ตามเป้าเลย 16 เรื่องให้ครบก่อนวันเกิด

http://www.suanboard.net/view.php?p=view&kid=49767

เอาอันนี้ไปอ่านที่#21...อีก3 ปี อีกแค่...3ปี

วันนี้มีเรื่องหลายเรื่องปนๆกันมากมาย ลองอ่านดู
-  มิงโทรมาให้ซื้อสมุดวาดรูปให้เหลิม
-  ทะเลาะเรื่องงานกับแม่ตั้งแต่เช้าในโทรศัพท์ จริงจะโทรมาHBDแต่มาด่าแทน
-  ไปโรงเรียนช้า ซื้อสมุดให้เหลิมด้วย โดนจารย์อำนาจกักตัว
-  จู่ๆฝนตก ฮ่าๆ เสร็จๆ รอดๆ
-  เข้าห้อง ชั้น 1805 ลั้ลล้าๆ  แต่ไม่อยากเข้าหนีไป 19... เพื่อเอาของให้น้อง
-  ส่งของเสร็จ ลงมา เข้าในห้อง  เพื่อนร้องHBD
-  ร้องกันไป ร้องกันมา ตั้ง 2 รอบ  - -" เออ รู้ได้งัยวันเกิด ฮ่าๆ
-  เบ็นเกิดวันเดียวกัน
-  ได้ของเล็กน้อยๆ ทยอยมา ลูกอม ปีโป้ง เรื่อยๆอ่ะ ฮ่าๆ
-  ได้การ์ดชมพูจากต้าร์ เปิดมามีเพลงด้วย ไม่เคยได้มาเลยอ่ะในชีวิต T^T 
-  นั่งปั่นงานในคาบสุขศึกษา ฮ่าๆ
-  ไปเรียนฟิสิกส์  กามปู สุขสันต์วันเกิดง่ะ โครตตกใจ  เขาจำได้ว่าตลอดมาเขาไม่คุยกับเธอตั้งแต่ม.5-6
    ไม่ได้งอน โกรธไหรหรอกมั้ง เห้อๆ แต่ไม่เคยคุยกันอีกเลยตั้งแต่ม.4 เทอม2 เห้อๆ      แปลกใจโครต
-  คาบต่อไปก็ฟิสิกส์  อาจารย์ก็บ่นๆเรื่องห้องเราตามเคย
-  กินข้าว  ก็ไปกินห้องเชียร์   เพื่อนแม่งก็นิ่ง ขอบใจ  วันเกิดกู   เห้อๆๆๆๆ
-   น้องท๊อปโทรมา โครตดีใจ จู่ก็คิดถึงพี่ เพราะวีดีโอซุปเค ที่เคยไปเล่าเรื่องผี ขอบใจว่ะน้องชาย
-  หัวหน้าฝ่ายเลท  กว่าจะได้แจกงานกัน น้องแม่งโครตเครียดม.4
-  แจกงานกันเสร็จ รุ่นเราก็ไม่ได้คุย  แล้วก็อดประชุมงานละอ่อน
-  ขึ้นไปก็เลทคาบแนะแนว...ทุกทีอ่ะนะ  
-  ก็ตามๆงานละอ่อน   เพื่อนรักบอกว่า  กลุ่มที่คุยก็มีกลุ่ทเดียวแหล่ะ คุยกันแค่นั้น ไม่รู้เรื่องอะไร
   แต่งัยก็นะ  เอางัยก็ได้ เอาตามแหล่ะ เห้อๆ    ตกลงมึงจะบรีฟน้องกันหรอว่ะ  แล้วน้องมันไม่เครียดหรอว่ะ
    เด็กตัวเท่านั้น     มึวงแตกแน่ๆเลย   อุส่าห์เป็นพี่สาวที่แสนดี  เป็นพี่ที่น่ารัก  แม่ง เพราะเราแหล่ะ
    ที่เสือกไปจับได้เรื่องนี้
-  เรียนเคมี   อาจารย์วีนแตกห้องเรา  เรื่องเดิม 

-   คนโดนด่า ร้องไห้  วงแตกอีก...เพื่อนร้องไห้ตาม  ถ้าเรามองก็คงร้องไห้เพราะอะไรไม่รู้นะ
-   ไม่เรียนเคมี    ซากอ้อย...พระเจ้า
-   โทรหาน้องอ้อม  ตามงานเรื่องตัดต่อวีดีโอ  เห้อ
-   โทรหาไอ้นุ่นกลับบ้าน
-   ตากฝนไปเข้าห้องเชียร์ใหม่...เห้อๆ
-   น้องก็เริ่มทยอยมา แล้วก็ทยอยกลับ
-   ดูน้องทำงาน     ทำให้ไอ้เหลิมไม่ได้กลับบ้าน  งานนี้มียื้อๆ T^T ฮ่าๆแล้วมันก็อยู่จริงๆ ฮ่าๆ
-   หนีกลับบ้าน...ป๋ามารับแหล่ะ กลับบ้านๆ
-   นั่งฝ่าฝนที่แบบ แรงมาก  ในระยะ 3 เมตรยังมองไม่เห็นเลย
-   การโทรมาสุขสันต์วันเกิด   ขอบใจน้องกานที่คิดถึงเขานะ
-   ถึงบ้าน ทำงานให้แม่ เปิดเน็ต กินข้าว
-   สักพักแม่พ่อมา  กินเลี้ยงวันเกิดอย่างพอเพียง  ฮ่าๆ ดื่มด่ำๆ
-   นั่งทำงานต่อ  น้องโหมเข้ามาคุยตั้ง 10 คน เห้อๆ
-   ตาลุง(บังคับ)อวยพรวันเกิด  จ้าๆหนูเชื่อคำสอนลุง ไม่รู้ดิทำไมต้องเชื่อ แต่มันมีเหตุผลให้เชื่อ จริงๆนะ
   จำได้เลยอ่ะ ว่าร้องไห้เพราะคำของตาลุงตอนทำงาน ขอบคุณลุงที่ทำให้หนูไม่เคยท้อกับการทำงาน
   สู้ๆ   แล้วหนูจะจริงจัง  ไม่อ่อนแอ  T^T  จะพยายามไม่หวั่นไหว   สู้ๆๆๆ สู้ตายๆ
-  โทรหาน้องท๊อป  บอกว่าวันเกิด  น้องก็อวยพรใหญ่เลย   เลยบอกว่าจำวันเกิดได้
    น้องเกิดเดือน พ.ย. ง่า พี่ยังจำได้เลยว่าวันเกิดเรา ทำบ้านตุ๊กตาให้พี่ได้ป่ะ ฮ่าๆจำได้ๆ
    น้องมันคงเหนื่อยเรียนดึก กลับบ้านช้า แต่มันโตแล้วอ่ะ
    มีอนาคตคนหนึ่งเลยละ แต่ก็เป็นห่วงอ่ะนะน้องชายพี่ เห้อๆ  จะมีใครให้แกคิดถึงแล้วตบหัวลูบหลังได้ฮะ
-  คุยงานกับน้องๆต่อ อย่างเครียด น้องมันเครียดอ่ะ เหมือนกดดันตัวเอง แต่บ้างคนก็ไม่เครียดเลย T^T
-  โทรหาน้องที่คิดว่าเครียดสุด อย่างเครียดอ่ะ เลยแนะไปเรื่อยๆ น้องมันก็คิดได้แหล่ะนะ จุดไฟสักนิดนะ
-  แล้วน้องชมว่ารูปในดิสเพลย์ น่ารัก (^^) ....  (- -") ตอนแรกเขิน
    แต่แบบแล้วตัวจริงมันไม่ใช่ เห้อๆ เข้าใจว่ะ  แสงมันสวย มุมมันได้  กล้องมันโปร คนถ่ายมันเนียน T^T
-  ไปอ่านกระทู้ แล้วเขียนถึงตัวเองในอนาคตอีก 3ปี
-  น้องฝนอวยพรมันเกิดให้พี่
-  พี่จี๊ดพี่ชายก็อวยพรฮิฮา
-  ประธานป่อง สกป  อวยพรให้เขา ขอบใจน้า
-  ไข่ตุ่น อวยพรในฮิฮ่า แต่แม่งบ้า ฮ่าๆ อะไรไม่รู้ ไม่เข้าใจว่ะ ประเทศชาติ
-  หมดแล้วมั้ง ฮ่าๆ

