ชีวิต เล่นตลกอะไรเนี้ย เรียนเช้า จู่ๆก็หันไปมองพวกกลุ่มเด็กมนุษย์อิง



เฮ้ย!!!!  หน้าแม่งเหมือนน้องเต้ย

ขยี้ตาอีกรอบ

 

เหตุการณ์ตอนนั้นเลย  เดินออกมา หยิบหนังสือที่824
หันมองเลยพี่ๆที่เขามารับเงิน

น้องเต้ย

คล้ำๆเหมือนกัน
ยิ้มคล้ายๆกัน
หุ่น(ถ้าน้องเต้ยแต่ก่อนอ่ะ)คล้ายเว้ย

สบตา

หันซ้าย หันขวา
อ้าว มีแต่ตู เสร็จแล้วมึง

งานเข้า


หลบสายตา หน้าแดง ใจเต้นๆ

บ้า…เขินทำไม ใครก็ไม่รู้

 

 

สเปก ก็ไม่ใช่ ตรงข้ามโครต
ไหนว่าแพ้ ตี๊ ขาว สูง หุ่นน่ากอด ใส่แว่น ฉลาดแต่แกล้งโง่ละเนี้ย
แย่แล้ว

 

 

 

พอเพื่อนเขาลุกมาพูด หันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ
มองกี่ที ก็เขิน
เจอกันที่นอกห้อง ก็เขิน
เจอที่ชั้นหนึ่ง ก็เขิน
เจอที่หอสมุด ก็เขิน

บังเอิญไปแล้ว
บ้า…เขาจะด่าเราเปล่า

เวลาเจอแอบอมยิ้มแบบนี้ จะเก๊กไม่ไหวแล้วนะคะ
เอิ๊กส์ๆ

ไม่คิดหรอกว่าจะเขินคนแบบนี้

อาการแบบนี้คงเป็นทุกวันจันทร์ละมั้ง
อาทิตย์หน้าไม่มีเรียน คงไม่เป็นละมั้ง
ในหัวมีแต่คำถาม

ที่เดิม
เวลาเดิม
ตึกเดิม
ห้องเดิม
อาจารย์คนเดียว

…เธอ…

 

บ้า

 

 

ปล. งานเยอะ โครงการจิตอาสา(อาสาเอากูไปทิ้งดีกว่าไหม เอาไปย่อยสลาย)
POWER POINT อีก โอ้ ไหนจะสอบราม ยังเล่นคอมได้เพลิดเพลินสำเริญใจ
อ่อ ชีวิต โดนจับคู่กะผู้ชายในเอก หน้าเหมือนจิงจกมาก แต่เพื่อนผู้หญิงชอบมาแซว แบบกิ๊กเธอ เธอแฟนเรา
อีตานี้ก็จะแบบรับสมัครใจเป็นมนษย์ไอคอน กูจะเทไอคอนมา ให้กูแปลใช่มะ
แต่ชีวิตจริง เงียบมากกกกกก นั่งกดแต่SMS เวลาตอนพรีเซ็นPPกลุ่มเดียวกัน มาด ดร.ออก
กอดแขน จับไมค์ พูด เท่โครตอ่ะพ่อคุณ
  ผมยาวอ่ะ ผมมันๆเหมือนไม่ซักเหมือนอีตานั้นเลย
แล้วก็แบบพวกตื่นง่าย ตื่นเต้น ความดันต่ำ(กูความดันสูง)
เป็นเด็กป่วยๆคล้ายๆกัน

ออกแนว เราอ่ะไม่คิด แต่คนอื่นคิดกันเอง
แต่ปฎิเสธไปแล้ว หลักฐานเด็กเกษตร เด็กเอกประถม มีรัดตัว

แต่ที่ยังแก้ไม่ตกนี้แบบ
ประเด็น ทอม

ชอบกระเทยผิดหรอ แล้วต้องเป็นทอมหรอ
เห้อ

หญิงแจงไม่ไหวแล้วนะคะ
ฮาจนท้องครก

ท้องแข็ง

เพิ่งรู้ว่าพี่ชายเขาขอพี่สาวคนนั้นแต่งงานเมื่อสองวันก่อน

 

 

 

มันกึ่งๆดีใจปนสับสนมั้ง
ความรู้สึกที่ว่าพี่ชายจะหายไป ไปมีครอบครัวเล็ก มีลูก มีเมียเป็นตัวเป็นตน จะไปเลี้ยงหนัง กินเค้ก กับเราไม่ได้
เวลาทั้งหมดจะไปอยู่ที่อีกคน อีกคนที่เรียกตัวเองว่า ภรรยา นี้มัน  อ๊า ไปให้คนอื่น (จริงๆก็แฟนเค้าแหล่ะนะ)
แต่เราก็น้องน้า

