอื่นเรียกแต่จุ๊บๆ มันน่ารักไป เลยไม่บอกชื่อเต็ม บอกสั้นๆว่า"แจง"
2. เป็นชื่ออดีตแฟนเก่าพ่อ...
3. ตอนนี้อยู่ม.6 แล้ว สายวิทย์ด้วย
4. อยากเข้าอักษรนะ ศิลปศาสตร์ก็ดีแล้วแต่ วารศาสตร์ นิเทศ ฮ่าๆ
5. เรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิตมา เกือบ6ปี ไล่จากห้อง 4 3 2 4 4 4 วนอยู่แค่นี้
6. เป็นคนพูดไม่ทัน ฟังไม่ทัน เลยได้แต่ยิ้มๆ
7. ถ้าพูดทัน มีคนตั้งใจฟัง วันนั้นฝนตกหนักมาก
8. ตัดผมสั้นมา จะ 6ปีแล้ว ยังไม่รู้จะไว้ยาวเมื่อไร ถ้าไว้คงแบบ คิดหนัก
9. ใส่แว่นมา 9 ปี ตั้งแต่ป.4
10. แต่ก่อนติดเกมส์เพลย์ เกมส์บอย เกมส์PC เกมส์ออนไลน์มากๆแต่แล้วก็ หักดิบ!!! เลิกๆ
11. แต่ก่อนเป็นคนพูดเก่ง เข้ากับทุกคนง่าย ไปได้เรื่อยๆแต่ตอนนี้เจ็บแล้วต้องจำ มันไร้สาระนะ
12. ตอนนี้เป็นคนที่มีสาระเกินไปจนคนอื่นมองแบบนั้นหมด แต่จริงๆไม่มีอะไร
13. เป็นคนโง่ๆคนหนึ่ง ที่เข้ามาเรียนสายวิทย์
14. สิ่งที่เตือนใจ "เรียนเพื่อจะรู้ ไม่ได้เรียนเพื่อสอบ" คะแนนเลยด้อยแท้
15. เพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาล ไปสิงคโปร์
16. เพื่อนสนิทตอนประถม ไปเวียดนาม
17. เพื่อนสนิทตอนมัธยม ไปแคนนาดา
18. เพื่อน... คนที่รู้จัก และ มีจุดเชื่อม "สหายกรุงคบกันเป็น10ปี หรือจะสู้สหายรบในยามสงคราม" จริงไหม?
19. สนิทกันในแบบรุ่นพี่รุ่นน้องมากกว่า
20. เชื่อใจยาก แต่ถ้าเชื่อใจแล้วจะเป็นคนหลอกง่ายมาก
21. แต่ถ้าหลอกเพื่อทำร้ายกายและใจเรา เพียงนิดเดียวจะจำไปจนตาย
22. ไม่ชอบเสียงดัง อันนี้สุดๆ พูดคุยดัง ตะโกนใส่แบบจู่โจม โว้ยวาย ไม่ชอบอ่ะ
23. รู้สึกเกลียดตัวเองตอนเด็กๆ เพราะตอนเด็กเป็นคนชอบทำเสียงดังใส่คนอื่น
24. ไม่เคยโกรธใคร แต่ถ้าเกลียดไปแล้วอ่ะนั้นมันอีกเรื่องหนึ่ง
25. ลืมสิ่งที่เกิดหลังจาก5นาทีได้ง่ายมาก
26. จึงเป็นเหตุให้ ความลับที่บอกไม่ให้พูดต่อไม่เคยได้รั่วไหล เพราะ ลืม...
27. นอนง่าย นอนที่ไหนก็ได้ พื้นไม้ พื้นหญ้า พื้นซีเม้น เบาะรถ หลังรถ
28. แต่ถ้าไม่มีใครกวนจะหลับได้เรื่อยๆ เหมือนตายซาก
29. สิ่งที่ไขว้ขว้ามากสุดคือ ความสุข
30. ซื่อสัตย์กับใจตัวเองให้มากที่สุด เป็นตัวเองในอย่างที่มันไม่ทำร้ายใคร
31. ชอบคนที่ความคิด ไม่ว่าจะหน้าตา การเป็นอยู่แบบไหนก็ตาม ถ้าระบบความคิดดี ทำดี ปลื้มนะ
32. ปลื้มอยู่หลายคน แต่ยังไม่เคยเจอในรุ่นเดียวกัน ไม่รู้ทำไมนะ
33. ชอบหนุ่มแว่น ตี๋ขาวๆ เอ๋อๆ เหมือนคำสาปแว่น หนุ่มใส่แว่นทำให้ฉันต้องหัน ยกเว้นเพื่อนกัน ไม่เอาๆเบื่อๆ
34. ถ้าถอดแว่น หมายถึง เบื่อ อยากตัดกิเลส ความต้องการ ไม่อยากเจออะไรบ้างอย่างอยู่
35. นั้นคือ 1. หนุ่มแว่น   2. หนุ่มแว่น  3.หนุ่มแว่น  เฮ้ย ของที่อยากได้  กับ สภาพแวดล้อม
36. รักง่ายแต่ตัดยาก
37. คิดมากเท่าที่จะคิด ถ้าไม่คิดก็จะเหมือนคิด ทั้งๆที่ไม่ได้คิด แต่คนอื่นว่าคิด
38. พูดแย้งถ้าได้จังหวะ รู้สึกแย่ทุกๆที่ที่คิดว่า ไม่น่าพูดไปเลยแต่หลุดปากจริงๆ บ่อยด้วย
39. ก็เป็นเหตุให้ไม่อยากจะพูดอะไร เพราะคงปล่อยอะไรไม่ดีออกไปแน่ๆ
40. อยู่คนเดียวจะได้ไม่เป็นบุคคลมลพิษของสังคม...เห้อ
41. รู้สึกเหมือนมีบาปติดตัวแต่เกิด รู้สึกไร้ค่า เป็นแค่เครื่องมือของใครหลายคนใช้
42. แต่ก็รู้สึกมีค่า ถ้าได้ทำอะไรเยอะแยะอะไรใหม่ๆ ได้ช่วยเหลือคนอื่น ได้รับความจริงใจกลับมา
43. อยากเป็นผู้ชาย จะได้ออกไปเตะบอล นอนค้างบ้านเพื่อน ช่วยเหลือผู้หญิง เข้าป่า
       แล้วก็ไม่เครียด ไม่ท้อง ไม่อดตาย
44. เชื่อในหลักศาสนา แต่ไม่เชื่อการรับพร ที่แบบยกมือขึ้น มีคนพูดๆ ถ้าเราไม่ทำจะเป็นไปตามนั้นป่ะ? สงสัยๆ
45. ดูเป็นคนแตกต่างจากสังคมแบบแปลกๆ
46. คนชอบเท่าผื้นหนัง คนชังเท่าพื้นโลก อุเม่เจ้า~
47. เจ็บแล้วจำ ไม่ยอมให้ตัวเองต้องเจ็บอีก
48. เป็นคนเจ็บลึกมาก ลึกจนคิดว่าไม่มีทางเยี่ยวยา ขอนั่งสมาธิก่อน เรียกสติกลับ
49. ชอบความจริงใจ พูดตรงๆ เล่นขี้เป็นกันเอง มองเราว่าไม่ใช่ตัวปัญหา
50. คิดว่าอยากเป็นจิตแพทย์ เพราะต่อไปคนแม่งตายเพราะธรรมชาติ ต้องการรักษาใจ
       ไม่ก็สังคมมันเสื่อมต้องรักษาใจ ใจมันกินยาไม่ได้ แต่มันต้องการใจเท่านั้นที่จะเชื่อมแล้ว
       รักษากันและกัน แต่ก็นะ...เห้อ
51. เวลาว่างเขียนบทความ ไปเรื่อยๆ
52. ถ่ายรูปคืองานที่ชอบ
53. ชอบอ่านความคิดเห็น มันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมากๆ เจอความคิดที่แบบ "เจ๋งดีว่ะ" น่าเอาไปคิดต่อ
54. ชอบคนลูบหัวแบบ "รักกันๆ" 
53. ไม่ถือเนื้อถือตัว คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่น่าอายที่จะกอดกันแบบเพื่อน
54. แต่ทำแบบความมันของกูจะแกล้งงี้ จะแบบอารมณ์เสียมาก ไม่ใช่ของเล่นนะเว้ย!
53. เกลียด  ทหาร  ตำรวจ   ตั้งแต่มีรัฐประหารแล้วเรื่อยๆถ้าได้ข้อมูลประวัติศาสตร์เพิ่ม
54. ชอบเรื่องระบบความคิดของงานบริหาร ชอบระบบการทำงาน อยากรู้
55. จิตนาการสูง
56. กินตับเด็กด้วยสายตา ดุๆมากๆแถวบ้านจะเอายามาเบื่อแล้ว
57. แพ้อลูมิเนียมกับนิเกิล
58. รักสันโดษ
59. อยู่ตัวเองฟังเพลง นึกถึงฉากบทละครไปเรื่อยๆ
60. สายตาสอดส่องๆ เหมือนเหยี่ยวแก่ๆตัวหนึ่งที่มีเล็บ
61. "แม่ง"เป็นกระต่ายตัวแรกในชีวิตที่ตายในอ้อมกอด มันจากไปเพราะสารเคมี ยังจำเหตุการณ์เลวร้ายวันนั้นได้
62. ฟังFAT RADIO เป็นคลื่นประจำ เพราะอยุธยารับคลื่นได้ โอ้แม่เจ้า
63. ขี้น้อยใจ น้อยใจไปทุกคน แต่พอไม่นานก็ลืม ฮ่าๆลืมว่างอนอะไร เลยไม่มีใครมาง้อสักที
64. ไม่ชอบบังคับคนอื่นทำ ไม้นวมเข้าใส่
65. บ้านอยู่อยุธยาแต่เรียนปทุมมา6ปี เซ้งจิตมากๆ
66. อยู่ชุมนุมแล้วนอนโรงเรียน แล้วไม่ได้อาบน้ำตั้ง 3วัน โห้ๆแล้วออกไปซ้อมน้องที่สนาม
67. เป็นคนมีเรื่องให้เขียนเยอะ แต่ก็หมดมุขบ่อยๆ ต้องเติมไฟ ใส่ถ่าน
68. บ้างครั้งก็คุยกับตัวเองหน้ากระจก ได้เรื่อยๆดีนะ แบบว่ามองตัวเองแล้วคุยกับตัวเอง เออ บ้าๆดี
69. เลขสวย ชอบมองตาคนอื่นนะ ตาคนเราสวย เงา และใสๆ ดุกดิกๆ
70. แต่ไม่ชอบให้ใครสบตาเรา อึดอัดๆ เขิน
71. รองลงมาก็มองริมฝีปาก โอ้ - -" คิดไปไกลเป็นซีนๆ
72. เป็นคนขี้ร้อนมาก นิดเดียวก็เหงือแตก
73. เป็นคนแพ้เหงือตัวเองด้วย ไปกันใหญ่ พดขึ้นเต็มตัว
74. ขาดคาโมมายเหมือนตาย หัวใจมันสั่นมันไหว
78. เลือกที่นั่งดูหนังไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนซื้อตัวหนังไม่เป็น เลยไม่ดูหนังแต่ชอบหนัง ฮุ้ย
79. ตอนนี้เขาเต้นได้แล้วแต่ยังนึกท่าไม่ค่อยออก เย่ๆๆๆๆ
80. รักสนุก
81. เป็นลมครั้งแรกในห้องเชียร์ เพิ่งรู้ว่าคนอื่นคิดว่าพี่เตี๊ยมกัน - -" ง่ะ
82. ชอบกินปลาหมึกมาก สุก ดิบ จัดมา
83. ผลไม้ที่ชอบ มังคุดเลย
84. ก๊วยเตี๋ยวใส่เฉพาะพริกกับน้ำตาลก็อร่อยแล้ว
85. กระเป๋าแฟบมากโครต เพราะใช้กระเป๋าแบบบางๆ
86. ซ่อมทุกอย่างก่อน ฮ่าๆ
87. ดัดแปลงทุกอย่างรอบๆตัวเอง
88. มีชุมนุมเถื่อนกับน้องๆหลายๆคนเข้ามาทำงาน ลั่ลล้ากันไปเรื่อยๆ ถ้าเหนื่อยเราก็พัก
89. เริ่มหมดมุขแล้ว ถ้าได้ของอร่อยๆคงคิดออกนะเนี้ย
90. รู้สึกถูกปล่อยๆให้ทำเอง เลือกเอง ประคองตัวเองตั้งแต่เด็ก เลยแบบทำไร ทำไป ตัวแกแหล่ะที่ทำ
91. ฝันว่าอยากมีบ้านป่า ทำงานๆส่งทางดาวเทียม อยู่แต่ธรรมชาติ ไม่ต้องมาเครียด
92. สุขภาพจิตสำคัญเหนือกว่าสิ่งใด
93. ชอบคนพูดบางนิดหนึ่ง มีสีสันในชีวิต มีความคิดดีๆ เข้าใจเรา ทันตามที่เราคิด มองตาก็รู้ เห้อ
94. เคยจมน้ำตายหลายรอบ แต่ไม่เข็ด
95. เคยสวยมาก่อน(จริงๆนะเนี้ย ฮ่าๆ)เลยแบบ เห้อ รู้เลยว่าผู้ชายนี้เป็นงี้ทุกคน
96. รู้ว่าความไม่สวย อ้วน ความน่าเกียจเลยก็มีประโยชน์มาก มันคือสิ่งพิสูจน์แต่ก็เป็นปราการที่ขยะแขยงดีแท้
97. แล้วความไม่สวยมากไปก็แบบ  ชีวิตไปบวชไป!!! ฮาๆๆๆๆ
98. อยากไปต่างประเทศแบบแบ็คแพ็ค เดินทางไปเรื่อย
99. ที่ๆสบายที่สุด ก็ที่ๆมีลมแรงๆพัดผ่าน ชอบดีๆเอาความทุกข์ให้ลมมันพัดไปซะ
100. ต่อไปจะไม่เขียน 100 ข้อแล้ว เขียนยากมากอ่ะ ไม่น่าหลวมตัวเขียน