เป็นไปตามเป้าหมายของเราแล้วล่ะ  ในเดือนพิเศษอย่างนี้
จาก16เรื่อง จะพบสิ่งที่เสียใจและดีใจ แม้ว่าจะเป็นเดือนเดียวกันนะ
แต่รายละเอียดของแต่ละวันมันไม่เหมือนกันหรอก
เพียงแค่เราหยุด รอ แล้วเพ่งมองไปรอบๆตัวเรา  เราจะเห็นรายละเอียดในสิ่งต่างๆที่น่าสนใจ
บ้างที่ก็ดี  บ้างที่ก็ไม่ดี  สิ่งสำคัญอยู่ที่ตัวเรา มองแล้วคิดอย่างไร 

สีสันอยู่รอบตัวเรา อยู่ที่จะเลือกมาป้ายในชีวิตจืดๆเทาๆของคุณรึเปล่าเท่านั้นเอง

รักเดือนมิถุนายนที่สุด
แล้วรักวันที่ 16 มากที่สุด
เพราะเป็นวันที่ทำให้มีคนอย่างเรา...

ฮ่าๆ รู้สึกสกปรก เมื่อวานลืมอาบน้ำแล้วนอนตั้งแต่ไหนไม่รู้ ตื่นอีกที 9 โมงกว่าๆ
ลุกไปอาบน้ำ สระผม มองทุ่งนาหลังบ้าน มองต้นกกที่โบกไหวๆตามแรงลม
ดอกหญ้าลอนไปติดมุ้งลวดที่เพิ่งล้าง ดูเป็นที่รำคาญตาในเวลาที่สุนทรีย์

พอมองไปได้สักระยะ ก็แปลกใจเสียงเพลงทำไมมันหยุดลง
เลยเข้ามานั่งแก้สักแปปเพลงก็ดังตามเดิม ดูเวลาที่เปิดโปรแกรมก็เกือบๆ 12 ชม.
นี้เราเปิดคอมมาเกือบๆวันแล้วหรอเนี้ย  เปิดมาฟังเพลงเท่านั้นเอง มาเขียนอะไรๆนิดหน่อย
ไปตอบกระทู้ในSKRCLUB เรื่องมิตตึง(เครียด) ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปเสียที  หัวหอกละเหี่ยใจ เสียจริง
แต่ถ้าเรามีความหวัง มีแรงใจ มีความพยายาม มันก็ต้องทำได้ ไม่ท้อๆ จะว่าไปถ้าเราทำได้
คราวต่อไปมันก็จัดได้อีก เหมือนถางทางไว้ สักวัน สักเดือน สักปี สักชาติ(หน้า...)
มันก็มีคนเดินตามทางที่เราถางไว้เอง อยู่ที่ตัวเราที่จะกล้าฟ่าฟันอุปสรรคขวากหนามนั้นไปหรือไม่

ก็ตอบๆไปได้สักหน่อยก็เข้าอีรอกเดิมเปิดดูบอร์ดโต๊ะ พี่เขาถ่ายภาพกันเก่งจริงๆเลยเนอะ
ขนาดถ่ายร้านอาหารที่อยู่ตลาดสามย่าน ยังออกมาดูดีเลย ดูมีเสน่ห์ในตัวมันเอง

จะว่าไปก็สงสารพวกพ่อค้าแม่ขายอยู่เหมือนกัน แต่มันเป็นเหตุผลของเจ้าของธุรกิจ
คนที่อยู่ใต้อำนาจ ก็ต้องปฎิบัติตาม จะด้วยเหตุผลของคนแค่ไม่กี่กลุ่มก็ตาม นี้คือการค้า
เพื่อผลประโยชน์สูงสุดในสภาวะที่อยู่ในขาขึ้น อะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ด้วยเงินตรา

ขอให้พวกพ่อค้าแม่ขาย แม้จะย้ายไปที่ไหน ก็ขอให้ลูกค้าตามไปกินเหมือนเดิม
ขายดีเทน้ำเทท่า มีกำลังใจสู้ต่อไปกับสภาพเศรษฐกิจ ข้าวยากหมากแพง