 

>_<”

ถ้าช่วงนี้อ้อนใครมากๆก็นะ
จะว่าไปก็อ้อนทุกคนนินะ ฮ่าๆ

 

เอิ๊กส์ๆ
ขำๆละกัน

 

กรุณาอย่าเข้าใกล้เกิน สามเมตร ไม่งันจะโดนอ้อน
แล้วจะใจอ่อนไม่รู้ด้วยนะเออ

มันเป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ แม้ว่าเราจะเป็นผู้ค้ำประกันก็เถอะนะ


ทั้งจากป้าที่เคยที่มีเงินพอใช้พอเก็บ
ไปค้ำประกันให้เพื่อน วันนี้ต้องมาขายข้าวมันไก่ ผัดไท ชดใช้หนี้ที่เค้าไม่ได้ก่อ

หรือจากเพื่อนบ้าน
ที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน ปิดบ้านขายทิ้ง หลอกหน้า เพราะไปค้ำประกันให้ป้าร้านข้าวแกง
มีเมียที่ท้องสองเดือน  ลูกอีกสามคน คนค้ำก็ขับวิน เพิ่งโดนปลดจากอาชีพรปภอีก

หรือจากน้าที่เช่าห้องอยู่ในหอเรา
ก็หนีไปอยู่อีกหอเพื่อหนีหนี้



จะยอมรับผลที่ตามมาได้หรอ หากวันนี้เราทุ่มแรงเพื่อแลกเงินวันต่อวัน

สิ่งที่เห็นในวันนี้ ทำให้เรียนรู้ว่า อย่าเอาเงินในอนาคตมาเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่ได้ผลตอบแทน และ ไม่มั่นคง

สังคมมันน่ากลัวกว่าที่เราคิด จริงๆ
คงหยุดความอยากของคนไม่ได้ แต่อยากให้ทุกคนมีสติ เพราะผลที่ตามมาคือ ชีวิตและครอบครัวของเรา

 

 

ปล. ยิ่งเข้าใจระดับสังคมเท่าไร ก็รู้ถึงด้านมืดมากขึ้นเรื่อยๆ

สินค้า : เมมโมรี่การ์ด 1GB

ซื้อ     :เดือนเมษา
อาการเจ๊ง  : เดือนมิถุนา

ปรึกษา   : น้องมีน พี่บอม พี่ฮูก พี่บอส ไอ้ไก่
วิธีแก้     : เป่าๆ ลบๆ ไม่หาย เช็คเมมโมรี่การ์ด ไม่ก็ที่ตัวเครื่อง

ความรู้สึก  : เหี้ย
วิธีจัดการกับอารมณ์ : นั่งดูผู้ชาย   ยังน้อยก็พบทางแก้ เราจะไปกลุ้มอยู่ใย กิ๊กกิ้ว~
สรุป : ไม่ใช่เรื่องที่ควรเครียด เมื่อวันนี้มองที่อารมณ์ หรือ มองที่วิธีแก้ปัญหา
อย่าจับที่อารมณ์มากนั้น อารมณ์แม่งวุ่นวาย ทำให้เครียดเปล่าๆ นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย

เอ๊

คุ้นๆ ใครนอนไม่หลับ…

เอิ๊กส์ๆ สู้ต่อไป ระบบเจ้าข้าเอ๊ย~

สัด คนอธัยาศัยดี นี้ผิด

โลกนี้มันมีแต่หอย และ ปรสิตหรืองัย

 

 

 

…

 

มาถามอีกกูทอม หรือ ผู้หญิง

 

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ก็บอกไปแล้วชอบผู้ชายๆๆๆๆ

 

ปล่อยกูไป~
((สงบสักครู่))

 

 

ปล. กูรักกระเทย จะเป็นทอมได้งัย
บัดซบ!!!

