สิ้นเดือนแล้ว เย่~ เงินเดือนหรอ บ้าแหล่ะ ไม่ใช่ๆ
สมัครสอบของธรรมศาสตร์หรอ ก็ไม่ใช่ๆ

แค่อยากบอกว่า ใกล้หมดเวลาแล้ว เหลือแค่ 5 เดือนสอบแอดมิดชั่น
ยังไม่พร้อมเลยจริงๆ แต่อยากได้สอบตรงมากกว่าเยอะเลย
ลงสอบมศว การจัดการโรงแรมกับการตลาด 2 ตัว แต่เดียวเลือกอีกทีว่าจะไปสอบอันไหน
ลงสอบรัฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์   ยังไม่มีความรู้ในหัวเท่าไรเลย

อยากได้อันไหนมากกว่า คงเป็นรัฐศาสตร์
แต่อยากทำงานอันไหน คงอยากเป็นการจัดการโรงแรม

เวลาของเราในรุ่น11 โรงเรียน เพื่อน ครู แม่งไวจังฮ่ะ
ยังจำได้เลยว่า 
ปีก่อนแม่งออกจากบ้านมานอนโรงเรียน 10 วันทำงานเชียร์  ไม่ติดต่อกับครอบครัว
ทำพ่อแม่เสียใจ แต่ก็เข้าใจ

ปีก่อนหน้านั้น ก็ทุกข์ใจกับความเชื่อใจกับน้อง

ปีก่อนหน้านั้น สมัยม.3 ก็โง่ๆ เสือกอยากเป็นหมอ แต่ตอนนี้ ฮ่าๆ ขำๆว่ะ

ปีก่อนนั้นอีก แม่งได้เข้าGEP

ปีก่อนหน้านั้น    "โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต" คำอุทานในใจ ฮ่าๆ
แม่งตึกสูงจัด กูจะเดินไหวไม่ว่ะ ฮ่าๆ โรงอาหารแม่งเล็กจัง ห้องสมุดแอร์เย็นได้ใจ~
แล้วไหมกูได้ห้อง 4 ว่ะ ฮ่าๆ แอบขำๆกับตัวเอง

ม.104
ม.203
ม.302
ม.404
ม.504
ม.604
ฮ่าๆ


วันนี้ก็ขำๆ

อยากขำๆทุกๆวัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ     

เจอประธานนักเรียน นั่งกินข้าวผัด ส่วนเรากินข้าวหมูหวาน
ป้าทำกับข้าวเขาจำได้แหล่ะ ว่าเราชอบกินไร      ดีๆ จะได้บอก

"เหมือนเดิม ป้า!"
ฮ่าๆ มีอะไรที่เป็นสิ่งคุ้นเคย รู้สึกดีที่มีอะไรที่คุ้นเคย
ผ่านมา เกือบครึ่งปีแหล่ะ ร้านป้าติ๋ม รู้สึกคุ้นเคยว่ะ
จากแต่ก่อนแม่งไม่อร่อยงัย เดียวงี้ แม่งก็ไม่อร่อยเหมือนเดิม ฮ่าๆ แต่ก็ชอบว่ะ กินได้ๆ
รู้สึกคุ้นเคย มากกว่า ความอร่อยว่ะ   แปลกเปล่าว่ะ ไปเพราะความคุ้นเคยไม่ได้ไปเพราะกูจะกิน
ฮ่าๆ อาร์ทแล้วมึง ใครจะเข้าใจว่ะ ฮ่าๆ

ห้องเชียร์ น้องๆ เพื่อนๆ งานที่คุ้ยเคยว่ะ
ปิง ออด บุค กาน แบง ปูน เขม หนึ่ง แจง รุ่น11
(เกือบลืมเดอะโบโอเค ฮ่าๆ ว่าไหมไม่ครบ 9 ฮ่าๆ)

ทะเลาะห่าเหว น้อยใจ กินข้าว นอน กอด ตบกัน(ฮาๆ ขำๆ) ตบจูบๆ
ถ้าทุกอย่างมันอยู่บนพื้นฐานความเข้าใจและเหตุผล
ไม่เป็นอาร์ทตัวแม่ อาร์ทตัวพ่อ อะไรๆมันง่ายว่ะ ขอแค่เข้าใจ

รู้ป่ะว่า         ความรัก มันเป็นPARADOX 
ที่ว่าด้วยการยืนอยู่บนความขัดแย้งและความกำกวม
บ้างที่ว่าไม่รัก แต่พอมีอะไรแย้ง มันก็ไม่ใช่ไม่รัก ก็ยังเป็นความรัก
เป็นไปได้งัย  มันไม่ใช่ตรรกษะนี้หว่า
เมื่อพจน์หน้าจริง พจน์หลังเท็จ ประโยคนี้จะเป็นเท็จ