วันมหาวิปโยคโศกนาฎตกรรมในรอบเดือนของไอ้แจง

วันหยุดแท้ๆ 

มีแต่เรื่องให้วิ่งวุ่นๆตลอดเลย

1. งานหม่อมแม่ของข้อย
กองใหญ่โตมากมาย ทำแผ่นพับ ทำสั่นปก ทำไรอีกอ่ะ มาปั่นเอาวันสุดท้าย
จริงๆทำมาเรื่อยๆ แต่เรื่อยๆแบบว่า ไหลไปทีละนิด MSN ก็เด้งขึ้นมา
ทำไปที่ละนิด GMAIL ก็เด้งขึ้นมา เจอพี่เขียนบล็อกที่เราชอบออนพอดีเลยแหะ
ขอคุยหน่อยเนอะ ลั่ลล้าไปอีกหลายอารมณ์ เมล์ที่ส่งจากมัลติพรายเอ๋ย
จากHi 5 เอ๋ย มันดีก็ตรงนี้เวลาใช้จีเมล์มันจะมีชื่อเมล์ ใครส่ง
รายละเอียดที่พอรู้เรื่องว่าจดหมายด่วนเปล่า ด่วนก็เปิดอ่าน ไม่ด่วนก็ช่างมันไป
รับส่ง ง่ายกว่าของhotmail  แถมเปลื้องเนื้อที่นิดเดียว แปลกใจทำไมไม่ใครชอบใช้กันนะ
แล้วชีวิตก็ลั่ลล้าอยู่ประมาณนี้

2. เขียนวางทำงานข่าว
งานมันก็สำคัญนะ ดูเว็บ เช็คว่ามีปัญหาอะไรเปล่า ยอดพุ่งไปเท่าไรต่อวัน ใช้คีย์ว่าไรบ้าง
กันแฮค กันสแปม ดูรายละเอียดจากเว็บบล็อกที่น่าสนใจที่จะใส่ในศูนย์ข่าวทดลองได้
ลงภาพ คิดหาไอเดียจะทำงัยไม่ให้มันว่าง ลงละเอียดของปีนี้ให้ชัดเจน

ทำโปสเตอร์ชุมนุมเถื่อน...
เพราะคงลงไปทำเป็นชุมนุมจริงๆจังๆไม่ได้ หรอกมั้ง เหอะๆ

เสียว "มผ." วูบบบบบบ~

(เคยติดตอนอยู่ชุมนุมข่าวเนี้ยแหล่ะ ฮึๆ กลัวจนปอดเลย มันเสี่ยงต่ออำนาจมืดโครตๆ)

3. ทำภาพให้พี่ "วิดวะไทย หัวใจนิเทศ" 
ที่ถ่ายในงานปฐมนิเทศเพื่อลงศูนย์ข่าวทดลอง ที่ปรึกษาศูนย์ข่าวรุ่น 10

เมื่อไรตู จะได้มานั่งในที่ชอบๆเสีย ไอ้หน้าที่ที่ปรึกษาเนี้ย!!!
อยากเป็นแล้วอ่า T^T กระซิกๆ

จริงจะว่าไป มันก็ไม่ได้เงียบเหงาซากอะไรขนาดนั้นนะในทีมนะ แต่ว่ามันแบบว่า

ขนาดบอกออย่างเรายังอธิบายไม่ถูกเลย ถึงน้อยแต่ก็รู้จักกันทุกคนชิมิ

A : นายเป็นใคร
B : นายละเป็นใคร
บอกอ : ง่ะ ไม่รู้จักกันจริงดิ
A : นายคิดเหมือนที่ฉันคิดรึเปล่า
B : ฉันก็ว่าอย่างงัน

