เมื่อวานรูมเมทหายหมด ไม่กล้าหลับ นั่งดูคลิปที่พี่เบียโพสไว้
มันอารมณ์สารคดีเลยแหะ ตอนเห็นพี่แกนั่งแช่น้ำรอดูนกในดงกก นี้มันตื่นเต้นจริงๆ

แต่กลับมาคิด ถ้า ผู้หญิงคงจะ อะชะเฮ้ยแน่ๆ
เกิดเป็นผู้ชายลุยๆมันดียังดีอานะ แต่เป็นผู้หญิงลุยก็ต้องลอง
กลับมา เปิดป้ายโปสเตอร์นกสวยๆเยอะแหะ ยังที่ว่าแหล่ะ

นกมันเปลี่ยนที่หากินได้

แต่ถามว่า คนเราโดยทุบบ้าน คุณจะรู้สึกยังงัย มาเตะหม้อข้าวคุณ เขวี้ยงไหกิมจิคุณทิ้ง

ก็แค่วันนี้ นก มันไม่ได้คุยภาษาทุนนิยม
เท่านั้นเอง มันเอาเงินแลกที่ดินเป็นบ้านมันไม่ได้ ฟ้องร้องกับศาล ขอความช่วยเหลือไม่ได้
นอกจากวันนี้ มนุษย์สองขา สองมือ จะเป็นพลังปกป้องอนุรักษ์สัตว์

 

จะตลกไหม ใกล้สัปดาห์สืบ เลือดสืบสิงร่าง ดีใจที่ได้ไปค่าย แล้วเปลี่ยนมุมมอง

 

ยังศรัทธาในมนุษย์ มนุษย์เปลี่ยนโลกได้
เราคือ 1 ในนั้น

นึกถึงเสียงเรียกเข้ามือถือพี่เบีย

“มาแบบไม่ได้ตั้งใจ  แต่ไปแบบตั้งใจมา”

ไปสถานพักต่างอากาศบางปู
อยู่สมุทรปราการ
สำรวจป่าชายเลน
พักกับชาวค่ายต่างมหาวิทยาลัย
ไปรู้จักกับคนกลุ่มหนึ่ง ที่ทำหน้าที่อนุรักษ์อ่าวไทยตอนใน

นี้เป็นครั้งแรกของหลายๆอย่างในชีวิต  รวมทั้งวิ่งข้ามสี่จังหวัดในวันเดียวกัน
นครนายก ปทุมธานี กรุงเทพ สมุทรปราการ

 

ความคิดที่จะหาข้ออ้างจะโดดไม่ไปดูแสตนเชียร์ของรุ่นน้อง
กลับกลายเป็น เราที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั้งสองงาน เพราะเรา อาจเผลอจำวันผิด เป็นวันที่28

แต่ความบังเอิญนี้ สร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความรู้ ความเข้าใจ ความคิด กับทัศนคติชีวิตได้อย่างไม่รู้ลืม

 

ทำไมคนเหล่านี้ถึงมีความสามารถ

และจะทำอย่างไร ให้ความสามารถนี้ไม่ได้ทำเป็นแค่เพียงเรา
เศษเสี้ยวของความคิด

 

ใจหนึ่ง ทำไมล่ะ ต้องทำ
มันก็เหมือนบรรพบุรุษที่ถ่ายทอดยีนที่ดีสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน

หากบรรพบุรุษเป็นยีนเด่นอย่างแท้ ต่อๆไป หากคัดเลือกผสมกับยีนแท้ก็ได้ลูกที่มีลักษณะเด่น
ไม่ผิดเพี้ยน อาจเกิดการมิวเตชั่น พัฒนาการต่อยอด

หากบรรพบุรุษเป็นยีนด้อยแฝง แม้รุ่นพ่อแม่จะดี ยีนด้อยที่ปะปนจากบรรพบุรุษจับคู่กันในรุ่นต่อไป
เป็นไปได้ว่า ในรุ่นนั้นมีลักษณะด้อย ยากต่อการเยียวยา จะคัดทิ้ง ย่อมยากอยู่ นอกเสียจาก
ทำGMO ตัดต่อพันธุกรรม