เพราะมันนี้คือ     ความรัก

ได้คำตอบแล้วว่ามีไปเพื่ออะไร
แต่ตอนนี้กำลังถามต่อ ว่าอยู่เพื่ออะไร
เพื่อตัวเองเปล่าว่ะ เพื่อน้อง เพื่อโรงเรียน เพื่อเพื่อน
ไม่มีอะไรเป็นคำตอบเลย ในตอนนี้

อยู่เพื่ออะไรว่ะ

ไม่ใช่เพื่อใครคนหนึ่ง

ไม่ใช่เพื่อใครหลายๆคน


ยังบอกไม่ถูก หรือจริงๆแม่งไม่ต้องคำตอบ แต่ต้องการใจ มากกว่า

ทำไมเราใช้ใจ มากกว่า ความคิดว่ะ โง่ป่ะเนี้ย
ต้องมีความคิดก่อน แล้วค่อยความรู้สึก ค่อยลงมือทำ

ใจใหญ่ มีพื้นที่ให้เช่ายังกับคอนโด       (เลี่ยนได้อีก~)

สุดท้ายของบทความวันที่เรารู้ดี
จำไว้แจง แจงจะกลับมาเขียนคำตอบไว้ในนี้

เวลา มันน้อย  อดทนแล้วรอ รอให้มันเบ่งบาน เผยความงามของมัน
นี้เรื่องเชียร์ใช่มะ มึงไหลไปเรื่องไหนบ้างเนี้ย

เรื่องร้านข้าว เรื่องคุ้นเคย เรื่องเชียร์ เรื่องคณิต เรื่องความรัก เรื่องคำตอบ
ไหลได้ใจครับพี่น้อง~ ฮ่าๆ

ปล.

- ตอนนี้ตี 2   กะ 6 นาที 
- นอนตั้งแต่สองทุ่ม ตื่นอีกทีเที่ยงคืนครึ่ง มาออนเอ็ม เปิดเพลง
- อ่อ เขียนบทความ อ่านบทความมากมาย
 

- อารมณ์ ก็ยังคิดถึง
- อยากทำอะไร แต่คิดไปคิดมา คิดถึงสะงัน เลยนอนดีกว่าจะได้เลิกๆเพ้อเจ้อ เลยนอนแต่หัวค่ำ
- แปลกเปล่าว่ะ
- ประเด็นคือ เดี๊ยวจะอ่านหนังสือถึง 6 โมงเช้า 6โมงครึ่งค่อยอะไรก็ว่ากันไป
- อารมณ์ ห่วงน้องว่ะ น้องปวดท้อง น้องเป็นเมนแน่ๆ (ไม่ใช่แหล่ะ น้องผู้ชาย)
- โทรถามตอนนี้ ไม่ได้ เอาตอนเช้าค่อยโทร
- น้องสอบเสร็จวันศุกร์หน้า  
- เหมือนพี่ๆมหาลัยเลย แต่นี้น้อง คิดถึงมันจังเลย ไอ้น้องชาย
- น้องอีกคนเป็นงัยบ้างว่ะ เห้อ~ ค่อยโทรหา
- คิดถึงเพื่อนว่ะ

- ใครสักคนที่ยังคิดถึงเราบ้าง

- โด่งลืมแจงยัง
- แต่แจงลืมเขียนจดหมายเลยแหะ เห้อ โด่งรอไปก่อนละกัน
- (มันโทรมาแล้วไม่ได้รับบ้างเปล่าว่ะเรา แย่แล้ว แจงเอ้ย เห้อ~)

- คิดถึง...เก็บเป็นแต้มสะสมไปก่อน เดี๊ยวค่อยเอาไปแลก
- ก็แลกช่วงเวลาดีๆงัย ให้เป็นความพิเศษ
- หนังเกาหลีเข้าใหม่ น่าดูอ่ะ แต่ช่างมันเห้อ ซื้อตั๋วไม่เป็น เลือกที่นั่งไม่ถูก
- หนังไทย อีติ๋มตายแน่ อยากพาป้าไปดูจัง (ตังค์ป้าจ่ายนะ)
- แต่สภาพเศรษฐกิจและทรัพย์ในกระเป๋า   เดือนนี้ตังค์เก็บ หายหมดเลยตู