แปลกๆแต่ก็เข้าใจนะ คนบ้าๆรวมกันมันก็งี้แหล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรมาก

ไอ้Aก็บ้า ไอ้Bก็บ้า แต่บอกอ. บ้าสุดๆ

4. ไปซื้อของ
ไปซื้อ หมดไปเกือบครึ่งพัน ได้กางเกง3ตัว กระดาษ โคมไฟ เครื่องคิดเลข ดินสอ
แล้วน้องแม่งรวยกว่าพี่ เลี้ยงเคเอฟซีไป 309 บาท ซัดคนเดียวเป็นส่วนใหญ่

ซุกเงินที่ร้านมาแน่ๆเลย ไม่อยากจะเชื่อ.........เชื่อ......เชื่อ.....เชื่อ....เชื่อ
แต่มันคงเก็บจริงๆแหล่ะ เก่งดีๆ

5. จู่ๆก็ถูกเปลี่ยนโทรศัพท์
พ่อซื้อโทรศัพท์ใหม่ รุ่นเดียวกับน้องเปะเลย เอามาแลกกับเครื่องเก่า
แล้วเพลงที่หนูแต่งไว้เป็นเพลงเรียกสายล่ะ โอ้แม่เจ้า เพลงโหดของข้อย~

รู้สึกภูมิใจที่แต่งเพลงหลอนได้เอง ด้วยวิธีฟัง อยู่เงียบๆ ดึกๆ กดคีย์สูงๆเข้าไว้
บวกกับเสียงที่ลากยาวและโหยหวน ไม่เจรงงงงงงงงงงงงงงงงงง โครตเสียดายนิดๆ

เอาไว้รอได้อารมณ์ก่อน ข้อยจะลงมือกับเจ้า ฮึฮ่าๆ


6. พ่อเอาเพื่อนหญิง,ชายเยอะแยะมานอนบ้าน

เดี๋ยวหนูจะลากเพื่อนทั้งชุมนุมมานอนบ้าน บ้างเหอะ ฮ่าๆๆๆๆ


7. เลขสวยดี ไม่อะไรแล้ว มีแต่บ่นๆนิดหน่อย

แบบว่าถ้าเป็นวันนี้ตอนปีก่อน คงออกไปเที่ยวกับโด่ง ออกไปทำบุญ เข้าวัด ไปถวายสังฑทาน
เวียนเทียนที่สนามหลวง ไปเดินแถวๆนั้น เดินดูไฟ ไปไหว้พระแก้ว เข้าวัดตามประสาคนใฝ่บุญ
ฟังเทศน์ ดูงานศิลป์ตามงานว่ากันไป ให้มันได้ปลดปล่อย เดินทอดอารมณ์
เดินทางไปในที่ๆเราชอบสองคน ดูจะมีความสุขดีเนอะ เป็นสาวถึกให้มันได้บ่นๆด่าๆเสียดสีไปเรื่อยๆ

มาถึงตอนนี้ก็เหงา ทั้งชีวิตก็เข้าใจความเหงาอย่างดี แต่นี้มันสุดๆจริงๆ
เหงาใจอ่ะชินแล้ว เหงาปากก็ชินแล้ว เหงาเที่ยวตูก็ชิน เหงาเป็นอาจิณก็ตูงี้งัย...
จากไป เหงานะ เหมือนขาดสีไปหนึ่งสี สีที่จะเติมชีวิตให้สดใสอ่ะ
มันจะซึ้งตอนไม่มีกันก็คงประมาณแหล่ะมั้ง

เราสองคนเดินคนละทาง อยู่คนละที่  แต่หน้าที่ชาวพุทธก็ต้องดำเนินต่อไปนะ
คิดดี ทำดี พูดดี  จิตสำคัญ ละเสียวัตถุ อย่ายึดติด ไม่มีสิ่งใดเป็นของเรานั้นแต่ต้น
แกว่าจริงป่ะล่ะ ร่างนี้ก็ไม่ใช่ของเราเสียแต่แรก แต่เป็นของพ่อและแม่เรา
มีเพียงจิต ที่ตัวเรานั้นเป็นศูนย์รวบควบคุมสิ่งที่เรากระทำ อย่าให้มีกิเลสมาบังตานะ
 
แกลืมความเซอร์ของฉันยังว่ะ....เซอร์ หรือ ซกมกที่แกชอบด่าอ่ะ
แกลืมฉันยังว่ะ ว่าสเปกฉัน เป็นแบบไหน แกลืมยัง
แกเป็นคนเดียวที่ได้เข้าบ้านโดยไม่ต้องปิดบังเลยนะเว้ย โครตสุดยอดโชคดีมากว่ะ
แกเป็นคนเดียวที่ฉันแคร์นะ ไม่เคยแคร์ใครเท่านี้  ไม่เคยหักหามน้ำใจเตือนสติใครได้เท่านี้
ไม่เคยด่าและหมั่นไส้ใครได้เท่านี้เท่ากับที่ไม่เคยรักใครได้เท่านี้จริงๆ

ธรรมะรักษา
สุขาดำรง
ณรงค์คุณธรรม
นำจิตให้เที่ยง

มาอ่านไปให้ได้บรรยากาศดีกว่า เพราะ เพิ่งได้ภาพจากกล้องน้อง
ทำไมภาพเบลอว่ะ(แกแหล่ะถ่าย แกแหล่ะๆ มือไม่ถึงก็งี้) จับกล้องใครก็เบลอไปหมด

เบลอว่ารักแถบ - แบบว่ารักเธอ กิกิ๊ว~

ถ้าไม่ปรับเป็นเลนส์ออโต้ก็ไม่ชัดเลย...มือไม่ถึง
สรุป เอ็นทรี่นี้ อ่านขำๆนะ ตัวอักษรสีส้ม นี้ความเห็นข้อย จะอ่านข้ามไปเลยก็ได้

เด็กรุ่น 13 ใครว่ะ ไม่รู้จักสักคน ไม่สนใจสักคนด้วย เหมือนคับคลายคับคานะ

เด็กรุ่น 16 กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ นี้พี่เช็คสีม่วง พี่หนึ่ง พี่ดิษ ชอ..ชอบบบบพี่ๆๆจังเลยค่ะ
                 พี่ๆใจดีมาก ดูแลพวกหนูดีมากๆเลยค่ะ

เด็กรุ่น 11 (ไอ้แก่อย่าแอ๊บ) : ขอตี๋ๆขาวๆ ใส่แว่นได้ไหมง่า ไม่เคยจะเจอและผ่านพบในรุ่น เศร้าวุ้ย!!!

เด็กรุ่น 13 : ไอ้ป้าที่ซุ่มถ่ายอยู่ด้านหลังนี้เอง

เด็กรุ่น 16 : กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ มีรูปหนูไหม มีรูปหนูไหมขาาาาาาาา

เด็กรุ่น 11 (ไอ้แก่อย่าแอ๊บ) : ครอปออกอีกไปอีก เท่ากับส่วนแทบด้านข้าง
                                        มองในกล้องสวยดี แต่พอเอาคอม รูปเบลอ มือสั่น
                                        ใส่ไรอีกไม่รู้ ลืมๆ รุ่น13 ไม่ค่อยมีตี๋แว่น เลยไม่ค่อยได้ถ่าย ว่ะฮ่าๆๆๆ

เด็กรุ่น 13 : ติสแตก...ดูไม่รู้เรื่องว่ะ

เด็กรุ่น 16 : ง่ะ พี่ๆเล่นอะไรกันหรอค่ะ อยากเล่นบ้างจังๆๆๆๆๆ ง่ะๆๆๆๆแงๆๆๆ

เด็กรุ่น 11 (ไอ้แก่อย่าแอ๊บ) : แตะกู เหมือนโดนข่มขืนมาเลย....

เด็กรุ่น 13 : ไอ้ป้าเด็กแนว ใส่คอกระเช้า ถือนิกอนถ่ายรูปนี้มาแน่ๆ จำป้านั้นได้ว่ะ

เด็กรุ่น 16 : ง่ะ ดูๆมาไม่มีรูปรุ่นหนูเลยนะค่ะพี่ขา

เด็กรุ่น 11 (ไอ้แก่อย่าแอ๊บ) : สวยใสๆ ใส่แว่น น่ารักๆ ดัดฟันมีไหมนะ มีแต่ๆดำๆอ้วนๆเหยินๆ
                                        (นั้นตัวแกไม่ใช่หรอ...อ้ายแจง)

เด็กรุ่น 13 : รูป /ใน /ฐานเสมา----กล้าคิดว่ะ

เด็กรุ่น 16 : อันนี้ชิมิ ที่หนูไม่ได้เล่นง่า

เด็กรุ่น 11 (ไอ้แก่อย่าแอ๊บ) : รูปที่ถ่ายด้วยไขมันหน้าท้องอันทรงพลังนี้เอง
                                        เกร็งอยู่ตั้งนานกว่า ถ่ายตั้งหลายรอบ นั้งรอน้องเข้าฐาน ฮึๆ

ปล. หมดแล้ว มีแค่นี้จริงๆสำหรับรูปที่ดูได้ รูปอื่นเบลอ จ้า มั่ว เป็นต้นทั้งนั้น

วันนี้
รู้สึกเลือดเราจะจางๆเป็นสีส้มๆว่ะ...ไม่เครียดนะไม่เครียด
นิ้วบาดๆๆ หาพี่หมอได้ไหมง่ะ

จะได้มีกำลังใจขึ้น ไปจุฬากัน โอ้เย่
(ธรรมซาด หมอน่ากลัว ไม่ตี๋ด้วย ไม่เอาๆๆๆๆ)

1.