วันนี้ต้องไปทำตัวให้มีความรู้ในสมอง ไม่งันมีหวังสอบตกแน่ๆ T^T
เหมือนเลือกเรียนสายผิด เรียนไปก็ไม่ได้ไปเข้าคณะที่อยากเข้า ฮุ้ย!
เป็นเหมือน SAD STORY ซี่รี่ย์ที่ไม่มีสิ้นสุด ต่อกันเป็นภาคๆโดยมีเราเป็นตัวเอก
งานที่ต้องเครียร์
1. วาดรูปผลงานศิลป์ลงสมุด
2. ทำรายงานพระพุทธที่เกี่ยวกับในหนังสือ จากบท1-4
3. สรุปที่ฟังCD พระพุทธเมือวาน
4. ตอบคำถามพระพุทธ 3 ข้อ
5. แบบฝึกหัด ฟิสิกส์ ที่เหลือ
6. แบบฝึกหัดลอกโจทย์จากหนังสืออื่นลงฟิสิกส์
7. ทำโจทย์คณิตเพิ่มเติม ชุด 8
(ขนาดลอกมายังไม่เข้าใจเลยว่าทำงัย T^T เป็นคาบวิปโยค เพื่อนๆทำอาจารย์งอน
อาจารย์เลย เขียนๆไม่อธิบาย แล้วตูเข้าห้องช้า ไม่รู้เรื่องบทนี้เลย โถ้แม่เจ้า...ซากอ้อย!!!)
8. ภาษาไทยท้ายบท
9. ท่องกลอน...อีกรอบ
10. ระบายสีเสื้อวิชางานบ้าน
11. ท่องศัพท์ 93 คำ เพื่อสอบเพียง 20 คำ

งานเยอะเราไม่หวั่น แต่ปั่นไม่ทันก็อีกเรื่อง
เต็มที่ เกินร้อย

บ่นเรื่องงานละอ่อน นี้งานแรกของพวกเรานะ ทำไมว่ะ ทำไมไม่มาอยู่ช่วยกัน
หรืออาจจะเพราะทุกคนไม่รู้ว่ามีประชุม หรือ คนที่ทำก็กลุ่มเดิมๆ สงสารเพื่อนจังง่ะ
คนทำกิจกรรมก็ทุ่มเต็มที่จน ละเหี่ยใจ กับคนที่ไม่ทำอะไรเลย แม่งจะเรียน สอบ เข้ามหาลัยหอก
แล้วโรงเรียน รุ่นน้อง กิจกรรมรุ่น ไม่สนใจกันเลยใช่ไหม คิดว่าโรงเรียนก็มีหน้าที่สอนๆดอยๆไปเท่านั้นหรอ


วันที่มึงจบ มึงจะเสียใจที่ไม่เคยได้ทำอะไรให้โรงเรียน
อย่าพูดคำว่าศิษย์เก่าให้กระดากปากดีกว่า

9เดือน ก็ได้หลุดจากระบบนักเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิตแล้ว
ถ้าไม่โง่ติด มผ หรือสอบ ONET ไม่ผ่าน

LEE EON เป็นแฟนกับนางแบบสักคนในเกาหลีแล้วง่ะ
ข่าวจากบล็อกเกอร์เกาหลี มีรูปด้วย ต้องไปเสริทต่อเอาเอง
เห้อ รู้สึกแย่แต่ไม่คิดอะไร คิดอะไรไม่ได้ด้วยแหล่ะนะ

\ (T^T) /
ขอให้มีความสุข เขาจะติดตามผลงานของคุณต่อไป
ไม่เคยชอบดาราเกาหลีมากเท่าคุณเลย แต่ก็นะ (นัยยะ)
ชอบอ่ะ ดูเท่แบบนายแบบ (ก็เขาเป็นนายแบบ อยู่แล้วนิ)
สมาท เซอร์ สปอตแมน ก็อ่ะนะ เห้อ...(นัยยะ 5%)

Strongest Chil Woo

최강칠우(Choi Kang Chil Woo)

เหมือนแจ๊คผู้ฆ่ายักษ์เลยอ่ะ...ที่รัก(ของคนอื่น T^T กระซิกๆ)
ไว้ทรงนี้ lee eon ดูแบบเท่ไปอีกแบบ แต่งตัวเหมือนพวกใช้แรงงาน
ทำไมทำกับ lee eon แบบนี้อ่ะ โห้ๆ แต่ทรงเกรียนๆน่ารักกว่านะ ว่าไหม

อยากให้เข้าในไทย เพราะมี Lee eon เล่นด้วยแหล่ะ
อะไรจะเท่ประมาณนั้น ตอนนี้ออนแอร์ที่ เกาหลีแล้วมั้ง
Jun 09, 2008 ~ Aug 12, 2008

http://www.koreanmovie.com/Strongest_Chil_Woo_kd267/
เนื้อเรื่องอิงประวัติศาสตร์ ไปอ่านเอง รู้สึกเหมือนซี่รี่ส์ที่ฉายช่อง 3 ฮ่าๆ

ถ้ามีอยู่เมืองไทยก็ไปบอกชอบตั้งนานแล้ว
แต่ทำงัยได้ เหมือนมันเป็นไปไม่ได้ (หรอ)

LEE EON fan club in THAILAND ( this is fake but i like him.)

; j ทำงัยได้  มันรัก มันชอบไปแล้ว จะกู้คือ ก็ไม่มีพื้นที่ให้เซฟงานเก่าๆไว้ มีแต่ต้องลบทิ้งอย่างเดียว

น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"
น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"
น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"
น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"
น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"
น้องรหัสกู "ไม่หล่อ"

...แต่ก็นะ ดีหน่อย
ที่พี่รหัสออกจะหน้าตาดีอยู่พอตัว พอไหวๆ

ฮ่าๆ

 
Falling Slowly - Glen Hansard

เพลงนี้ เป็นเพลงที่จะพยายามร้องตามอยู่นานแล้ว อิจฉานักแสดงคู่นี้จัง สุดท้ายก็รักกันจนได้
อาจจะเพราะหนังเรื่องนี้ ที่ทำให้เจอกันแล้วยังได้รักกันอีก 
ทั้งคู่เลือกที่จะเดินไปไปในความเป็นจริงที่ไม่ใช่บทละคร   ยินดีกับคู่นี้จัง
วันนี้ก็เป็นอีกวันในเดือนมิถุนายน ที่ตั้งใจเขียน พยายามที่จะหาเรื่องเขียนให้ครบ16เรื่องในเดือนนี้
ซึ่งมันก็เกี่ยวพันทั้งมีความสุขและเศร้าสลับกันไปมา แต่น่าแปลกทำไมไม่เคยเจอความสุข
แบบเต็มที่สักที ทำไมต้องมีเรื่องให้ขัดใจ เสียใจอยู่เนืองๆ   แล้วก็เอาแต่ร้องไห้ 