 

ถึงเธอ

เธอป่วยไม่เลิกเลยจริงๆ วันพุธ เข้าโรงบาลตอนทุ่มๆ หมอให้กลับ
พอตีสอง เพื่อนเธอพาเธอไปโรงพยาบาล เห็นว่าผื่นขึ้น วันนี้ก็ไม่รู้เธอจะเป็นงัย
บ้านก็อยู่ตั้งแม่ฮ่องสอน จะไปจะมาลำบาก อยู่ที่ศูนย์แพทย์คงไหวอยู่

หือ…อดเห็นเธอมาเรียนหน้าห้องเลย เราเด็กหลังห้องมองเธอมาตลอดนะ
ก็งี้แหล่ะ เด็กเพรชในตม ก็ต้องขยันๆ

เมื่อไหร่จะกลับมาเต้นลีดเลยเนอะ


เป็นหายไวๆ กลับมาเรียนเร็ว
เราก็ไม่ได้หวังไรจากตัวนายเว้ย ก็แค่ชอบ ชอบคนแบบนี้
คิดว่าเราเป็นเพื่อนอีกคน…

 

…เขียนเหมือนไก่เขี้ย ไม่กล้าให้ใครส่งให้ เลยจริงๆ…
จบข่าว

 

 

ย้ำว่า “ตูไม่ใช่ทอม มะต้องกลัวกันได้ แค่กูชอบกระเทยๆๆๆ กูชอบกระเทยยยยยยยย”

เพิ่งรู้ว่าเธอคนนั้นป่วย ถึงว่าอ่ะ ไม่เจอหลายวัน

 

 

หนีไปตรวจสุขภาพดีกว่าเรา

เผื่อได้เจอ

 

ปล. ก็กูรักตุ๊ดนิหว่า ทำใจๆ

เมื่อวานวันศุกร์

 

ข้าน้อยบ่มีเรียนฉันใด กิจกามกรรมมาได้ฉันนั้น
ก็ต้องนั่งรถจากองค์รักษ์ แหกทั้งขี้ ทั้งตา ไปประสานมิตร น้ำบ่ได้อาบ
ฉีดน้ำหอมกลบกลิ่นไปงันๆ(รู้นะ ไอ้คนอ่านก็เคยทำใช่มะ อย่ามาๆ)

เค้านัด หกโมง เจ๊ยังฉันตื่นเจ็ดโมง มองดูจากบนหอหนึ่ง กรรม เอกฉันเต็มเลย ไม่ไหวแหล่ะ ต้องรีบ
พอรีบ ปุ๊ปปัปๆ เสร็จ เช้งกระเดะ ลงมาจากหอ กรรม เพื่อนหายหมด…จะไปกับใคร เพื่อนในกลุ่มดันกลับบ้านตั้งแต่พฤหัส
พอเดินออกมา กรรม เอารถจักรยานไว้ที่ตึกวิศวะ ตั้งแต่พฤหัส กรรมๆ
ก้าวขาขวา ตายห่า ลืมบัตร ฉิบหาย ลืมสมุดรายเซ็นต์ ต้องวิ่งกลับไปเอา

ลงมาอีกที สายโครต

นั่งวินมอไซน์ไปรอรถตู้ สักพักรถก็ออกไป
คนนั่งข้างๆนี้เป็นกระเทย จากศิลปกรรม ดูชีจะแรงน้าเค๊อะ มาบอกว่าอยู่รุ่นเดียวกัน อายแทนเลย ฉันสวยสู้ชีไม่ได้
นั่งไปสักพัก ถึงฟิวเจอร์ โครตง่วง มานั่งรถตู้ไปจัตุจักร พอขึ้นรถ ชีก็มาตามมานั่งข้างๆ แล้วชวนคุย
ใจหนึ่งอีชั้นก็กลัวชีนะเจ้าค่ะ เพราะว่ากระเทยตีซี้หลอกลวงทรัพย์ก็เคยมาแล้ว แต่ตอนนั้นจนไม่มีให้ปล้น ว่ะฮาฮ่าๆ
ก็ถามว่าเราอยู่คณะไหนแล้วก็ อ๋อ จำได้ๆ ว่านี้คณะ ศึกษาศาสตร์ (เลิศชิมิเค๊อะ จบมาเป็นครู~)

ก็มองๆ ต๊าย “พี่แม๊ค” ประธานสโมสรเรานี้หว้า อ้าวนั้น “พี่ภูมิ” และเพื่อนในเอก
คงจะไปเจอกันที่มหาลัยกันละเนอะ ก็ปล่อยให้เค้ารอรถกันอยู่เท่านั้น เราก็เดินทางของเรา
พอไปถึงสวนจัตุจักร ลงรถไฟฟ้าใต้ดิน ก็ไปเจอกลุ่มนี้อีกแล้ว โอ้แม่เจ้า OMG!