พูดไม่ทัน  จะอ้าปากก็รู้สึก


ต้องงับปากลงเงียบๆเหมือนเดิมดีกว่า
พูดไม่ทันอ่ะ ฟังไม่ทันด้วย ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรตามไม่ทัน

หรือพูดไปแล้วเฉยชา


แม่งก็ใส่นมลงไป เอ๊าชน!!! ฮิฮิ้ว~

แต่ยังน้อย แค่คนใกล้ชิดเข้าใจก็พอ
พ่อแม่ขา แค่ทนฟังลูกอ้วนๆคนนี้พูด ก็พอใจแล้วนะ
 
คงฟังไปงันๆมั้ง คงอยากรู้ว่าจะมีมุขอะไรไปกวนตีนอีก
(บาปหนาว่ะ)

2.
ใจหายแวบ เรื่องนี้มันก็ทำใจยาก มีเพียงความคิดของคนอื่นที่บอกว่า


"เมื่อมีคนแทนที่เราจะลืมรักเก่าได้เอง" 
แมงหวี่ แมงวัน มันบินวน นิยายน้ำเน่า
เอาไปเขียนนวนิยายถ้าจะดี ปมเรื่องสั้นอีกเรื่องก็ดี
มีเรื่องให้คิดให้เขียน เหมาะกับบรรยากาศฝนตกเน้อ

3.

ใจสั่นๆหวิวๆ เหมือนจะเป็นล้ม
ตะโกน ตะเบงเสียงเหมือนหน้ามืดจะล้มลงตลอดเลย
สุขภาพย่อมคู่สุขภาพจิต คิด +


 
ไอ้อ้วน ลดซะ ฮ่าๆๆๆ ข้าวแม่งแพง

4.


ไม่มีที่ให้โดดเรียน

พูดแทงใจดำซะมัดเลย


5. ทำไม ฟีโรโมนน้องเรา มันเตะใจคนอื่นเยอะจังเนอะ
มีแต่คนจีบ คนคุย คนรุมล้อม อิจฉามันเล็กน้อย ที่มันมีคนเข้ามาในชีวิตมันเยอะ
แต่ถ้าถามว่าตกลง เจอคนดีๆรึยัง ที่จะคบกันให้เกินเดือน หรือหลายๆปี
มันก็ยากนะ มันเป็นฝ่ายเบื่อเองด้วย อีกฝ่ายก็รักง่ายหน่ายเร็ว
ที่มาเจอกันก็เพราะความอยากลองเสียมากกว่า

มันใช่ความรักหรอว่ะ

มันดีแล้วหรอ ที่ดูเหมือนคนใจง่าย

จะบอกว่าตูไม่มีแล้วอิจฉามัน ก็ถูกส่วนหนึ่ง
แต่อดเสียดายไม่ได้ว่า  ถ้ามันใจเย็นที่จะเรียนรู้
แล้วหาคนดีๆ คบกัน ให้นานๆกว่านี้จะดีกว่าไหมนะ

...บังคับกันไม่ได้นิหว่า นี้มันก็ความคิดเราคนเดียว
แค่อยากไม่ให้น้องต้องมาเสียใจ ร้องไห้เป็นเผาเต่า

รักข้างเดียวไปเรื่อยๆวุ้ย ฟีโรโมนเราสู้น้องไม่ได้

ผู้แต่ง   สลินมายา

คน = ละอองเมฆ

ความบังเอิญ = สายลม

ฉันคงเป็น "สายฝน" ดีๆนี้เอง

         นานแล้ว ที่ไม่ๆได้มองสายฝนตกที่โรงเรียน วันนี้ฝนตกหนักมาก น้ำก็ท่วมโรงเรียนเหมือนเดิม เป็นสภาพแวดล้อมแบบเก่าๆ จุดเน่าก็ได้แก่ ที่ระหว่างจอดรถครูกับตึก2 สนามบาส(อีกแล้ว) และที่ชอบท่วมบ่อยๆ ก็หน้าโรงเรียน ที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข เพียงแต่ คนที่มองสายฝนวันนี้กลับถูกกาลเวลาเปลี่ยนแปลงไป

         แต่ก่อนนั้น คนๆหนึ่งเคยเล่นท่ามกลางสายฝนกับเพื่อนคนหนึ่ง ความรู้สึกของเราที่เริ่มสนิทสนมและเขยิบมากขึ้นๆ ยิ่งเรียนใกล้กัน การบ้านลอกกัน ข้อสอบก็ลอกกันมัน เป็นเพื่อนต่างเพศที่กอดคอได้โดยไม่ต้องคิดอะไร มันเป็นอะไรที่มากกว่าสิ่งที่เราคิด คนที่บ้าบอและลงเหวหรือสวรรค์ไปกับเราได้เสมอ สุดท้ายเราก็พรากจากกันด้วยวันที่ฝนตก ที่คนๆหนึ่งยังไม่ลืม

        หรือจะเป็นสายฝนหลังจากชัยชนะที่เราต่างร่วมสร้างกันมา เรามีรอยยิ้ม เรามีความสุขกับชัยชนะ เราอยู่ใกล้ชิดกัน ความรู้สึกที่คิดไปเอง ความรู้สึกเหล่านั้น มันทำให้เรา รู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ที่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ แต่เมื่อสายฝนจางหาย ชัยชนะเป็นเพียงลมหายใจที่พ่นออกแล้วสลาย ความรู้สึกของคนๆหนึ่งกับเพื่อนคนหนึ่งก็กลายเป็นเพียงอดีต ยิ่งกาลเวลา ความเหินห่าง สภาพสังคม ชนชั้นที่เราก็ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกของคนๆหนึ่งก็รู้ดี ว่ามันไม่มีทางเหมือนเดิม การตบมือข้างเดียวที่มีแต่คว้าอากาศ ทำให้คนๆหนึ่งต้องตัดใจ


       แล้วสายฝนครั้งก่อนหน้านั้นของคนๆหนึ่งนั้นได้ทำให้เธอได้พบกับใครสักคนที่เขารู้สึกดี และดีมากขึ้นทุกครั้งที่พบหน้า คนๆหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ รู้ดีว่าคงได้แต่ฝัน เป็นฝันครั้งใหม่ที่สดใส ฝันที่พร้อมไปด้วยจินตนาการของเจ้าหญิงและเจ้าชายที่เธอฟังก่อนนอน แต่แล้วเมื่อเธอรู้ว่า เขามีคนที่ชอบหรือไม่อาจจะเข้าไปในหัวใจของเขาได้ คนๆหนึ่งยอมที่จะถอยกลับมาที่เดิมอย่างที่เคยเป็น เธอรู้ดีว่าต้องเสียน้ำตามากมายเพียงใด
มันก็เป็นเพียงน้ำตาค่าโง่ที่เธอต้องยอมเสีย เพื่อล้างตาที่มืดบอดให้สว่าง

       หรือสายฝนของวันนี้....ทั้งที่เมื่อเช้ายังมองหาละอองเมฆและสายลมใหม่ๆ แม้ว่ามันจะไม่มีที่โดนใจแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย เพียงแค่หาคนทดแทนสิ่งสูญหายไป แม้ความรู้สึกถึงการขาดหายจะยั่งรากลึกไปถึงจิตที่ซ้อนเร้น คนๆหนึ่งกลับไม่รู้อะไรเลยว่า ทำไมที่ตรงนี้ถึงเปลี่ยนไปได้เพียงนี้

         แม้จะมีทั้งพระอาทิตย์ที่สดใส และ อากาศที่บริสุทธิ์ ทำไมจึงไม่รู้สึกเหมือนเดิมเลยสักนิด สายตาที่เลื่อนลอย ไปอยู่ที่ไหนกัน  คงไปแล้วซินะ วันนี้ที่ไม่มีเขาอยู่อีกแล้ว...

          ไม่ว่าโชคดีหรือโชคร้าย

เมฆทุกก้อนร่วมรวมตัวกับสายลมที่เอนเอียงใส่
บังเกิดกลายเป็น "ฝน"

จะดีใจไหมนะ...