ยังจำได้อยู่เลยว่าที่ร้องไห้แบบบ้ามากๆก็ตอนน้องกระต่ายตาย ตายเพราะความประมาทของตัวเอง
ยังจำวินาทีที่มันตายได้เลย พยายามเต็มที่ที่จะ... สุดท้ายสิ่งที่ทำได้คือ อยู่กับน้องกระต่ายในช่วงวินาทีสุดท้าย
แล้วครั้งที่จำได้ก็ตอนที่โดนคนที่เชื่อใจใส่ร้าย โกหกเรา ทำร้ายจิตใจมากมาย ไม่คิดเลยว่าจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ ไม่คิดเลยว่าต้องเป็นเขา  ไม่คิดเลยว่าคนที่เหลือจะไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเรา หรือ แม้กระทั้งการที่
คนอื่นมองเป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องตลกกับสิ่งที่มันไม่ตลกเลยถ้ามาเจอกับเองจริงๆ
แล้วอีกครั้งก็ตอนค่ายเชียร์  นั้นเป็นการร้องไห้ทั้งสุขและเศร้ารวมๆกัน ไม่เคยมีความสุขกับการได้เจอผู้คนที่คิดว่า ไม่น่าเชื่อว่าเราจะสนิทกันได้ เข้าใจกัน มีจุดมุ่งหมายอย่างเดียวกัน แต่ก็เศร้าเพราเวลามันช่างสั้นเหลือเกิน

แล้วตั้งแต่วันนั้น ก็ทำให้คนหนึ่งพยายามเปลี่ยนเพื่อใครอีกหลายคน
บ้างอย่างที่อยู่ในหัวคือ เต็มร้อย ใส่มันเข้าไป จะได้ไม่ต้องเสีย ทำซิๆ เต็มร้อยๆ

แต่มันก็นะ ยากจะเข้าใจเสียจริงๆ จนไม่อยากเข้าใจแล้ว เบื่อแล้วอ่ะ แบบนี้ ร้องไห้ซ้ำๆซากๆ
ร้องเพราะคำพูดคนอื่น บ้าบอก็จริง แต่มันแล้วงัย ก็แก้ไขอยู่  อีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยอารมณ์
ถึงไม่อยากที่จะไปพูดตรงๆ เพราะตัวเองก็กลับมาเจ็บที่เดิม ก็มันเป็นเรื่องของความไร้สาระ
ใส่ใจไหมว่ะถ้าคิดอย่างนั้นอ่ะ คนอื่นไม่คิด แต่เขาคิดอ่ะ พอเขาจะผ่านมันไปหาสาเหตุได้ว่าต้องแก้อะไร
จะมาขุดคุ้ยอะไรกับเขาล่ะ แล้วคนที่ต่อความยาวคือใครอ่ะ ในเมื่อจะลืมๆมันไปซะ จะได้ไม่บาดหมางกัน

สุดท้าย ยังไม่ได้คำตอบจริงเลยว่ามันได้จริงหรอ ได้คำตอบอย่างที่รุ่นพี่พูดจริงหรอ
มันจริงดิ ทำไมรู้สึกว่ามันไม่ใช่   หรือมันก่ำกึง  วกวนกับการเข้ามาหาคำตอบ
ทำไมต้องเสียสละตัวเองมาหาคำตอบ   เพราะอยากได้คำตอบด้วยตนเองไม่ใช่หรอ

เห้อๆ สงสัยพรุ่งนี้ตาบวมแน่เลย
ไปหาอะไรประคบก่อนดีกว่า เห้อๆ

2 POINT

สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
2 POINT 2 POINT  2 POINT  2 POINT  ในรอบหลายๆปี
บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่ถ้าที่ทำไป แล้วทำให้ 2 POINT เหล่านี้หมดปัญหาเรื้อนๆ มันก็ดีใช่ม่ะ

2 POINT  เหยื่อรายต่อไปจะเป็นใคร
โปรดติดตามตอนต่อไป

ปล. วันนี้ก็ได้รู้ว่า คนเกลียดเท่าพื้นหนัง คนชังเท่าพื้นน้ำ
โลกนี้   เราไม่เคยไปอาฆาต ให้ร้ายใคร แต่ทำไม  มีแต่คนทำอย่างนี้กับเรา
โลกกลมๆที่แสนจะงี่เง่า      หรือ    มันงี่เง่าที่มีเราอยู่...

วันนี้หนูลั่ลล้ามากค่ะ     แทงใจดำน้องร้องไห้
กำลังนึกคำสอนของตาโจเลยแหะ   นั่งทำโค๊ดไป  เห้อ
นึกถึงพี่ตุ๊ก จะบอกว่าพี่เขาน่ากลัวมาก แทบร้องไห้ตอนแตกสีใหม่ๆ เห้อๆ
เพย้อโมดแม่มดและความจริงจังใส่น้อง T^T

น้องถอยหลังไปตั้งหลัก 3 ก้าวเลยอ่ะ ปากย้อยด้วยความเกรงกลัว(-_-)

ง่ะ   โครตแผ่รังสีอำหิตเลยอ่ะ  บรรยากาศมาคุไปหมด



คิดถึงพี่กวางกับสิ่งที่ได้ทำหล่นไว้ที่ห่อแล้วยังไม่ได้คืนเลยค่ะ T^T
คิดถึงพี่หนุ่ม กับ ความฮาแตกของพี่เขาที่เราพยายามทำ
คิดถึงเสียงบ่น งุงิๆของพี่นิค

"น้องไม่เก็บของหรอ" "ทำไมน้องไม่เก็บของ" "คิดว่าพี่ต้องให้น้องตลอดไหม"
"แค่สีสองสามแท่งน้องไม่เก็บแล้วหากมันเป็นโค๊ดมันไม่หายหรอน้อง"
"ตบ! ปุ๊กๆๆๆๆๆ " T^T ทั้งเจ็บทั้งกลัว  โครตกลัวเลยดีกว่า ขนลุกซู่เลยอ่ะ หนูกลัว ฮื่อๆ