- เพิ่งโกนหนวด หลังจากไม่ได้โกนมาน่าจะ 2 เดือน ตอนนี้ขาวจั๊วน่าเจี๊ยมากๆ

- อยู่บ้านมา 7 วัน เจอพ่อ 3 วัน เจอแม่ 2 วัน  เจอป้า 7 วัน
- พ่อเข้ามา ใช้ทำงานแล้วก็จากไป
- แม่มา อ้อนให้แม่ทำข้าวต้มให้ แม่ไม่ทำให้ บอกประมาณว่าสู้นุ่นไม่ได้ ทำไรไม่เป็น
- ก็ตอนนั้นมันป่วยนี้อ่ะ อ้อนหน่อย ก็ไม่ทำให้        มีลูกสำออย ก็งี้แหล่ะ 555+
- ตกลงไม่ได้กินโจ๊ก กินต้มยำแทน ฮ่าๆ

- อยากเก่งภาษาอังกฤษ

- อยากเก่งทุกๆเรื่องเลย
- แต่ไม่เอาอ่ะ โง่ๆงี้แหล่ะ จะได้มีคนใจดี ติวให้

- กลับมาคิดถึง

แต่บ้างที่ มันก็ไปไม่ถึง
ก็ได้แต่เพ้อในสเปซเรื่อยเปื่อย

เรื่อยเปื่อย~

รู้สึกตัวเองเป็นยัยโก๊ะ  ทำนู้นพลาด ทำนี้พลาด จะทำอะไรก็พลาดๆๆๆๆ
ทั้งที่มันก็ตั้งใจอยากจะทำทุกๆอย่างเลย แต่ผลออกมา ก็คือ พลาด

ไม่รู้จะทำงัย อยากให้ซึ้ง ก็ทำตัวเลขพลาด
ส่งนี้ไป ก็ใส่ตัวอักษรผิด พลาดแหล่ะ
ส่งประโยคไป ก็ใส่แกรมมาพลาด
พลาดหมดเลย   ก็รู้อยู่ว่าพลาดก็ต้องแก้

มันเศร้า  เสียใจ
เครียดไหม ไม่เครียด รึเปล่า ไม่แน่ใจ
ก็ถ้าแก้ได้ก็ดี แต่จะเบื่อไหมที่เราเป็นแบบนี้

แถมวันนี้เหยียบวิกซอลเข้าไปเต็มๆเท้าเลย แย่โครต นี้ขนาดใส่แว่นนะ
แต่ก็พลาดง่ะ รีบไปล้างเท้า ให้ตายเถอะ เหยียบไปได้งัย แง้ๆ

ตอนนี้ก็อ่านหนังสือเยอะโครต เทียบกับ ปิดเทอมปีก่อนนี้คนละเรื่องเลย
อ่านเพราะ เราอยากอ่าน อ่านเพื่ออนาคต  อ่านเพราะใจเลย

คนขี้เกียจ ยัยโก๊ะ บ้าบอ เด็กโข่ง ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
ไม่มีอะไรดีสักอย่างเลย โง่ด้วย โง่มากมาย ชอบทำอะไรผิดพลาด
รู้สึกแย่ แต่มันต้องแก้ได้ดิ 

แก้ได้ดิ

1. ไม่ต้องทำอะไร
2. ทำ แต่ต้องรอบคอบ มีสติ

เลือกแบบไหนดี  อยากเลือกแบบ 1 แต่ใจก็ทำไม่ได้หรอก
เลือกแบบ 2 ก็ต้องสู้!!!!  แหะๆ เอาแบบ 2. แหล่ะ
แต่ถ้าพลาดอีก คงอายแทรกแผ่นดิน หนีไปเลยดีกว่า

เห้อ~

7  ตัวนั้น ยังอยู่ในใจเสมอ  
ยิ้ม~ หกโมงครึ่ง

ช่วงนี้คงพักๆไม่เขียนอะไร
(เดียวก็มาเขียนเองแหล่ะ อีลูปเดิมๆ แกทำไม่ได้หรอก ที่จะไม่เขียน นี้คือชีวิต นี้คือปณิธาน!!!)