มันกลายเป็น เดินหนี หลบหน้า หามุมแอบ อยากตัดใจ ไม่อยากเจออีกเลย ไหนว่าจะไปแล้ว
อุส่าห์คิดว่า ปีนี้คงไม่ได้เจอกันอีก อุส่าห์แอบกัดลิ้นตัวเองหลายๆที อดใจๆ

แต่จะเสียใจไหม...

ถ้าไม่ได้เจอกันอีกเลย คงไม่ดีนะ สุดท้ายต้องเปลี่ยนความคิดที่ตัวเรา
... กลัวจริงๆว่าจะอดใจไม่อยู่ เวลานี้ ช่วงนี้ อยากมีสติ ไม่คิดฟุ้งซ่าน

แล้วมันจะดีหรอ...

สองจิต สองใจ ในอกที่ไม่รู้จะทำยังงัย
อยากได้ความชุ่มช่ำกลับคืนมา  อยากเป็นคนที่มีแววตาที่สดใส
มีเสียงหัวใจที่พองโตพร้อมสัมผัสความรู้สึกของการได้ยิ้มแก้มปริ
ดีใจทุกครั้งที่เจอคนที่รู้สึกไปกับเราพร้อมๆกัน
พร้อมแลกเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดและกำลังใจให้แกกัน แค่นั้น ที่ต้องการ...

ทำไม"สายฝน"ในตัวฉันถึงไม่เคยหยุด

หรือเพราะฉันเป็น "ฝน" บนโลกกันแน่

สรุป

ปล. ฝนแม่งโง่

ตกได้ทุกวันๆ

พรุ่งนี้เปิดเทอม โอเย่~

ส่วนปิดเทอมคือการพักผ่อนยาววววววววววววววววววววววว
- -" ยกตัวอย่าง

วันนี้นอนไป 20 ชม. สะสม เพื่อ?
ชดเชยเวลาที่ต้องหายไปในช่วงเปิดเทอม

หรือ

การเล่นเอ็มห้องใหญ่
ลากมาคุยแล้วก็ค้าง ไม่ก็หลุด  ได้อารมณ์ดี


ปล. ซากกกกกกกอ้อออออออยยยยยยยยยยยยยยย
เปิดเทอม จะพยายาม จูน จู้น เหอๆ เขาทำงัยกันว่ะ

TAG เมื่อคุณกลายเป็นเพศตรงข้าม

เช้าวันนึง คุณตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ และเมื่อคุณเดินไปห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำ
คุณกำลังส่องกระจกด้วยความงัวเงีย
แต่สิ่งที่คุณเห็นในกระจก กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า (เพศตรงข้าม) !!!!!!

1. คุณจะทำอย่างไร!!!
- ใครว่ะ เฮ้ยมันเกิดอะไรขึ้น โดนสะกดจิตแบบบอดี้ศพ19 เปล่าว่ะ
เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้น ตั้งคำถามกับตัวเอง

2. หน้าตาของคุณเป็นแบบไหน
- ตี๋ๆ ขาว โทรมๆ หนวดรุงรัง หน้ายาวๆ ตาเป็นสีเทา ทึกๆ สูงติดกรอบประตูห้องน้ำ
ไว้ทรงผมยาวประบ่า คิ้วไม่หนา มีลักยิ้มแต่ยิ้มไม่เป็น

3. คุณจะบอกกับคนในบ้านว่ายังไง
- คงไม่มีใครเชื่อว่า อ้ายอ้วนกลมหายไป โดนไล่เตะออกจากบ้าน
"แกทำไร ลูกสาวฉ้านนนนนนนนนนนนนนน"
ซวยงัย ฮ่าๆๆ ใครจะไปกล้าทำลูกสาวแก มีแต่ลูกสาวแกแหล่ะที่ไปทำใครเขามากกว่า

4. ได้เวลาอาบน้ำ!!
-  กระอักกระอวนใจ ลากใครสักคนมาอาบให้เขาหน่อย เขาไม่กล้า - -"
แล้วใครจะกล้าอาบน้ำให้แก มันจะกลายเป็นอย่างซีน "เพื่อน กูรักมึงว่ะ" อ่ะดิ

5. สถานที่ที่อยากจะไป
- โรงพยาบาล หาพี่หมอ - -" หนูเป็นไรอ่ะค่ะ
- ถ้าคิดว่าหน้าตาดีมาก จะไปหาพวกที่เขาจัดการพวกนายแบบงี้ ฮ่าๆ เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส
- ไปอำ ไปแกล้งคนอื่น (ชั่วร้ายอย่างแรง)

6. คุณจะบอกแฟนคุณว่าไงล่ะทีนี้
- เราไม่ใช่คนเก่าอย่างที่ตัวเองเคยบอกรัก
แค่อยากจะถามความมั่นใจและความเชื่อใจ
ว่ายังเชื่อใจตัวเรารึเปล่า แล้วยอมรับเราได้ไหม ถ้าเราเป็นยังงี้
รู้ดีว่ามันแย่พอๆกับการเลิกลา สิทธิ์นี้เป็นของตัวเองนะ เขาจะไม่ยื้อตัวเองไว้

เพราะนาย ไม่ใช่ของเราตั้งแต่ต้น

เลือกเถอะ...

(บทนางเอกโครต)

7. อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมมั้ย
- ถ้าเป็นผู้ชายแล้วครอบครัวเข้าใจ เพื่อนแท้เข้าใจ แฟนเข้าใจ ก็จบแล้ว
อยู่ได้อ่ะ แต่ถ้าเริ่มตั้งแต่คนในครอบครัวรังเกียจก็คงแบบ "ท้อ" ชีวิตเหมือนโดนลงโทษ
ยิ่งเจอสังคมและคนรอบข้างกดดัน คงอยากกลับไปเหมือนเดิมดีกว่า

ถ้ามันเปลี่ยนไปแล้วแก้ไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะนะ ถึงจะอยากยังงัยก็ต้องตัดใจ

(บทนางเอกอ่ะ...น้ำส้มซิค่ะ)

----------------------------
ไว้อาลัยแด่ผม

 
ตัดสั้นอีกแล้ว....ย้อยๆ ติงๆก็ถูกตัดแล้ว อุส่าห์ไว้ตั้งนาน
กลับมาสั้นกระปุกลุกตามเดิม จะดีใจไหมเนี้ย ไว้มาจะ 6 ปีไม่เปลี่ยน

ทำไมถึงไว้แบบนี้นะ คิดๆดูก็มีเหตุผลไม่กี่ข้อนะ
0.5 . อยากให้คนที่เราแอบชอบตอนม.ต้น ยังจำได้ ถ้าเจอเราอีกครั้ง 555+
1. เวลานอนแล้วหัวไม่ฟู เช็ดทรงได้เร็วดี ไม่ยุ่งยาก
2. ตื่นมา ไม่ต้องไปยุ่งอะไรกับผมได้เลย ไปแบบเซอร์ๆ
3. ยาสระผมไม่ต้องใช้มาก สบายกระเป๋าตังค์
4. แห้งเร็วทันใจ นอนไปก็แห้ง ถ้าไม่พอใจกับการแห้ง เอาหัวจ่อพัดลมก็แห้งอีกเช่นกัน
5. เหมือนเด็กม.ต้น วันไหนใส่เสื้อไปรเวท ได้ลดค่าโดยสารรถทัวร์ กับ รถสองแถว
แต่วันไหนต้องใส่ชุดนักเรียนม.ปลายก็อดไป
6. เด่น + ใส่แนวอีก = เป็นที่จดจำเป็นตัวอย่างที่ดีของเด็กม.ต้น...เหตุผลที่แบบ จริงดิ...
7. เพื่อนตั้งแต่ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย อาจารย์ จำได้ แต่เรียกชื่อเราผิดหมด...
ทำไมว่ะ-----ก็มึงโดดเรียน หนีกิจกรรม มีงานไรก็อู้เงียบ สรรเสริญ~
(มันเป็นมุขๆ ย่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า)
8. ฉันคือ "บ๊อบบี้" ตัวการ์ตูนที่พี่ทรงศีล วาด----มุขน้องมันส่งมา

9. เราคือ "GUU" ใน Jungle wa Itsumo Hale nochi Guu---ไปดูแล้วคล้ายดีนะ

10. ยังไม่มีแฟนอ่ะ รออยู่ มีแฟนเมื่อไร้จะไว้ผมยาววววววววววววววววววววววว

ไอ้ซากอ้อยเอ๊ย~

 
เครดิต http://errorblog.exteen.com/20080513/yuri
พี่นักเขียนการ์ตูนในERROR BLOG หนึ่งในนิตยสาร "หอก"
(หนูเป็นสมาชิกที่ติดตามการ์ตูนพี่เขาอยู่ห่างๆ...ชอบลายเส้น)

สรุป ไอ้สองตัวนั้นมัน เมียๆ ฉิ่งๆ พล่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