ไปนั่งข้างตั้ม ชวนคุยๆ สักพัก มากันทั้งก๊ก จะว่าไปบอสนี้เด็กเทพ ต้องระวังไว้ซะแหล่ะ แถมบอกเคยมาสวนเราอีก
แต่จะว่าไปเวลาพูดบอสก็ดูดีเนอะ น้ำเสียงน่าฟัง แล้วก็ตอนบูมคณะก็เท่อ่ะ ฮ่าๆๆๆ แต่ไม่ได้ ฮึๆ เราหวังประธานภาคอยู่ ฮึๆ
ก็เจอกลุ่มโอเอ้ กิ่ง บิ๋ม ไรงี้ ก็คุยกันสนุกดี พอลงสถานีเพรชบุรี ใบข้าวก็โทรมาอยู่ไหน ไรกันยังงี้ๆ ก็โอเคเดี๊ยวเจอกันที่โต๊ะ

เมื่อไปถึงรุ่นพี่ก็เยอะ ค่อยๆมากัน เจอพี่โบ๊ทด้วย อร๊ายๆๆๆ ก็บอกพี่แพนให้ลากพี่โบ๊ท คนกิ๊กกันก็งี้
ก็ขอลายเซ็นต์กันไปเรื่อยๆ สักพักก็มาคุยเรื่องความหมายของสี ความหมายของป้าย
นัดแนะกันเรื่องการส่งทำเนียบรุ่น ป้ายคณะ สมุดลายเซ็นต์

F6 ก็มาจากเอกเรา อยู่ในครอบครัวเป็นอันดับที่ หก ของคณะศึกษาศาสตร์
ทำไมต้องสีฟ้า ก็เป็นสีของคณะ ทำไมต้องเทา แดง เพราะเป็นสีของมหาวิทยาลัย ประมาณนี้

เมื่อคุยกันเสร็จ พี่ก็ปล่อยไปกินข้าว
เราก็คุยๆ กับเพื่อนเรื่องงานที่จะต้องส่ง แต่ดูเหมือน ลอยๆ แต่ก็นะ เราดันขาดเรียนไปสองคาบ ก็ลอยๆตามเค้าไป
(ขาดแต่ก็มีเหตุผลนะเฟ้ยยยยยยยยยยย…อย่าให้พ่อแม่รู้ เดี๊ยวจะเศร้า ค่าตัวกูมันน้อยกว่าไอ้ปูนนิ ฮ่าๆ)

สักพักพี่เรียกตรวจแถว เช็คสมุด กรรม ลายชื่อยังไม่ครบเลย ตายแล้วๆ
พี่ก็เรียกเราอีกตั้งหาก เวรกรรม เวรกรรม

”จุ๊บแจง ทำไมลายเซ็นไม่ครบ”
”เออ ก็ไม่ค่อยอยากได้ ขาดแรงกระตุ้น ไม่เห็นผลของวายที่พวกคุณให้ค่าเอ็กมา จบปึ้ง งง~”
“แถมก็หายตัวไปบ่อยๆ พี่มาองค์รักษ์ เราก็ไม่ค่อยจะอยู่”…คิดในใจ ไม่กล้าเถียงหรอกนะ เพราะเถียงไปก็ไร้เหตุผลอยู่ดี

ก็มีเพื่อนอีกคนที่โดนลากมาด้วย
ชื่อ “หญิง”
สักพักพี่เค้าก็ถามจะให้พี่ทำยังงัยน้อง จะให้พี่ทำยังงัย

”วันเกิดอ่ะ เค้าทำกันยังงัย”…ฉิบหาย วันเกิดใคร

 

“อ่อ เกิดกูนี้หว่า”

ฉิบหาย ใจหล่นไปตาตุ่ม พูดซะ 
ที่นี้โรงพยาบาลมันไกลนะพี่ เล่นงี้ ไม่มีศูนย์แพทย์ พี่จะกล้าผายปอดหนูไหมอ่ะ
ถึงจะย้อนหลังไปก็ดีใจ อิอิ มีพี่ร้องเพลงให้ ได้กินเค้กที่พี่ลูกตาลถือมาให้ ถึงแม้ว่าจะตัดจิ้มมือพี่เขาไปก็เถอะนะ
พี่ข้าวตู ก็น่ารักดีเนอะ อื้ม ดูเข้าใจเหตุผลแล้วก็น่ารักกว่าที่คิด