คิดถึงมุมแป๊กของพี่เต้
คิดถึงประโยคประชดๆของพี่กอล์ฟ
คิดถึงความอึ้นๆของพี่เบ็น
คิดถึงเสียงกีต้าร์และเสียงดังๆของพี่กัน
คิดถึงคนขี้แกล้งน้องอย่างพี่แบงค์
คิดถึงพี่ที่ชอบด่าเราทั้งทางตรงและทางอ้อมอย่างพี่เอ๊ะ
คิดถึงพี่สวยอย่างพี่แนท
คิดถึงคนที่บ่นว่าตัวเองอ้วนงู้งอ้วนงี้ทั้งที่จริงๆผอมกว่าหนูตั้งเยอะอย่างพี่แพน


พอเข้ามาแล้วก็ออกจากอารมณ์แบบนี้ไม่ได้
ทุกอย่างล้วนอยู่ในความทรงจำที่มีค่า ยากจะลบเลือน

เห้อ
ไม่อาฆาตแต่จำแม่น----อ.เสาว  บอกไว้
ไม่อะไร แต่ลืมไม่ได้-----นางสาวจุ๊ บุ

กด **** เรียก ความอารมณ์ดีกลับมา

นางสาวจุ๊บุ   สู้ตาย~

"ยิ้มกริมๆ" อยู่ข้างในใจอย่างบอกไม่ถูก

นานแล้วที่ไม่ได้เป็นแบบนี้ ยิ้มแต่เช้าๆ แล้วสายๆก็บูดๆตอนพรีเซ็นงาน
แล้วพอนึกเรื่องนั้นได้ก็กลับมายิ้มตามเดิม ก็พยายามยิ้มไปตลอดทั้งวัน

ซึ่งมันก็แย่จัง ที่ว่า

"สักวันที่คุณมองความคิดคนอื่นออก คุณจะร้ายเท่ากับแผนที่คุณรู้"

อย่าให้มันเป็นความจริง อย่าที่คาดการ
ไม่งัน    เราคงรู้สึกผิด แต่ทำงัยได้  
มันควรเป็นไปตามเกมส์  เล่นเสีย  เล่นได้  มันก็คือชีวิต

ทำตัวเราให้ดีก็พอ
ปล่อยให้เป็นไปตามเกมส์ของเขา สักวันที่เหรียญไม่ได้เป็นไปตามที่เขาแทงไว้
เมื่อนั้นคนอย่างเขาจะหมดตัวเพราะสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นแหล่ะ

อย่างว่า  อีก 9วันเขาจะโตไปอีกก้าวแหล่ะ อิอิ   
ทำตัวเองให้มีความสุขกับวันนี้และอนาคตที่มั่นคง  
มันคงเป็นทางออกที่ดีที่ควรจะทำ

ตื่นมาก็เหนื่อยๆแล้ว   ช่วง แปกด้วย กระหน่ำเป็นระยะ 
เวลาตื่นขึ้นมาก็ไม่สดชื่น เดินไปไหนไม่มีแรง
ทั้งเพลียทั้งเหนื่อยใจ 

เหลือเวลาอีก 8 วัน...ฮุๆ

เมื่อวานดู witch hoo yee  แบบ2วันจบ ซี่รี่ส์ - -" บ้าจริงๆ หมายถึง เห้อ ทำไมต้องดูซี่รี่ส์เกาหลี
พอมาคิดๆดูแล้ว มันก็ไม่จำเป็น แต่ก็อดที่จะดูไม่ได้ ซึ่งภาคที่ดูเป็นเกาหลี ซับอังกฤษ(นรก พอสมควร)
คือ ฉากก่อนตอนใหม่มันจะแปลอย่างนี้ พอดูตอนใหม่ที่มีฉากเหมือนกัน มันแปลอีกอย่าง
แต่มันก็ยังสื่ออารมณ์ได้ ดูจากน้ำเสียง สีหน้า มันเข้าถึงอารมณ์ดีนะ

แต่เมื่อ มาดูตอนเช้าวันนี้    แบบ เห้อ  เหอะๆ ฉากที่จำได้ว่ามันน่ากลัวๆของนางเอก
กลายเป็นฉากที่ผ่านๆไปเลย เมื่อคนเอามาพากย์ได้แบบ    มันไม่ใช่ อ่ะ คำเดียว

แล้วเสียงพ่อพระเอก  เสียงต้นฉบับในเวลาปกติจะนิ่งๆ เฉื่อย ไม่เน้นน้ำหนัก ดูให้เห็นถึงคุณพ่อผู้ใจเย็น
แต่พอมาฟังเป็นภาษาไทย T^T ผิดหวัง ใครเจอตาลุงภาคจะรู้ว่า เสียงหล่อนั้นกับหน้าตาคนละทิ้งโครตๆ
แล้วมาเจอเสียงนางเอกเป็นภาษาไทย โครตผิดหวัง แล้วมาดูเสียงพ่อนางเอกบ้าง
จริงๆนางเอกไม่ได้เรียก "พ่อ" แต่เรียก president คือประธาน
(ซับอังกฤษ T^Tจากซี่รีย์  หากผิดพลาดประการใด ลองไปดูเองhttp://www.crunchyroll.com/group/CRSeries_-_Witch_Yoo_Hee)
แล้วดูในซี่รี่ย์ต้นฉบับจะรู้สึกว่า พ่อแม่งชั่วมากๆ  สุดๆ ไม่ได้มีความเป็นพ่อเลยสักนิด
ใครว่าเขาห่วงลูกสาวแต่จริงๆก็ทำเพื่อกลุ่มธุรกิจตัวเองทั้งนั้น ดูขัดแย้งกับพ่อพระเอกสุดๆ

ถ้าดูไปจะรู้สึกการตัดซาว ไม่ค่อยลงตัวกับหนังเลย เหมือนโยนๆลงมาเพื่อไม่ให้มันว่าง
ช่วงที่นางเอกเปิดกล่องดนตรีตอนน้องชาย pa-ran นอนในห้องก็แทนที่จะตัดเพลงแล้วฟังเสียงกล่องดนตรีแทน