       เป็นเรื่องแย่ๆนะ ที่ง่ายจะเข้าใจ มันเหมือนบ่อทราย ยิ่งทุรนทุรายเท่าไหร่
ก็ยิ่งจะดูดเราให้จมดิ่งไปสุดใต้บ่อ แล้วก็ตายเป็นซากอยู่ในนั้น
     
       มันไม่เหมือนบ่อน้ำ ที่พอเราตกลงไป ถ้าว่ายน้ำเป็น ก็ว่ายกลับเข้าฝั่งได้ง่ายดาย
แต่หากว่ายน้ำไม่เป็น อีกสัก 10 นาที คุณก็ตาย ตะเกียกตะกากสัก 5นาที
ดำพุดดำโพล่อยู่อย่างนั้นไปก่อน แล้วพอคุณจมลงไปสักครั้งที่ 4 ที่5
คุณก็จะเป็นตะคลิว ช็อค ขาคุณที่ปั่นเป็นสวิง จะเริ่มชา  เย็น(เต็ก...เป็นเจ้าของเดียวกับโทนาฟ)
จะหยุดนิ่ง มือของคุณจะบีบจมูกไว้ข้างหนึ่งและอีกข้าง จะชูขึ้นเหนือหัว
แล้วค่อยจมลงไปเหมือนพวกระบำใต้น้ำ สีหน้าของคุณที่เริ่มซีดกลายเป็นสีเขียว
มีเส้นเลือดดำชัดเจนขึ้นในอวัยวะต่างๆ ระยะสายตาของคุณจะเบลอ ไร้จุดโฟกัส
คราวนี้ปอดของคุณเริ่มขาดออกชิเจนที่ส่งไปเลี้ยงสมอง คุณจะเริ่มฝัน
แล้วปล่อยมือที่บีบจมูกออกไป ปล่อยก๊าซกลายเป็นเหล่าฟองน้ำมากมาย
ให้พุดขึ้นไปในทิศทางแห่งอยู่รอดที่คุณไม่อาจไปถึง
ร่างกายของคุณจะหยุดเคลื่อนไหวเหมือนอยู่ในห้วงอวกาศ
จิตคุณจะอยู่ในจินตนาการ คราวนี้ชีวิตของคุณจะกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น


         แต่ถ้าโชคดีหน่อย มีคนมาเห็น แล้วว่ายน้ำเก่งแล้วรู้วิธีช่วยคนด้วย คุณก็อาจจะได้ขึ้นมาอยู่บนบก
แต่ความโชคดีของคุณก็มีความเสี่ยง เขาปฐมพยาบาลคุณเป็นหรือไม่ และ คุณขาดออกซิเจน
ไปนานเท่าไร คุณอาจจะต้องเป็นตัวละครในนิยายปรัมปราที่เด็กๆต่างชื่นชอบไปตลอดชีวิต
แต่ถ้าเกิดเขาคนนั้นว่ายน้ำเป็น แต่สู้แรงของคุณไม่ไหว คุณก็ไม่ต่างจากคนชั่วที่ลากคนดีๆ
ไปตายพร้อมกับคุณ โดยที่เขาไม่รู้อีโน่อีเน้ สงสัยอยากจะมีเพื่อนเอาไว้คุณใต้บ่อแบบ "สองต่อสอง"

          แต่ถ้าโชคร้ายหน่อย มีคนมาเห็น แล้วว่ายน้ำเก่งแล้วรู้วิธี คุณก็อาจจะได้ขึ้นมาอยู่บนบก
แต่คุณเสือกตายไปเสียก่อน ก็ดีนะ มีคนเจอศพคุณก่อนที่ร่างกายคุณจะอืดมากไปกว่านี้
แต่ติดตรงที่ว่าตำรวจตรวจไม่พบว่าคุณเป็นใคร ศพของคุณจะถูกส่งไปเข้ากรุนิติศาสตร์
แล้วถ้าเขายังพิสูจน์ไม่ได้อีก ห้องเก็บดันเต็ม หรือ ญาติไม่มารับเสียที
เพื่อนฝูงคุณก็ไม่มีใครอยากจะตามหา ทริปเที่ยวนี้คุณจะได้เดินทางแบบ "ผู้หายสาปสูญ"

         ศพของคุณจะถูกเชิญไปในที่ๆหนึ่ง ที่เรียนว่า "สุสานของมูลนิธิ" เป็นศพที่เรียกว่า "ศพไร้ญาติ"
เขาก็จะเอาศพของคุณ ฝังลงในหลุมซี่เม้นในท่ายืนเตรียมพร้อม แล้วอีก3 เดือนหรือมากกว่านั้น
เขาจะพาคุณขึ้นมาต้มในกระทะทองเหลือง เคียวจนเนื้อของคุณเปื่อยออกจนหนังชั้นแรกของคุณ
ลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ออ ลืมบอกไปว่า การพิสูจน์ศพของพวกนิติเวช จะผ่าเปิดภายใน จากไหล่ทั้งสองข้าง
แล้วมาจรดตรงลิ้นปี่แล้วลากดิ่งลงมาถึงช่องท้อง คุณไม่ต้องห่วงว่าคุณจะเจ็บ 
          งันเรากลับมาที่วิธีการต้มเนื้อต่อ พอหนังของคุณหลุดออกมาเป็นแผ่นๆจากกล้ามเนื้อ
เหมือนจะลืมบอกไปอีกว่า เขาจะแยกชิ้นส่วนอวัยวะต่างๆแยกออกมาต้ม เขาคงต้มคุณทั้งตัวไม่ได้หรอก
เพราะเรามีงบซื้อกระทะทองเหลืองได้เท่านี้เอง จากนั้นการที่เขาแบ่งต้มไว้ อาจจะต้องใช้เวลาเป็นวันๆ
เพราะคุณดันตายในน้ำนิ
          ถ้าคุณตายกลางแจ้ง ตายกลางป่า ที่มีแสงแดด เราคงจะใช้เวลาเพียงนิดเดียว
เพราะว่าสภาพศพตอนนั้นคงเหลือแต่กระดูก ไม่ก็ หนังกรอบๆที่แห้งติดกระดูกแทน เอาแปรงทองเหลืองขัดกระดูกของคุณจนล่อน เห็นไหมว่ามันง่ายกว่าศพของคุณเยอะ พึ่งสำนึกเอาไว้ด้วยนะ
จากนั้นพอเราขัดสีสวีวันคุณเสร็จ เราก็จะเอากระดูกของคุณตากให้แห้งเสียก่อน
แล้วเราก็จะห่อคุณไว้ในผ้าขาว ใส่ในหลุมซีเม็น ปิดฝาให้เรียบร้อย คุณจะพบเจอเพื่อนมากมาย
ที่ผ่านกระบวนการตายมาต่างๆนานา แต่ทุกคนที่นี้ล้วนแต่มี

"ความเหงา"




       เอาล่ะ เกิดคุณตายในบ่อทราย

คุณก็อาจจะได้เป็น "มัมมี่" ดีๆนี้เอง

         ในบ่อทราย จะถูกดูดน้ำออกไปจนหมด มันจะมีแต่เนื้อและโครงกระดูก
คุณจะไม่เสียเวลาต้มในกระทะทองเหลืองนานเกินไป และคุณอาจจะได้ลงกินเน็ตส์บุ๊คเสียด้วยซ้ำ
อาจจะมีคนมาขอจุดธูป สร้างศาลให้คุณ มีการบน มีการตั้งชื่อที่ขึ้นด้วย "เจ้าพ่อ" หรือ "เจ้าแม่"
มีความขลัง มีความศักดิ์ มีเรื่องการทรงเจ้า ผีบอก เป็นเรื่องเล่าขานตำนานฝังหัว

คิดไปคิดมา ฮวงซุ้ยเราอยู่ตรงไหนของหุบเขาหว่า...ทำไมเงียบจัง

บรรยากาศน่านอนจริงๆ  ฟังเพลงเข้าไปอีก ไปกันใหญ่
พ่อกับแม่ ออกไปอยู่อีกบ้าน นานๆที่จะแวะมา แวะมาก็ทำหน้าใจดีใส่
แต่ดันถามเรื่องแอดมิดชั่นให้เครียดๆ ร้อนๆ ในใจซะงัน

ข้าพเจ้าเลยหยิบหัวหนุมานมาใส่แกล้งเสือเสียหน่อย

ประเทศไทยกำลังหาลูกที่ดี เพื่อมอบโล่ในงานวันแม่ปีนี้

 
แต่จะมีใครไม่ จัดงานมอบโล่ให้ลูกกวนบาทาท่านพ่อท่านแม่ได้ยอดเยี่ยม
อยากจะมอบให้ตัวเองจริงๆเลย ตอนเขาไม่อยู่ เอ็งจะเสียใจ ฮึๆ
แต่กวนๆตีนไป จะได้มีแรงโกรธอยู่กับเรานานๆ...ฮึๆ(ชั่วโครต)