กินเค้กอร่อย ไอ้เราก็ได้เค้กช็อคโกแลตด้วย อร๊ายยยยย

เพื่อนๆกินกันทุกคนเลย ดีใจ
พี่ก็เอาของขวัญมาให้ พี่อู่ก็น่ารัก พี่มนนี้ก็จะโหดไปไหน มีแต่พี่ๆบอกว่าผมเราทรงเดียวกับพี่มน
ใจจริงอยากให้มันเหมือนดาราเกาหลี เหมือนพี่อาร์มก็ยังดี แต่ก็ ดันกลายเป็นพี่มน สอง
จบข่าว

 

ไปตัดรองทรงสูงดีไหมกู แล้วไม่ต้องกลับบ้านสักเทอมสองเทอม
หนีไปเป็นแมน ให้รู้แล้วรู้รอด

พอจะบูมโต๊ะ อีชั้นก็เริ่มสั่น มือสั่นเอง ก้มแปปๆ ก็จะวูบ วิงๆ ซีด
พี่ข้าวตูก็ถาม ว่าไหวไหม ไม่ไหวก็ออกไป

สาดดดดดดดดดดดด วัดใจ…ประโยคกูก็เคยถามน้องนะ แต่ถามไม่ให้มันออก
…
…
…
วัดใจๆ

ก็ใจมันยังไหว แต่เพื่อนๆเริ่มมองหน้า มองกูทั้งเอก กว่า99คนที่มาบูมเข้าโต๊ะ
 
“มึงอ่ะออกไป อย่าถ่วงกูได้ไหม วูบไปนี้หน้าทิ่มโต๊ะเอก เปื้อนเลือด พวกกูไม่เอา”
และแล้วเราก็โดนลากออกไป

สลด ทำไมร่างกายกูเปราะบางยังงี้
ไม่ไหว จะเครียร์ตัวเองให้ได้

พอไปนั่งพี่กล้วยก็มาคุย พี่กล้วยเป็นพี่สาวที่แสนดีให้คำปรึกษาดี ใจดี น่ารักมาก ชอบๆ
ก็คุยกะพี่ พอพวกที่อยู่ในวง กะ นอกวงอารมณ์ก็คล้ายชุมนุมเชียร์ตอนอยู่ทะเล
พวกกูกำลังเครียดๆ น้องยังไม่ดี อีปิงตีลังกา ไม่พูดอะไร ถึงพูดไปก็ไม่ใช่ฟิวมันอีกแหล่ะ ปล่อยมันๆ
สาดมีเสียงร้องเพลงเท่ กูจำได้ กูนี้อยากจะร้องต้องผูกสายสิญญ์เพราะ ดันไม่มีเสียงเลย

พี่ก็มากระโดดๆถ่ายรูป ไหนจะคุยเรื่องทงบัง เอสเจ อีก เฮฮา จริงๆก็บูมพร้อมนะแต่ต้องบอกไม่พร้อม
…อันนี้กูเคยพูด…

สักพักก็โต๊ะเอกเข้าแหล่ะ เหลือป้าย กะทำเนียบรุ่น ที่นี้ก็รอแก้นิดหน่อย ก็เสร็จ
ก็ได้เวลาล่ารายเซ็นพี่อีกรอบ

คราวนี้ไปขอพี่จัมป์ พี่ปีสาม
พี่เขาก็บอกว่า

 

“ร้องสีงามดิ”

เย็ดเข่

ไรว่ะ

งง

 

“เอาชมพูฟ้าคู่ใจ ดิ”

เย็ดเข่

“พี่ศิษย์เก่าสวนกุหลาบ รุ่น125”

โอ้แม่เจ้า

 

= =”
“ช็อค…ให้ร้องสีงามก็ดีอยู่แล้ว ชมพูฟ้าคู่ใจ กรมๆแบนๆกรรมๆ”

ช็อค…ขาดสติสะตังค์ ร้องผิดอีกตั้งหาก ไปร้องเพลงอื่น

”โอ้มวล…” พี่จัมป์ขึ้นให้
ก็ร้องไป สาดดดดดดด ออกเสียงไม่ชัด ร้องอีกรอบ
ร้องไปจะขาดใจ เพลงนี้ขึ้นแสตน์ที่ไหนนนนนน ให้ร้องรีบรุก สวนเผด็จศึก สีงาม สวนกุหลาบวิววิน สื่อสารทางไกลก็ได้
อะไรที่อยู่บนแสตน์ไม่ได้หรืองัย โฮ้ๆ
ร้องจนจบกว่าจะได้ลายเซ็น ดีนะ ไม่ให้ปรบมือ ไม่งัน ตาย ลืมแล้วที่ตบท่อนไหนแปลกๆ