แล้วช่วงก่อนที่แฟนพระเอกที่เป็นผู้จัดการจะสาดน้ำใส่นางเอก
ก็ใส่เพลง so sick of love song ซะงัน ไม่เข้าเลย  - -" ให้ความรู้สึกเทๆอะไรมาก็ได้ ก็แค่เพลงประกอบ
บ่นเพื่อติ  มันคงได้จะอารมณ์มากกว่า    เลยรู้สึกแย่กับซี่รีส์เรื่องนี้ประเด็นที่ซาวประกอบ
แต่ถ้าดูที่ฉาก โซลเทาเวอร์แล้วสวยจนอยากไปนะ เป็นเหมือนแรงกระตุ้นให้ชาวต่างชาติน่าไปลิ้มลอง

แต่ก็มีประเด็นที่น่าสนใจเมื่อมองกลับมาที่ละครไทย หลายอย่าง
ซี่รีส์เกาหลี สิ่งที่ขาดไม่ได้เลย
- กิมจิ   (ตอนที่พระเอกไปทำงานในห้องครัวของโรงพยาบาล แล้วนางเอกโทรมา แต่พระเอกติดทำกิมจิอยู่)
- ร้านเหล้าแบบข้างถนน    ที่มีกันสาดพลาสติก ชอบนะ ดูเป็นร้านดีกว่าข้างถนนเมืองไทย
- อาหารแบบเกาหลี  วิธีกิน


เมื่อหันมามองละครไทย  มีอะไรเป็นเอกลักษณ์
- ตบจูบเลือกสาด
- เซ็นเซอร์ปัญญาอ่อน
- ยืดตอนได้ถ้าเจ้านายสั่ง

การเป็นคนที่ยืนพูดอย่างเดียวนั้น  อาจจะดูไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเป็น
แต่การไม่ฟังความคิดเห็น ทั้งดอกไม้และก้อนหินจากคนยืนพูด
มันก็เป็นจุดอ่อนดีๆนี้เอง...ที่พร้อมจะถูกจู่โจมเมื่อไรก็ได้ จริงไหม?


ปล. coffee prince ไม่พากย์ไทย จะสนุกสุดๆ   ฮึๆ
คิดถึงนักพากย์ภาพยนตร์จีน เรื่องเก่าๆจัง

มันเป็นเลขที่เพื่อนคนหนึ่งชอบมาก เวลาขอทำอะไรจะลงท้ายด้วย 7
จะหยิบจะจับอะไรก็จะเอา 7 แล้วมันเป็นเลขที่เราทั้งคู่ก็ชอบ
บ้างครั้งเราก็ทะเลาะกันเพราะแย้งตัวเลขก็มี  มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา
แต่มันมีความหมายดี สำหรับ...เพื่อนเก่า

ดูเป็นพวกปัญญาอ่อนรึซึมแต่หน้าตานี้ ยังกะตายซาก
จะมีใครบ้าง ที่จะกลับมาเล่นสนุกในวันที่เราโตเกินไป

childish...

จะมีใครมากอดคอเรา โดยไม่คิดอะไร
จะมีใครมาจับมือเดินต่อไป  โดยไม่หวังอะไร
หรือจะมีใคร ที่จะอยู่กับเรา   โดยไม่ห่วงความรู้สึกของใคร
หลายๆอย่าง    เราทำได้ แต่คนรอบข้างนี้ซิ จะคิด พูด แสดงออกอย่างไร
แล้วคนที่เราหวังว่าเขาไม่คิดอะไร เขาจะทนกับแรงกดดันตรงนี้ได้หรือเปล่า

ท่าทางเหมือนใช้สมอง อย่างว่า   ยังไม่ได้คิดอะไรเลยแหะ  ผลออกมาก็

ไม่อยากคิด..ไม่คิด
คิดมาก เดี๋ยวแก่ตัวไปต้องไปฉีดโบท๊อก แพง ไม่เอา ทำหนังหน้างี้ ฉีดให้ขาว เห้อ
มันก็สวยจริงๆ แต่มันเป็นการโกหกตัวเอง คู่ชีวิต และลูกที่จะออกมาไหม
ถ้าเราทำไปแล้ว ลูกออกมาแล้วแบบ ย่ำแย่ๆ แต่มีพ่อแม่หน้าตาดีเพราะศัลยกรรมมา
มันก็เป็นคำถามที่น่าสงสัย  ทำไมหนอเราหน้าตาไม่เหมือนพ่อแม่เลยนะ

แล้วด้วยยุคสมัยที่สังคมยอมรับ มันก็จะเป็นกลไกขับเคลื่อนโลกในความคิดนี้ต่อไป

จบไปหนึ่งอาทิตย์ของเดือนมิถุนายน หนทางยังอีกยาวไกลจังเนอะ
แต่ก็ชอบเดือนนี้นะ ฮุๆ

วันศุกร์ อยู่เย็น เจอน้อง ทำให้นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ

ยิ้มกับปัจจุบันให้ได้ แล้วเราจะมีความสุข
- -" จะว่าไปก็แยกเขี้ยวใส่เป็นช่วง ฮ่าๆ
คนน่ากลัวคนนี้ที่มีใจให้คนอื่น อยู่บ่อยๆและสม่ำเสมอ

แล้วงัยล่ะ ฮ่าๆ...

จะว่าไป เท็กสัสกับอยุธยา มันไกลแค่ไหนกันนะ  มันจะไม่ไกลถ้าใจเราสื่อถึงกัน

เท็กซัส กับ อยุธยา  

อยุธยา กับ เท็กซัส

ต่างกันที่ใจ มากกว่ามั้ง
นางสาวจุ๊ บุ    เธอผิดตั้งแต่แรกแล้ว ฮ่าๆ เธอนะผิดตั้งแต่ที่คิดอย่างนั้นแล้ว ทำไมหนอเจอแต่สิ่งที่ไม่ได้กลับมาเสียที เธอคาดหวังการเขวี้ยงหัวใจใส่ใครสักคน เธอผิด เพราะความรักของเธอมันสูญเปล่ากับการคาดหวัง ผิดที่นางสาวจุ๊ บุ    เขวี้ยงหัวใจออกไป รักคนอื่น แต่ไม่รักตัวเองเอาเสียเลย  นางสาวจุ๊ บุ เธอคงจะเป็นอย่างนี้ต่อไปอีกนานไหม มันไม่เจ็บหรอกที่จะลองเสี่ยงรัก แต่จะคุ้มหรอ กับการผิดหวังครั้งต่อไปเรื่อยๆ ทำไมนางสาวจุ๊ บุ จึงเกิดอาการปัญญาอ่อนรึซึม ในเรื่องที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ เวลานี้นางสาว จุ๊ บุ ควรทำอะไร   ทำใจ   เดินต่อไป   รอการกลับมา