พ่อแม่เป็นห่วงเราจังว่ะ
แม่กำลังจะจบปริญญาตรี ใบที่ 2
พ่อกำลังเรียนปริญญาโท ใบที่ 1
ชิ่งตัดหน้าลูกตลอดเลยเนอะ


ถ้าลูกไม่จบอะไรสักอย่าง เสียใจทั้งตัวเองและคนรอบข้างจริงๆ
เมื่อรู้ว่าความฝันมันอยู่สูง แล้วเสือกไม่พยายามเนี้ยนะ
ความฝันเรา มันเป็นของเรา โอกาสและความเสี่ยงคือตัวแปรผกผัน



 
จะทำมันได้ไหมนะ

ต้องทำให้ได้ดิ ติดพนันไว้หลายเจ้าด้วย ฮึๆ
                                                              ปั๊งเงี้ยว!!!~

เพลง ฝืน ของ Greasy Cafe

อ้ายแจง

- แจงมันตลกเชี่ย
- แจงมันอ้วนดำ
- แจงมันบ้าบอ
- แจงมันเรื่อยเปื่อย
- แจงมันดูไม่จริงใจ ไม่จริงจัง
- แจงมันชอบกล้อง
- แจงมันชอบเปิดประเด็น, โจทย์กับชาวบ้าน
- แจงมันฝ่ายประสาน"งา"
- แจงมันชอบนอน
- แจงมันดูเป็นเด็กตลอดเวลา
- แจงมันจริงจังในเรื่องที่....คิดไปทำ หอก
- แจงเป็นคนตอแหล
- แจงเป็นคนไร้สังคม ไร้เพื่อนฝูง ไร้ญาติมิตร
- แจงมันไม่ยอมรับแนวคิด
- แจงมันหัวคัดค้าน
- แจงมันแปลก
- แจงแม่งโรคจิต
- แจงไม่รักใครจริงสักคน ฟันแล้วทิ้งๆ (ก๊ากๆ)
- แจงทำอะไรก็โดนจับผิด
- แจงยิ้มไม่เป็น
- แจงโชคไม่ดีที่เกิดมาเตี้ย
- แจงอยากไปเกาหลี
- แจงอยากดูแลเพื่อน แต่ทำงัยว่ะ ใจเขาไม่มีเราอยู่เลย
สายตาที่กรอกไปมา เหมือนไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น แจงจบแล้ว แจงย่าส์ ปล่อยพลัง

แจง... คิดมากว่ะ จะเครียดไปทำด๋อย
ทำอะไรที่คนอื่นสบายใจแล้วตัวเองสบายใจจริงหรอว่ะ
เห็นคนอื่นยิ้มในแบบเย้ยหยันมาที่ตัวเรา แจงแกมีความสุขแล้วหรอว่ะ
แจง  รู้ว่าแกมีอะไรที่น่าค้นหา แต่ต้องเฉพาะคนที่ได้กลิ่นฟีโรโมนแกเท่านั้นดิ

5 วันเปิดเทอม เรื่องของผู้ใหญ่ที่ทำคนอย่างเราเสื่อม...

อยากไปเข้าวัด ทำบุญ ฟังเทศน์... จริงๆนะ ลากกูเข้าวัดที

ตลกไหมที่คนเรามีเรื่องให้เขียนได้ทุกวัน ไม่รู้เอาสมองส่วนไหนเขียนงาน เขียนมันได้ทุกวันจริงๆ




กูเก่งอ่ะ...ฮ่าๆๆ  ไม่ต้องชมๆ
ปิดหน้าต่างนี้ไปเลยก็ได้ ฮ่าๆๆๆ....

          พรุ่งนี้ไปโรงเรียน เอาใบไปยืน ไปเอาขาตั้งกล้อง ไปอะไรอีก ไม่รู้ แต่ยังไม่ได้เอาความรู้และจิตวิญาณกลับมา เพราะโรงเรียนยังไม่เปิด เปิดวันที่ 15 ซึ่งมันก็เป็นเรื่องของอนาคต อนาคตที่มีการวางแผนแต่ขาดการยืดหยุ่น ล้มตั้งแต่คิด
           จะว่าไปทำอะไรแล้ววางแผนก่อนก็ดีนะ แต่ติดตลกที่ว่า พอจะวางแผน จะมีประเภทว่าเจอๆไร ไปตายเอาดาบหน้า ยังงัยก็สู้ตายแบบไร้แผน พอจะคิดแผนก็จะบอกว่าประมาณว่า แกเรื่องมาก เลยรู้สึกว่า
ชีวิตคนไทย ลั่ลล้าจริงๆ อะไรก็ได้ อะไรก็ให้อภัย อะไรก็แบ่งปัน อะไรก็ธรรมะ อะไรก็ใจดี อะไรก็เพื่อนบ้าน~

แล้วมึงไม่ใช่คนไทยหรอ ซับฟรายๆ

ปี้เปนคงไทย น้องจาเชื่อปี้เป่าล้า ฮุๆๆ

- -" ตกลงกูเป็นคนไทยเปล่า... ไม่แน่ใจว่ะ
ฝั่งแม่บอกว่ามาจากเวียงจันทร์เมื่อ 2รุ่น
ฝั่งพ่อ ไม่รู้เลยอ่ะ ไม่แน่ใจด้วย
ผสมกัน

กูเป็นคนไทย!

ปล. ที่ไม่รู้กี่ %

สภาพเหงาๆ บรรยากาศป่วยๆ ไม่มีอะไรดีไปกว่า น้ำมะนาวอุ่นๆหยดน้ำผึ่งไม่ก็น้ำตาลสักหน่อย
กินเข้าไป ต้องค่อยๆเป่าให้อุ่นๆก่อนแล้วกระดกลงคอ เหมือนที่ความเศร้าของเราเจือจาง
เราจะพร้อมลืมมันไปเอง ไม่มีอะไรแตกต่างกัน

โมเมเองแหล่ะ ปั๊งเงียว~

เชี่ย กูตลกโป๊ะฮารั่วเกินไปเปล่าเนี้ย

ก็งี้งัย อุส่าห์เก็บตัวไปฝึกวิชารั่วขั้นเทพมาจากหุบเขาชาถั่ว
เป็นระยะเวลาหลายร้อยปีในถ้ำหมี  ที่ถูกปิดตายมาหลายพันปี
เพื่อรอผู้สืบทอด

ขอน้ำมัน กระทะด้วยก็ดี

กว่าจะสำเร็จจะต้องฝ่าด่านต่างๆจนกว่าบรรลุคัมภีร์ขั้นสุดท้าย
โอ้ประเทศชาติ!~

ถ้ามีเรื่องแบบนี้จริง เอาลงสะเก็ดข่าวนะ!

 
จะว่าไปก็ค้างส่งจดหมายกับโปสการ์อยู่หลายคน ค้างๆไว้งันแหล่ะ
ยังไม่ได้ตังค์ไปซื้อสแตมป์เลย การบ้านเพื่อนและเคล็ดลับวิชามาร โอ้ย~
งานแม่ มาอีกแล้ว มาที่ไม่ต้องทำอะไรเลย มาแล้วไม่ได้ตังค์นี้เรื่องใหญ่มาก
อ้วนว่ะ (เพิ่งรู้ตัว) คงต้องลดให้ทันก่อนงาน ไม่งันไม่ไหวแน่ๆ - -"ปิดเทอมก็งี้---ข้ออ้าง
เมื่อวานก็ลงโปรแกรมให้พ่อ บ่นบุ๋ยๆอะไรก็ไม่รู้ แล้ว งานเข้า! โดนลากไปกระทำชำเราอีก
รู้สึกเป็นคนชั่ว เวลาส่องกระจกมากๆ รังสีความเลว รายล้อมกระพรืออยู่รอบกายข้า ฮ่าๆ~

ข้ามีแหวน แหวนเป็นของ แหวนของข้า---โฟโด้

 
คนจะชั่วอยู่ที่ตัวเราทำ
แต่คนจะดีได้ ต้องรู้จักความชั่วด้วยเช่นกัน



จริงป่ะล่ะ ไม่รู้จักความชั่วจะรู้จักความดีได้งัย

แต่ชั่วแล้วหน้าตาดี
หรืออย่างอื่นดีพอๆกันก็ ช่างเถอะ
จะเก็บมาคิดทำหอกข้างแคทำไมกันนะ
ถ้าไม่รู้จัก "วาง" ก็ไม่รู้จัก "หายเหนื่อย"

ความรัก ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเหนื่อย แค่เดินไปด้วยกันก็พอแล้ว
ไม่ช้า ไม่เร็ว ไม่เลื่อมล่ำ ไม่ต้องรีบ ถ้ารีบก็ไปก่อนเลย
เราเองจะขอหยุดเอง ถ้าทำไปแล้วมันเหนื่อยเราสองคน----เธอดีเกินไป ฮ่าๆ จบๆ