เห้ออออออ
พอถามถึงท่านพี่ ก็บ่รู้จัก แย่เลยๆ
ท่านพี่คงยุ่งๆไม่มาให้หนูได้สัมภาษณ์ส่งอาจารย์เลยแหะ แง้ๆจะส่งแล้วจันทร์นี้ ท่านพี่เมื่อไรจะว่าง

พอได้ลายเซ็นก็ตามพี่คนอื่น บอกลา เดินทางกลับมาองค์รักษ์แต่แล้ว
ฝนก็ตก รถก็ติด แย่ไปกว่านั้น ร้านข้าวปิด เพื่อนสักคนในกลุ่มอ่ะลืมจ่ายค่ารถให้เรา ตังค์เราละลายหายไปเลย
เห้อ

พอมาถึง ห้อง

เวรกรรม รูมเมทหายยกห้อง
มาบ่นกับปิง กับเขม ออด

รูมเมทอุ้มก็ออนเอ็มมาถาม ขอโทษนึกว่าแจงกลับบ้านเราก็บอก
ออมะเป็นไร อยู่ได้ๆ มะเครียดๆๆ  แต่นอนจริงๆตีสามกว่า กลัวสัด พระไหน เทพไหน

อะไรก็เอากูไม่อยู่แล้ว ตาขาวสัด เรื่องพวกนี้ บ่นกับพี่บอม พี่บอมก็บอกว่ามะม่ะไม่มีจริงๆหรอก(เสียงสั่นเครือ)
คิดไปเองๆ ฮึๆ ก็อานะ เดี๊ยวจะย้ายไปหลอกถึงลาดกระบัง ดูดิจะบอกว่าไม่มี คิดไปเองหรือเปล่า

เอาน่าชีวิต มันก็มาคนเดียว และ ไปคนเดียวเสมอ
ได้คุยมีสาระๆกับน้องท๊อปอีกครั้ง

ก็ขอเวลาน้องพิสูจน์ระหว่าง ความเป็นผู้ใหญ่มันคืออะไรกัน
ต้องเป็นความคิดของเรา หรือ คิดตามประสบการณ์ของคนอื่นแล้ว เป็นผู้นำหรือผู้ตามที่จะเป็นผู้ใหญ่
วันนี้ก็อยากจะพิสูจน์เรื่องระบบ อีกสองสัปดาห์ เวลาพิสูจน์ ทฤษฎี

อาจจะเพราะเรามองในการใช้ชีวิต และ การทำงานแยกด้วย
กับของน้องคือ ทั้งหมดของชีวิต

จุดนี้ที่ต่าง

แอ๊ๆ น้องบอก พี่แจงเริ่มเถียงไร้สาระน้อยลง
(ตลอดมาไร้สาระว่างัน ฮ่าๆ)

 

ฮ่าๆ เราสองคนต่างก็เป็นอาจารย์ซึ่งกันและกัน
จุ๊บุ๊ ขอเวลาเดี๊ยวจะบอกให้พ่อไปขอเป็นลูกเขย ฮ่าๆ

 

เราเองก็ต้องก้าวต่อไป ไม่ว่าเส้นทางนั้นจะเป็นอย่างไร อยากได้อะไรก็ทุ่มกับสิ่งนั้น
สิ่งที่จะเกิดในอนาคตอาจจะเป็นปัจจัยภายนอกที่บ่งการเราให้ตกหลุมที่คนบนสุดต้องการ
เพียงแต่วันนี้ ก็ยังมีจิตวิญญาณของเราเหลืออยู่ มันจะอยู่ต่อไป เพื่อให้เรา เป็นตัวเรา
แล้วเป็นหลักให้อีกหลายๆคน เป็นตัวของตัวเอง

 

รักทุกช่วงเวลาทุกชีวิตที่เกิดมาบนโลกกลมๆแห่งนี้

ปล. จนกว่าจะเจอเธอที่รออยู่ข้างหน้า
พร้อมเห็นรอยยิ้มของพ่อแม่ที่อยู่ข้างหลัง
ฉันที่อยู่ตรงนี้ จะรักษาสุขภาพ จะไม่หอบบ่อย

และไม่ยอมตาย

สัญญา

อุส่าห์โดดเรียนจิตวิทยาไปเลยนะเนี้ย (โดดมาสองรอบแล้วนิเรา เหอะๆ)