เซลล์ อวัยวะ สมอง สารสื่อประสาท
หากสมองวันนี้คิดได้แค่นี้ สารสื่อประสาทก็ต้องเข้าไปช่วย แต่หากสมองสั่งการว่าไม่รับการกระตุ้น ก็ยาก
ไม่ตอบสนองรีเฟลกชั่นจาก สารสื่อประสาท แม้บ้างครั้งอาจไม่บาดเจ็บมากแต่ หากเพิกเฉย แน่นอนว่าสิ่งที่เป็นอันตราย จะฆ่าเขาเอง

อวัยวะ วันนี้อาจจะได้รับGMOไปส่วนแต่ในความคิดแล้ว ประสิทธิภาพสามารถไปได้ไกลกว่า
แต่ผลของปัจจัยหลายๆอย่าง ทำให้เซลล์บ้างส่วนที่จะพัฒนามาเป็นอวัยวะนั้นยากมาก
สมองเองก็มัวแต่คิดเรื่องภายในสมอง วันนี้เราเสียเวลากับสมองมากเท่าไหร่
ทิศทางของเซลล์และอวัยวะก็จะถดถอย เราจะ GMO เสี้ยมอวัยวะกันแบบแอดแวนขั้นเมพขริงๆ

 (เรื่องแบบนี้ ท่าทางเราจะเลวนะ  ฮ่าๆ สันดานไม่ได้ดีเท่าหน้าตา มุขพี่เบีย ชอบๆ)

จบๆๆ จะเขียนให้เครียดกันทำไม กลับมาสาระดีกว่า

ไปค่าย  “กินอิ่ม นอนหลับ ที่พักสบาย” ตามคอนเซ็ปค่าย ไม่เครียด
ซื้อมุกมาเล่นเยอะมาก ฮาสัด เจอพี่เบีย เจอพี่ไก่ ดีครับ คนไรอารมณ์ดีหลุดๆเกินๆ ค่ายนี้เลยมีผู้หญิงหน้าโหดตั้งสองคน ฮ่าๆ
การดูนก สำรวจดินเลน รู้สึกเซอร์ไพส หลายๆอย่าง อยากไปกับพวกพี่เขาเรื่อยๆ

จะเลี่ยน ถ้าบอกว่า 

 

 

“พี่ครับ ดูดาว เราจะเห็นทางช้าง –เผือกและมัน- จะอยู่ในใจเรา”

เสียค่าโง่ = จะฉลาดขึ้น




หรอ
ถ้าเจ็บแล้วไม่จำ ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
แค่เสียใจกับคำว่า "พี่สาว"


ไม่แน่ "เพื่อน"  "รุ่นพี่" อาจจะตามมาในไม่ช้า
ขอบคุณทุกการเรียนรู้

อย่าลืมกดโหวตด้วยนะ เพราะ มันฮิตจริงๆ

เขาว่ากันว่า ห้องกู เฮี้ยนสุด...



อืม

อืม

อืมมมมมมมมมมมมมมมมม




....


เรื่องเล่าต่อไำปนี้โปรดใช้วิจารญาณ

ภายในห้อง 409 หอ1 เป็นจุดที่เลี้ยวขวาจากบันไดจะเป็นห้องที่สองของฝั่งซ้ายมือ
มักเป็นห้องที่ไม่ค่อยสงบ ดึกๆดื่นๆ มีไฟเปิดปิด มีเสียงร้อง เสียงกรี๊ด   เป็น ระยะๆ
ทุกๆวัน หากมองจากหอชาย จะพบว่าไฟห้องหน้าระเบียง จะถูกเปิดทิ้งไว้

และบ้างคืน

มักจะมีเงาตะคุ่มๆอยู่ที่ระเบียง





====================================
ณ ในห้อง

(-_- ")         : เค้าว่าห้องเราเฮียน
กูเนี้ยแหล่ะ    : ...(งานเข้า)
รูมเมทไอซ์    : จริงๆนะจุ๊บ (จุ๊บนี้กูงัย)
รูมเมทอุ๋ม     : เออ แจงอย่าอยู่เลย มันอันตรายน้า
กูเนี้ยแหล่ะ    : ...