ตกลงน้ำมะนาว+น้ำผึง รักษาเสียงได้จริงๆ ใครที่เสียงหายกินแล้วจะดีขึ้นเรื่อยๆ
แต่เสียงเรายังไม่กลับมาเลยอ่ะ คุยโทรศัพท์แล้วเสียselfมากๆ


อีก7 วันเปิดเทอม ชีวิตเร็วจริงๆ

ท่อประปา คือ ท่อส่งน้ำ ที่จะพาน้ำจากตัวปั๊มไปสู่ก๊อก
ให้เราได้เปิดใช้ ดื่มอาบกินกันได้สบายใจเฉิบๆ

เพียงแต่ การวางท่อของวิศวกรรมมีปัญหาก
ทำให้พวกเราต้องเปลี่ยนทางเดินท่อใหม่ทั้งหมด

สิ่งที่ทำได้เพียงแค่ เตรียมประแจ ท่อ กาว และขั๋วไว้ให้ดีๆ
ไม่ว่าเราจะวางท่อครั้งไหนอีก สายน้ำจากต้นสาย
จะไหลรินสู่ฝังปลายอย่างที่ให้มา ไม่ว่ามันจะมากหรือน้อย
เราจะไม่ยอมหยุดไหลอย่างแน่นอน

------------------------------------------------------------

๑
หายไปหลายวัน จะบอกว่าไปมีความสุขก็ 75% จะบอกว่าไปผจญวิบากกรรมก็ 60%
แต่เมื่อเลือกที่จะทำ100% ต้องเต็มที่ อาจจะเป็นความคิดสุดโตงไปหน่อย
แต่เมื่อเราได้ทำ ก็ควรจะเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรอ เพียงแต่เราก็ต้องแยกออกอีกทีว่า
เมื่อเราอยู่ในบึงชื้น มีขอนไม้ เราก็ต้องเป็นกบดิ จะได้กินแมลง
หรือถ้าเราอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนา เราก็ควรเป็นไฮยีนา
ออกล่าตามเศษเดรของสัตว์นักล่าที่หลงเหลือไว้
หรือเป็นตัวของเราเอง เมื่อทำจงทำให้เต็มที โอกาสไม่ได้เป็นของเราเสมอไป

อย่าสัก...

เพราะมันเจ็บ
 

๒
รุ่นน้องแรงจริงๆ กล้ากันเยอะ เก่งๆกันทุกคน จริงจังกับชีวิตดี เยอะกว่าอ้ายอ้วนในสมัยก่อนอีก
แต่ยังรู้สึกผิดที่ยังทำไม่ดีพอ น่าจะทำได้มากกว่านี้ อย่างเช่น  เวลาน้องขี้อย่างงี้
ก็เอากระดาษเช็ดให้ ไม่ก็เวลาน้องอาบน้ำ(ผู้ชาย)  เราก็เข้าไปเอาฟองน้ำมาถูหลังให้
เพื่อสุขอนามัยที่ดีของน้องๆ คิดว่า น่าจะทำให้น้องได้มากกว่านี้อีก
เพราะเราเองก็ไม่ได้ลำบากอะไรกันมาก ที่ต้องนอนกันตี4 แล้วตื่น 6โมง 
บางวันมีคนแย่งถุงที่นอนของเราไป จนอ้ายอ้วนต้องนอนเป็นกุ้งมังกรอยู่หน้าประตู
แอร์นี้เย็นได้ใจยังกับที่ขั๋วโลก ตกลงเราอยู่ทวีปแอนตาติกหรือเอเชียกันแน่
แล้วหลังจากวันที่ซ้อมเพลงกัน เสียงก็เริ่มหายแล้วแหบกันไปพักใหญ่
หลังจากทำกิจกาม เย้ย! กิจกรรมหฤโหด...แม้ว่า

จะลองใช้วิธีของครูอ้วนแล้วก็ตาม มันก็ไม่ช่วยอะไร
อันนี้จริงๆนะ

๓
ไอ้น้องตอมเอานิกอนมาให้เล่น โอ้ ชอบอ่ะ ก็บอกแล้วว่าได้ลวนลามเพียง2วันก็ติดใจ
จับถึกๆดำๆถนัดมือดีแท้คร๊าบพี่น้อง แถมมั่วเล่นไปเรื่อยๆ จนได้อาจารย์ดีอย่างพี่ๆที่ทำงานโสต
ส่วนสอนอีกนิด โอ้แล้วเราก็ถ่ายในงานปฐมนิเทศได้อย่างลั่ลล้า พร้อมเสียงชักเตอร์ที่ โห้ๆ ฮ่าๆ
งานนี้ได้สมุนถ่ายภาพลงศูนย์ข่าวทดลองแล้วว่ะ ฮ่าๆ เอาว่ะ สู้ๆ

๔

แปกด้วย~
ขั้นโคอาม่า แต่อย่างที่บอก กายท้อ แต่ใจไม่ท้อ อย่าเอาเรื่องอะไรมาทำให้งานเสีย
หน้าที่เรา อย่าทำให้คนรอบช้าง เย้ย! รอบข้างเสียงาน ทำต่อไป สู้ๆ ถ้าได้คนมาดูแลก็คงจะดี ฮ่าๆ

๕
ฐานเขาวงกต ฐานเรานี้มัน "เทคแคร์ น้าแอ๊ด"

ตะลึงตึงโป๊ะ ---- ว้าว!!!~

๖
เจอพี่เบียร์ พี่เจ พี่สมพล เพื่อนพี่มะที่เคยปลื้มตอนนี้ไม่ใส่แว่นแล้วอ่ะ เซ้งๆ
พี่กร พี่แฟร พี่นิก พี่กัน พี่บอส พี่หนุ่ม พี่นุ่ม พี่กอล์ฟ พี่แอน พี่นิกคุณชาย
รู้สึกดีจังเลย ดีมากๆด้วย เป็นช่วงเวลาดีๆที่มีเรา เป็นกาลเวลาที่มีค่าไม่อาจจะลบเลือน
เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่เราก็รู้กันอยู่ใช่ไหม....ล่าล้าลา ล้าล่า ล่าลาลาลาล้า~~~

๗
บางอย่างก็มีการเปลี่ยนแปลง แต่ เร็วเกินจะรับได้ ยิ่งรู้และเข้าใจถึงวงการนี้
ยิ่งเสื่อมไวตามกระแส เสื่อมในศรัทธา เสื่อมจนมันไหลเข้าใจของเรา
เกาะเป็นสนิมแทกกินรากเหง้าของจิตวิญญาณ
สุดท้าย มีสองทาง เคาะมันออกแล้วโป๊ะสีใหม่
หรือ ปล่อยให้มันกร่อนไปตามกาลเวลาจนกว่าเราจะหาไม่

๘
ยังไม่รู้เลยว่า แม่ยก เป็นงัย ติดคณะอะไรน้า โทรไปก็ ลิเดียตลอด
แถมมาบอกอีกเดี๋ยวจะลากไปคุย อยากรู้ๆ เหอะๆ คงต้องคิดถึงแม่ยกไปอีกนาน
คิดถึง~ เห้อ

๙
ชีวิต มันเหมือนบะหมี่สำเร็จรูป ส่วนการเวลามันคือน้ำร้อน
ประสบการณ์ต่างๆมันคือเครื่องปรุง

เครื่องปรุงที่พี่ว่ารู้สึกอร่อยโครตๆแล้วยังไม่อยากวางลง
มันคือ "รสชาติของสวนกุหลาบ" ที่ใช้เวลาหมักจนได้ที่
ทั้งจากรุ่นพี่ รุ่นน้อง คนในรุ่นเดียว ครูบาอาจารย์
รวมทั้งประเพณีและวัฒนธรรมของสวนกุหลาบที่สร้างรสนี้ออกมา
หวานๆ มันๆ เข้มข้น หอมยั่วใจ แถมเผ็ดร้อนๆที่โคนลิ้น

รสชาตินี้พี่ว่ามันอร่อย แล้วตีเกณฑ์ไม่ได้ว่าจะเอา ห้าดาว หรือ ล้านดาวดี
ซึ่งมันก็อีกไม่นาน พี่อาจจะต้องเก็บมันเป็นความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่ง
พี่เคยได้กิน ได้ดม ได้ซดมันเข้าปากลงกระเพาแล้วดูดซึมเข้าเส้นเลือด
ถึงมันจะอร่อยแค่ไหน เราก็ไม่อาจจะฉุดรั้งมันไว้ได้ด้วยเหตุผลที่ว่า "กูแก่แล้ว"

ฝากน้องๆดูแลโรงเรียน...
สิ่งที่พี่แบ่งเอาใส่มือน้อง  มันเป็นแค่ส่วนนิกเดียวของรสชาติเครื่องปรุ่งชนิดนี้
น้องต้องเดินต่อไป แล้วเปิดปากรับรสชาติเหล่าด้วยตัวเอง

เจอกันเปิดเทอม...โอ้เย่ เรตติ้งๆ~