ดีนะที่ลงชื่อไปแล้ว ได้ชีทได้ไรก็กลับมาคลองสี่ เข้าโรงเรียน เจอคิวที่เรียนวิศวะที่มศวด้วยแหล่ะ หล่อดีๆ แต่งันๆ

เจอพี่บอส พี่นุ่ม พี่หนุ่ม เขม ก็มารับหน้าโรงเรียน
เวรกรรมลืมบัตรประชาชนทิ้งไว้ที่ป้อมยาม แย่แล้วๆๆๆๆ

ทำงัยดีละเรา เพิ่งนึกได้ตอนพิมพ์ ค่อยคิดอีกทีแล้วกันเนอะ
…ฝากน้องแล้ว เห้อ…

 

จะว่าขึ้นไปหอประชุม รุ่นสิบเอ็ดเยอะว่ะ แห่กันมาชัด อบอุ่นๆ
แต่ที่ตื่นเต้น น้องเต้ยนี้ดิ

จะตื่นเต้นไปขนาดนี้นะ เจอเต้ย กลับมาก็อวบมากมายนะเราเนี้ย แต่เต้ยก็ออกแล้วขยะแขยงเราจริงจัง
ไม่ให้เข้าใกล้เกินสามเมตร จะกลับอะไรขนาดนั้น แต่ก็นะ ใช้ความพยายามตื้อ วู้ๆๆ

อะไรเนี้ยได้เข้าใกล้เต้ยซะขนาดนี้ ก็ดีใจแล้ว
แล้วก็เบอร์เต้ย ฮ่าๆๆ ดีใจจะลอยๆๆ  ลืมไปซุ้มน้องเลยแหะ ลืมไปเลย มัวแต่อัพสกิว
ถ้าเต้ยสนใจนี้จัดไปคอร์สใหญ่กันเลย ฮ่าๆๆๆ เขินว่ะ พี่พร้อม อ๊า~

มาโรงเรียนก็ได้งาน อัพๆกันไป
ยืมจักรยานน้องก็เป็นของน้องบูม ลูกป้าร้านหนังสือ ลืมหน้าน้องที่ชอบไปได้งัยกันนะ
ตอนขึ้นรถตู้ ก็จิ๊จ๊ะน้องรุ่นสิบสี่ ชื่อเพริส น่ารักดี

ชีวิตเริงร่าได้อีกน้าจ๊ะ

อ่อ ใช่เพิ่งรู้ว่าบอส เป็นเด็กเทพศิรินทร์ เม้าแตกเลยอ่า เห็นว่าเคยทำเชียร์ด้วย
เอาแหล่ะ มีเพื่อนพาขึ้นฝั่งเทพ ล้อเล่นๆๆ ฮ่าๆๆ

 

วันนี้ได้จมพี่เทค จะเยอะไปไหน ง่วงๆ หลับดีกว่า ฝันหวานนนนนนน เย้วๆๆ

ไปเจอพี่หนุ่ม แหะๆ พิเศษๆๆ พี่ให้ตังค์มาบาทหนึ่งเป็นขวัญกระเป๋า
วันนี้โก๊ะๆ สมองเป็นไรไม่รู้ จำความฝันเป็นความจริง กับตอนอยู่ความจริงก็คิดว่าฝันอยู่หรือเปล่านะ
พอมาอยู่ที่มศวอาการนี้เริ่มเป็นบ่อยมาก ก็กลัวๆอยู่กูจะบ้าไหม ถ้าบ้าก็บ้ารัก ฮ่าๆ
แต่มันเริ่มเป็นหลังแอดมิดชั่นนี้ดิ คงไม่เป็นไรมากมั้ง คิดไปเอง

แต่ว่ามันก็บ่อยเกินนะ ในระยะนี้

 

 

เริ่มกลัวตัวเองแล้วดิ

แย่แหล่ะ

เวลา0:32 วันที่ 16 6 2009

ดีใจจังปีนี้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แต่SMS ถล่มทลาย
รูมเมทร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ แล้วก็มาม่าหนึ่งซองจากใหม่ ฮ่าๆ

พี่ๆเทคก็ถล่มทลาย มาเยอะเลย

พีๆที่เคารพรักของเราก็น่ารัก อวยพร(แกมบังคับ)
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ จุ๊บๆๆ รักมากมายๆ

 

บ้างคนน้า ก็มาทำเราเขิน เดี๊ยวเถอะๆๆ เขาก็เขินเป็นน้า
ฮ่าๆๆ บ้า ฝันหวานแล้วเรา ก๊ากๆ