รูมเมทอุ๋ม     : เนี้ยๆ เขาบอกว่าห้องเราตอนกลางคืน มีไฟเปิดๆปิดๆแต่่มันดึกแล้วนะ เราว่า...
กูเนี้ยแหล่ะ    : ...(นั้นมันกูเปิดไฟอ่านหนังสือตอนตีสามบ่อยๆหรือเปล่า  สาดดดดดดดดด)

รูมเมทไอซ์    : มีเงาตะคุ่มๆๆ
กูเนี้ยแหล่ะ    : ...(ก็ไอ้ใหม่มันส่องผู้ชายแก้ผ้า @#$*&%#!   แต่มันไม่ยอมเปิดไฟ  สาดดดดดดดดด)

รูมเมทแหม่ว : ห้องเรามีเสียง
กูเนี้ยแหล่ะ    : ...(โอ้ว~  กูมีเหตุผลๆ)



อะไรที่อยู่ในห้องๆนี้
มักมีที่เหตุที่มาและที่ไป ฉะนี้แล

วันนี้แม่ลากออกจากที่นอนด้วยความเร่งรีบ รุกมาพิมพ์งานให้คุณหม่อมแม่เสร็จ
นั่งยาว ขายของที่ร้าน


เล่นเกมส์ บอกรักแม่แต่เช้าเลย  บอกรักแม่ในห้องแข่งได้เงิน เห่อๆ มีคนแซว "เสียงหาย" ยังจ๊ะ

เปิดดูเอ็กทีน มีแต่บล็อกเกี่ยวกับแม่

ฟังวิทยุ ฟังแฟตผ่านเน็ต คอนเซ็ป  "แฟต โตๆ mum mum"

เปิดเฟคบุค คนรู้จักนี้เริ่มออนเยอะ แต่ก่อนเห็นมีแต่จะสมัครทิ้งไว้ เก็บlist friend

เปิดทวิตเตอร์ โอ้ว รักแม่กันพร้อมเพียง



พรุ่งนี้จะมีฝนดาวตก เวลาเช้ามืดหน่อยๆ
คงไม่ได้ตื่นมาดูหรอก  ฮ่าๆ


ก็คิดๆเมื่อไหร่พ่อแม่จะมีเวลา มีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง ทำไมต้องวิ่งวุ่นในวันที่คนอื่นเค้าหยุดกัน
ทำงานเพื่อสังคมทำไมกัน ทำให้คนอื่นเค้าได้รักแม่ทำไมกัน ทำให้เจ้านายได้หน้าทำไมกัน


...ทั้งที่ มันจะหมดวันแม่ แม่ก็ยังไม่กลับบ้านเลย...






อยากกลับไปอยู่เงียบคนเดียวที่หอจัง...

 

วันนี้ คิด และ ลงมือทำแล้ว
ต่อไปก็

สู้ซิเว้ย

ปล. ชอบเดินindex living mall ว่ะ ฮ่าๆ

คิดว่าช่วงเวลานี้ดูจะเรื่อยเปื่อยเสียจริงๆ หลังจากสลบเหมือบอยู่ที่เตียงตั้งแต่เที่ยงวันยันหกโมง
ชีวิตที่จู่ๆก็หักมุมเหมือนพล็อตหนังญี่ปุ่น เสียดแทงเข้ากลางใจพอดี้พอดี

 

ขอสาธยาย

เริ่มจาก พังกุญแจตู้
ลืมกุญแจไว้ข้างในแล้วกดล็อกแม่กุญแจอย่างดี
แม่งเอ๊ย

เอาออกไม่ได้แล้วกูจะเปลี่ยนชุดงัย
ต้องไปเอาที่ตัดกุญแจที่หอชาย หอสอง แบกขึ้นชั้นสี่ ตัดเสร็จส่งกลับที่
พลังควาย บีพีเจริญ

ตอนสอง ณ วันเดียวกัน ปั่นจักรยานไปจอหอสมุด
ล็อค แล้ววิ่งไปสอบ พอตอนกลับ พกหนังสือใส่ตระกร้า ล้วงกุญแจออกมาไข
ณ เวลานั้น สิ่งที่คาดคิดไว้นานแล้วก็เกิดขึ้น

กูบิดไม่ออก

กูพยายามแล้ว

ผ่านไปยี่สิบนาที

แม่ง!!!!!