นางสาวจุ๊ บุ ชีวิตเธอนั้นแสนสั้น  
  ไม่มีอะไรยั่งยืน   ร่างกายเธอ สักวันก็ต้องดับลง
      เหมือนแรงที่เธอเขวี้ยงหัวใจใส่ไปนั้นแหล่ะ

นางสาวจุ๊บุ  
ฉันว่าเธอคงขึ้นคานเหมือนป้าที่อยู่กับเธอแน่ๆ  ฉันคิดอย่างนั้นนะ ฮ่าๆ

วันนี้เป็นวันที่คิดถึงคนหนึ่งๆ เลยตัดสินใจเดินทางไปหา แต่พอไปเจอสภาพก็กินข้าวแล้วอยากกลับ
จะด้วยเหตุว่าเบื่อ และ ติดงานที่สุมกองไว้ที่โต๊ะนั้นก็มากมาย ยากจะหลีกเลี่ยงจึงจะให้คนขับรถขับมาส่ง
แต่เขาก็ไม่เข้าใจเหตุเรา จากเหตุเล็กๆกลายเป็นความบาดหม่างซึ่งกันและกัน 
เขาไม่เข้าใจเรา  เราเองก็แสนน้อยใจ

รู้ตัวว่าเป็นคนขี้น้อยใจมาก แต่เขาก็ไม่เคยจะถนอมน้ำใจเราเลยแม้แต่น้อย

แสนเศร้า พอกลับมาก็มองดูดาว เห็นดาวประจำเมือง

พอเราอยู่ในความเหงา สัญลักษณ์แทนความเหงาของเรา คือดวงดาว 
ดาวดวงเดียวที่อยู่บนฟ้าเหงาหม่นๆ ยิ่งขับรถไปในความมืด
ก็เห็นเพียงแต่ดาวที่สว่างขึ้นมาในหัวใจ ทำไมต้องเป็นดาวเพียงดวงเดียวในความมืด

พอหันไปเหลือมองพระจันทร์ วันนี้พระจันทร์ก็ไม่เต็มดวง ลองมองดีๆจะเห็นเงาของจันทร์ด้วย
แบบว่าเห็นเป็นกลมๆ แต่เห็นเป็นเสี้ยว ส่วนที่เหลือจะเป็นสีเทาเด่นลอยมากบนท้องฟ้าใกล้โพล้เพล้
นี้แหล่ะ ความสนุกของชีวิตกลางคืน

ถ้าให้เลือกว่าจะให้มีชีวิตกลางคืน หรือ กลางวันดี
คงชอบกลางคืนมากกว่า เพราะเราสามารถเล่นกับความกลัวของมนุษย์ได้หลายอย่าง
น่าแปลก มนุษย์ตดเหม็น มักจะเห็นแต่สิ่งสวยงามและชื่นชมมันสะสมใจ
แล้วก็ขยาดกับความกลัวจากสิ่งที่ไม่รู้ ไม่เข้าใจ ยังไม่เห็น ยังไม่มา

เพิ่งเห็นตรรกะโง่ๆเกี่ยวกับ "ความอาถรรพ์"  จะบอกว่ามัน double misadventure

เรื่องซวยซ้ำซวยซ้อนของบุคคลที่เกี่ยวข้องกันและตรรกะรากเหงาคนไทย
ที่ว่าด้วยเรื่องอุบัติของรถขับรถขนส่งของบริษัทใหญ่ ขับมาชน พระที่มาบิณบาตร
ทำให้พระมรณะ 1 รูป อัมพาต 2 รูป รูปหนึ่งกระดูกแตกหมด อีกคนตับแตกอยู่
โรงพยาบาลอยุธยา ต้องการเลือดหมู่ O กับ B จากที่ฟังมันเป็นแค่เรื่องเดียว
และคุณเธอเล่าเสริม "ความอาถรรพ์" ว่า เนี้ย คนที่ไปรับส่งพระ3รูปเป็นประจำ
วันนั้นที่เกิดเหตุเขาไม่ได้ไปส่ง ทำให้พระท่านต้องเจอวิบากกรรมเหล่านั้น
พอที่นี้คนนี้ๆ จะไปเยี่ยมพระท่านที่โรงพยาบาล ก็ขับซ้อนรถมอเตอร์ไซน์ไป
แล้วไปเจออุบัติเหตุทำให้ไปเยี่ยมพระไม่ได้ นี้งัย "ความอาถรรพ์"

ฟังแล้ว "ความอาถรรพ์" อยู่ตรงไหนอ่ะ ก็ยิงไปดอกหนึ่ง
ก็ยังเถียงอยู่ว่ามันเป็น "ความอาถรรพ์" แล้วเล่าย้อนตั้งแต่ต้นจนจบใหม่อีกรอบ
แบบ เฮ้ย ไม่เห็นจะเชื่อมโยงแบบมีเหตุผลซึ่งกันและกันตรงไหนเลย  ปัญหาซากอ้อย...

แล้วที่นี้ก็ทะเลาะกัน

โดนไล่ไปกินโรตีอาบัง  แบบไม่มีเยื่อใย
ก็อีกแหล่ะ คำถามก็เกิด
"ทำไม แขกขาวต้องขายผ้า แล้ว แขกดำต้องขายโรตี ว่ะ "
"ไม่มีอาชีพอื่นทำหรอ"
"เข้าประเทศมามีสมุดเดินทางไหม"
"ลูกเมียคุณละ ทิ้งไว้ที่บังกลาเทศ ไม่รู้สึกแย่หรอ"
"คิดจะปักหลักไปอีกนานไหม"
"มีศาสนาป่าวว่ะ"
"มึงล้างมือยัง"

อยากจะถามมากๆแต่อดใจไว้ กลัวว่าจะไม่ได้โรตีแต่จะได้เอาหน้านาบกระทะเสียมากกว่า

ทำไมวันนี้ กูเปรี้ยวจัง
หรือเพราะการสอบพละคาบเช้า อาจเป็นสาเหตุให้กูเปรี้ยว...