แค่อยากจะบอกว่านี้ 8.40
ได้ส่งเกมส์ไปให้เล่น ไม่รู้ว่าได้วิธีคิดยัง ก็นะ
จะส่งทุกวัน ฮ่าๆ SMSฟรี 50ข้อความต่อเดือน ฮ่าๆ

ได้คุยกะน้องปาม เรื่อง anagram ลองดูว่าคิดนานเปล่า
ถ้าไม่ใบ้ ก็นานนะเนี้ย เห้อๆยังไม่กล้าเอาไปเล่น รอก่อนๆ เดี๊ยวเครียด~
(เรื่องทำคนเครียด เราถนัดจริงๆแหล่ะ ทำคนอื่นยิ้มไม่เป็น
แย่จัง จะมีความสุขไหมเนี้ยคนที่อยู่รอบตัวเรา เห้อ~)

คุยกะท่านพี่ ก็เรื่อยๆ มาให้คำเชื่อใจ เดี๊ยวก็มาเมาเหมือนปีก่อน ไม่ได้ไปดูอีก เห้อๆ
น้อยใจแต่ช่างมันเห้อ เท่านี้ก็ดีแล้ว เพราะสิ่งที่มันสำคัญคือตัวเรา มันได้อะไรที่มากกว่าการที่ได้ทำและทำได้

ลุกมาอ่านหนังสือ ลุกมาสนใจ ก็ให้เป็นเท่านี้เรื่อยๆก็ดี
ไม่อยากได้อะไรมากแต่ขอให้มันเป็นแบบนี้เรื่อยๆให้นานที่สุดจนกว่าเวลาจะหมดลง

สาระพัดที่ไม่เคยตั้งใจทำ ก็ทำหมด เพื่ออนาคต~
เรามีอนาคตเพราะเราเลือกเอง จำไว้ๆ

เมื่อเราหยิบม้วนฟิล์มที่อยู่ต่อหน้าเข้าเครื่องฉาย ฉายลงบนฉากสีขาว ต่อหน้าเรา

แล้วนึกสงสัย
เราเห็นภาพบนการเปลี่ยนแปลง เหมือนอย่างที่คนอื่นเห็นเปล่านะ

อาจจะเพราะ เราไม่เคยรู้
อาจจะเพราะ นี้คือการเติบโต

หรืออาจจะเพราะ  เพิ่งสังเกต ?

หลายครั้งที่รู้สึกแบบนี้   กับ   หลายๆคน
เพราะ แต่ก่อน  เราหยุดทุกอย่างไว้ที่ตัวเรา ขังไว้ในที่ๆหนึ่ง
จนมาถึงจุดเปลี่ยนที่ปลดโซ่ออก ได้เดินออกไปพบหน้าต่างหลายๆบาน

พบและเจอะเจอ

เวลาเปลี่ยน คนเราเปลี่ยน นี้คือสัจธรรม
เวลายังเดินไม่เป็นวงกลม แล้วจะให้เรา เริ่มต้นและไม่สิ้นสุด เหมือนวงกลมได้อย่างไร

เราว่ามันก็ดีนะ รอดูไคล์แม็กของเรื่อง
ชีวิตมันเหมือนหนัง ที่ต้องมีจุดพีค อยู่ที่เราจะเจอมันเมื่อไร จะเข้าเคล้าเรื่องเมื่อไรกัน
ต้องมีปัจจัย มีสถานที่ มีตัวร้าย มีพระเอก มีนางเอก มีเวลาและอะไรๆที่พอเหมาะ


ยิ่งเพ้อแล้ว ขาดออกซิเจน งัมๆ แต่ยังไม่ขาดใจ~         (เลี่ยนได้อีก)

ดีใจนะ
แต่เราก็พลาดมาเยอะ จากความงี่เง่าของเราเอง
คิดแค่ว่าจะให้ แต่ไม่คิดว่า ถ้ามองในมุมแคบๆ
ว่าแนวจะไปทางไหน คิดกว้างไป

บ้างครั้งเคยคิด หนีปัญหา แต่ปัญหามีไว้แก้
ต้องไม่หนีปัญหา ต้องแก้ไข เราสร้างมันได้ ก็ได้ซินะ นี้คือตัวเรา ท้าทาย!

พยายามคิด ให้ทันมันคิดได้แล้ว
แต่คิดให้ทัน ไว แล้วคม กับทุกๆอย่าง
นี้ดิ   เปลี่ยนได้ แจ๋วเลย

ดีวะ ที่คุยกับพี่เรื่องงานศูนย์ข่าวก่อน 
มุมเรามันนี้ สดใสมาก แต่เกือบลืมด้านมืดอีกอันไปเลย
คิดงานคนเดียวมันลำบาก เหมือนมองลูกบากศ์ด้านเดียวอย่างที่เราคิด

ระหว่างนี้ ทำตัวเองให้ดี
และระหว่างใคร มันเป็นเรื่องของอนาคต

อ่านหนังสือ ดีกว่าเนอะ ๆ
....ฮ่าๆ อะไรว่ะเนี้ยรู้สึกแปลกๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ
สงสัยขาดออกซิเจน ฮ่าๆ