 

 

 

เวลา8:00 วันที่ 16 6 2009
เสียงนาฬิกาปลุกวันนี้ดูแปลกๆ ดันเป็นเสียงSMSที่ดังไม่ขาดสาย
อยากจะบอกทุกคนที่ส่งมา

"ขอบคุณน้า ตื่นมาอ่านแล้วนะจ๊ะ"

เวลา9:00  วันที่ 16 6 2009
รูมเมทน่ารัก  มาแฮปปี้เบิร์ดทุก 5นาที
ทั้งไอซ์ เพื่อนโรงเรียนเก่าที่สวนกุหลาบรังสิต
อุ๊ม แฟนของเพื่อนเก่าที่อยู่สวนกุหลาบรังสิต
แหมว เด็กเอกประถม เด็กเพรชในตม
ใหม่ ที่เฮฮา และไม่ชอบอาบน้ำ T-T//

จิงๆก็เฮฮากันตั้งแต่เมื่อคืน ฮ่าๆๆ

เวลา9:30  วันที่ 16 6 2009
นุ่นโทรมา แต่โทรมาเรื่องงาน ไม่แฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่เลยนะแก
ไอ้น้องบ้า

แต่ก็เป็นห่วงนะเว้ย

ปล. แล้วโทรหาฉันไม่ติด จะต้องโทรไปหาพี่หนึ่ง
ตัวไม่ได้ติดกันนะเว้ย

เวลา12:32 วันที่ 16 6 2009
ยังไม่ได้ออกไปเรียนเลย บ่ายนี้มีSWU141 เรียนถ่ายทอดสดด้วย
เรียนหลงห้อง แถมเข้าหลังอาจารย์ อาจารย์มองหน้าเลย น่ากลัวที่สุดในโลก

มีTESTอีกตั้งหาก ฉลองวันเกิดใช่ไหม

จะได้กี่คะแนนกันนะ

เกรดฉัน~

เวลา17:30 วันที่ 16 6 2009
ก็นะ กำลังล้อมวงเชียร์ บูมคณะ
หลุดบอกเพื่อนว่าวันเกิด แหะๆ เพื่อนทั้งเอกเลยร้องเพลงวันเกิดให้ด้วย

ดีใจที่สุดเลย

ตั้ง70กว่าคนที่ร้องเพลงให้เรา
เย่ๆๆ

เวลา20:30 วันที่ 16 6 2009

ถือสะว่าเป็นเค้กไอติมวันเกิดปีนี้แล้วกัน
ลูกใหญ่มาก ลดราคาอีก 50%
เจ๊เตยลูกค้าเยอะว่ะเฮ้ย!  นั่งเล่นที่ร้านไม่สะดวกแหล่ะ

สงสัยได้ปูเสื้อนอนหลังร้านดีกว่า

ใจจริงกะเอาส่วนลดนี้ให้น้อง แต่น้องไม่มา
ชวนน้องเยอะมาก แถมเรียนแค่เช้ากัน เพราะโรงเรียนปิดล้างตึก มีคนป่วยเป็นหวัด

แต่ก็ไม่ยักจะมา

เอาไว้คราวหน้าอีกแหล่ะเรา ฮ่าๆ

เวลา20:40 วันที่ 16 6 2009
เพื่อนบุกห้อง
มาดรอปพละกันหมดเลย เย่วๆ

มาร้องเพลงวันเกิดกันอีกรอบ

เวลา21:01 วันที่ 16 6 2009
พ่อโทรมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์ คิดถึงพ่อด้วย
ขอพ่อจะลงเรียนกอล์ฟให้ซื้อไม้กับถุงให้ ฮ่าๆ
เล่นจริงนี้หมดเป็นหมื่นแน่เลย

ฮ่าๆๆๆ

หรือขโมยของพ่อมาเล่นดีเนี้ย

จะว่าไป ทำไมแม่ไม่โทรมาเนี้ย

เวลา21:16 วันที่ 16 6 2009
โทรไปหา...แต่ก็นะ ไม่มีเวลาให้เค้า
พอบอกว่าวันเกิด ก็ยุ่งๆ



ทำใจๆ ไม่เศร้าๆ 

เวลา21:45  วันที่ 16 6 2009
นาฬิกาตายเดินใหม่อีกครั้ง...เวลาก็ตั้งเดินต่อไป
คิดถึงลักว่ะ เป็นงัยบ้างว่ะเพื่อนเรา

(โปรดติดตาม)