มันก็แค่ ตรรกะโง่ๆ กับ คนขี้สงสัย       มากเกินไป
"แล้วมันสงสัยไม่ได้หรอกหรอว่ะ"


ปล. ตรรกะโง่ที่ยังค้างคาใจ บางที่ต้องพิสูจน์เองแล้วเราจะเชื่อว่ามัน "โง่" ที่จะคิดแบบนั้น จริงๆ

ชอบเดือนนี้จัง

ยะฮู้ ได้เค้กวันเกิดจากพี่อีฟรุ่น 10 แหล่ะ ซึ้งมั่กมาก
  

แบบว่า เค้กก้อนแรกในชีวิตที่ได้จากรุ่นพี่ T^T

เดือนนี้ ชอบสุดๆ

อากาศหลุดขั๋วดี มีทั้งร้อนกลาง ร้อนอบ ร้อนเชี่ยๆ ร้องปานจะเผาทรวง
หรือปรับมาอีกขั๋ว ที่แบบชื้น หนาว ลมกระโชกแรง ฟิ้วๆ~

 

เมื่อเช้าคุยกะเบงๆคุง โดนอาเบงๆคุงเผลอเอามือเท่าใบตาลมาตีต้นขาเขา
เจ็บนะ ชิ เหมือนโดนพี่ชายรังแก เค้าก็สู้เป็นนะ โช่ๆ แต่แบบจะเอาคืนก็สูงเกิน
แถมเบงๆคุงเป็นคนขี้งอนอีกตั้งหาก รอเขาเอาคืนนะ จะกระโดดกัดคอเข้าสักวัน

วันนี้สายๆ ก็เรียนชีวะ โครตมหาอภิความน่าเบื่ออหังกาลอีกวิชา
เที่ยงๆก็มาให้ยุงกัดในห้อง

ปัจจุบัน-ห้องเก็บของ
อนาคต - ว่าทีห้องใหม้ใหม่(ในชาติไหนกัน)

เที่ยงแล้วก็บ่าย เรียนกับองค์หญิง องค์หญิงเอาข่าวมาให้สรุป
คุณเธอใส่ชุดเดิมอีกแล้ว เหมือนอาทิตย์ก่อนเลย คอกว้างมากมาย T^T อย่าก้มๆ

บ่ายใกล้เลิกก็เรียนคณิต ก็หลับในชั่วโมง พอขึ้นคาบซ่อมเสริมก็หลับอีก
โครตมีความสุขกับการหลับในชั่วโมง จริงๆอาจารย์เขาก็ปล่อยให้ทำงานแต่มันเบื่อๆ
หลับดีกว่า อุณหภูมิกำลังได้ที่เลย โครตมีความสุขกับการหลับ

มีคนปากเปราะทำร้ายใจอีกตามเคย
แต่ให้มันเป็นเพียงลมที่ผ่านมาแล้วผ่านไปดีกว่า
แค่หมาเห่าอยากกัดตอบ

จะว่าไป เป็นรุ่นพี่ที่โตที่สุดในโรงเรียนก็สนุกดีนะ
มีรุ่นน้องมาไหว้ เยอะเลย เห็นวิวัฒนาการของน้อง
แต่ก่อนมันตัวนิดเดียว เดี๋ยวนี้แซงหน้าเราไปหลายโข

แต่จะว่าไป เป็นรุ่นน้องมันก็ดีกว่า 
ตรงที่ว่าไม่ต้องคิด ไม่ต้องเครียด มีคนมาดูแล เอาใจใส่ น่ารัก ดูใสๆ
เวลางอนก็มีรุ่นพี่ง้อ เวลาไม่มีตังค์ก็ไปขอรุ่นพี่ เวลามีการบ้านยากๆก็ถามได้
เวลาเรียนไม่รู้เรื่องก็เข้าหารุ่นพี่ให้สอน เวลามีปัญหาหัวใจให้รุ่นพี่ปรับทุกข์
เวลาเราไม่มีความรับผิดชอบ ก็อ้างว่าเรายังเด็ก ยังไม่โต 

หรือเวลาเข้าห้อง ก็มีรุ่นพี่ลั่ลล้าๆอยู่ มีพี่ออกมาเต้นๆๆๆ
อยู่ๆก็แหกปากเสียงดัง จับกีต้าร์มาเหวี่ยงเล่นเพลง ไม่ก็โดนสร้างกระแส
ไม่ก็มาแกล้งนอนทับ หรือ เล่นหัวงี้เวลาทำโค๊ด
หรือโดนลากให้ไปพูดปดกับใครก็ไม่รู้
T^T หนูไม่อยากพูดปดแต่ไดอะลอกมันพาไป

เห้อ
ความอบอุ่นมันหายไป...งัน

"สร้างมันดิ...จากใจเรางัย"

ยังคงชอบเดือนนี้อยู่ ไม่รู้ทำไม

อาจจะเป็นเพราะเป็นเดือนที่เรารู้สึกดีมากกว่าวันปีใหม่ วันเด็ก
วันพ่อ วันแม่ วันพี่ป้าน้าอา รัฐประหารบ้าบอคอแตก
วันวาเลนไทน์ วันลอยกระทง วันสงกรานต์
วันแดงเดือด วันมหากาฬชิงนาง ศึกฤดูกาลเยือนถิ่น นัดล้างตา(ยาย)
สัปดาห์อภินันทนาการมหาสารคามวันหยุด

รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แม้มันจะไม่มีวันหยุดเลยสักวัน...ฮ่า

ชอบเดือนนี้จัง

อย่างน้อยก็ทำให้คนๆหนึ่งมีชีวิต ได้มาต่อเติมชีวิตของใครหลายๆคน
แม้ว่าจริงๆมันอาจเป็นเพียงประโยคปลอบใจ ที่ทำให้รู้สึกดีในช่วงเวลาที่ควรดีใจ
รู้สึกนับวันผ่านไปสิ่งที่เรียกว่า "ความหมาย" นั้นถูกกลบด้วยสิ่งที่เรียกว่า "การมีชีวิต"
โดยที่เราไม่ได้เอ่ยปากถามเลยก็ตาม