 

เรียกรปภ มาช่วย ไม่ได้แหล่ะไขไม่ออก เจอใครไม่รู้ ทัก
(หลังจากนั้นก็มารุ้ว่าชื่อ คิม หล่อมาก น่ารักสุดๆ ขาว สูง ใจดี ยิ้มเก่ง พูดเก่ง ที่สำคัญน่ากอด นักกีฬายูโด)

พี่ก็มาช่วย เอากุญแจออกให้  เอาใบเลื่อยตัดให้น้อง น้องโครตดีใจ
ได้จักรยานมาปั่น ต้องหาซื้อกุญแจมาใส่โครตวุ่นวาย

 

ในเวลานั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิด กลุ่มเพื่อนรวมตัวกัน บอกให้กูลงไปคุยเรื่องปัญหาในกลุ่ม
โอ้วแม่เจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ตั้งสติก่อนลงไป ทำใจเย็น ในความจริงของความจริง คือ เรามีสิทธิ์เลือกคบ และ มีสิทธิ์โดนนินทาในเวลาเดียวกัน
ถ้าวันนี้เรารักษาประโยชน์ตรงนั้นไว้

ก็ดี กูพูดให้อีกคนเปิดธาตุแท้ได้คน แต่คนอื่นสงวนท่าที กะอีกสามสองคนที่กระตื้นรื้นรน
แต่ก็รู้ว่าคงเบื่อกับปัญหาพวกนี้พอสมควร ก็มองออกอีกแหล่ะว่าคำพูดทำลายกันมาจากใคร
วันนี้จะกลัวไรอีก เพื่อนเคยเกลียดขี้หน้าจากคำพูดของคนที่ไม่รู้จักเราดีพอมาแล้ว ก็ผ่านมันมาแล้ว
จะใส่ใจในความคิดคนอื่นทำไมกัน ถ้ามันไม่ใช่ความจริง และยังไม่ทำร้ายเรา

 

แล้วก็ลั่ลล้าไปติวหนังสือกับปุ่น
เออ ออกตรงที่อ่านเป๊ปดี ดีแล้วที่กูยังติวบ้าง จากนั้นก็ตะบันเล่นเกมส์จนเช้า

นอนสักพักแล้วไปสอบ วิ่งเข้าห้องสอบจะอ้วกออกไปอ้วกวิ่งกลับมา
ความเครียดมันพุ่งแต่รุ้ว่าวิชานี้ ออกอะไรได้ไกลกว่าที่เราอ่าน ได้ไม่ได้ ถ้ายังเครียด
ก็มีแต่จะทำลายสมาธิ

จากนั้นทำข้อสอบ สัก สี่สิบห้านาทีเสร็จ รอดูสถานการณ์ ก่อนจะออกจากห้องสอบ
ไปนั่งกินชูซิ หาไอเดียของเราต่อไป กินนมปั่นใส่ท๊อปปิ้งสูงมาก เปื้อนเสี้อนักศึกษาเลย

กลับมานอนๆ ตื่นมาวิ่งไปเซเว่นซื้อเกี๊ยว ไปร้านพี่เต้ย
พี่เต้ยถาม เราหายไปไหนมา

เราก็บอกได้แค่ว่า อ่านหนังสือ
(หลังจากนั้นเล่นเกมส์ ติดเฟคบุค โอ้วเยอะพี่ ฮ่าๆ)

บอก พี่ปิดร้าน ล้างของแล้ว ไว้พรุ่งนี้ๆ ละกัน
ก่อนจะทำตาละห้อยออกจากร้าน  แง้ๆ

เห้อ เลยแบบอาๆ สองลูกแถมลูก ชาเขียวยังเหลืออยู่ สอบเร็วๆแล้วรีบไปกิน กินเสร็จไปซื้อทำร้านต่อ
ร้านZAMROLL อีกไม่นานซินะ ฝันของฉัน
ต้องสู้ๆ

ถ้าสุดท้ายไม่ว่าจะอยู่บนกระดาษของอาชีพแบบไหน
ถ้าไม่หยุดที่จะฝัน และ ความทะเยอทะยาน บวกกับการมองมุมสูง
เราก็หลุดออกจากวงจักรหนูได้นั้นแหล่ะ

อิสระภาพอยู่ข้างหน้า
ลุยงานหนัก เว้ย!