ก็คิดนะ

ถ้าเพ้อ ทำไมไม่ทำตัวเองให้หายเพ้อ
ถ้าคิดถึง ทำไมไม่ทำให้หายคิดถึง

ก็เพราะ อดทน รอ เวลา   

เก็บทุกๆอย่าง เป็นแต้มสะสม เอาไว้ไปแลกทีเดียวนะ

...อารมณ์เหมือนเด็กคนหนึ่ง เอาตังค์ไปซื้อกล่องขนมหลายๆกล่องทุกวันๆ
แล้วแกะกล่องขนมเอาแต่สติ๊กเกอร์ไปติดสมุด ให้ครบหลายๆเล่ม
แล้วเอาไปแลกเกมส์บอย ของขวัญที่เขาตั้งเป้าไว้
มันทำให้รู้สึกมีค่ามากเลยนะ สำหรับคนๆหนึ่งเนี้ย

ซึ้งจังเนอะ~

แต่คนเดียวรึเปล่า 
อารมณ์เหมือนคนแก่สมัยก่อนที่เขียนจดหมายคุยกัน
กว่าจะได้เจอ เป็นปีๆ แต่ก็รักกันไม่แปรผัน มันลึกซึ้ง กินใจ

แต่สมัยนี้ เจอหน้า ออนเอ็ม คุยโทรศัพท์ ก็เพียงแค่กระดิกนิ้ว 
อื้ม อธิบายยาก มันเป็นเรื่องของคนสองคนแหล่ะ จริงๆนะ

ปล. 
- วันนี้พี่กันรุ่น 10 ทัก   จดบันทึกๆ เราก็นะ ทำตัวอึ้นได้ใจ ฮ่าๆ ช่างมันเห้อ~
- วันนี้เอ็มสวนปทุม ทัก  ฮ่าๆ
- วันนี้พี่อีฟ ทัก เห้อๆ
- วันนี้ตื่นแต่7.00 น. หนังสือCU TEP ที่มีสมุด ดินสอแทรกคั่นหน้าเอาไว้
มันถูกกองอยู่กับพื้น หมกอยู่ในผ้าห่ม ข้างกายของเรา
คิดในใจเทอมม.6 นี้เรานอนที่โซฟา ชั้นล่างมาตลอดเลยนะเนี้ย

ตัดสินใจลุกขึ้นมาดูหน้าคอม ไม่มีใครออนเลยนิ เลยเดินไปเปิดทีวี
กลับมาเปิดกระทู้ดู เปิดบล็อกในเอ็กทีนอ่าน เปิดเว็บแหล่งมั่วสุม (เอิ๊กส์ๆ)
สักพัก เดอะโบโอเคออน เลยบอก ไปดูสังทองกันนะ ฮ่าๆ ไร้สาระจริงๆ
อ่อ ตอนนั้น 8.00 บอกเคารพธงชาติด้วยแหะ เหมือนมีสาระ...

พออาการหิวได้ที

ลุกไปหุงข้าว เอาปลาหมึกเมื่อวานที่ลวกไว้แล้วกินไม่หมดออกมาทำกับข้าว

ผัดหัวหอมใส่ปลาหมึก(ที่ทำน้ำตาลหกใส่เป็นกิโล~)  กับ  ปลาหมึกทอด ใส่น้ำจิ้มไก่ ลวกๆ
ดูเหมือนจะอร่อย...แต่ให้ตายเถอะ ยอมกินน้ำจิ้มไก่อย่างเดียวดีกว่า ฮ่าๆ


เช้านี้แปลกดี     มีเพ้อ  มีฟุ้งซ่าน  มีละเม้อ  มีบ้าบอกับตัวเองเล็กน้อยถึงปานกลาง
เลยกลับไปนอนต่อ กลิ้งๆตรงโซฟา หลับตาไม่ลง เป็นอะไรแปลกๆ ไปสักพัก
- -") ไม่สักพักหรอก ยันห้าโมงเช้า ถึงลุกมาทำอย่างอื่นได้
กลับมานั่งหน้าคอม ดูทีวี แล้วไปอาบน้ำต่อ กลับมานั่งอ่านหนังสือ

เมื่อวานมีเจ้าคุณพ่อไล่ไปอ่านหนังสือ...เจ้าค่ะ~
เป็นห่วงเจ้าพ่อเหมือนกัน...แหะๆ

แต่อ่านได้แบบ เหี้ยเอ๊ย ชีวิต!!! อ่านไม่ทัน ลองทำข้อสอบแล้ว มันไม่ได้แน่ๆ
จะเอา 550 คะแนน ไม่ไหวแน่เลยว่ะ ไม่ได้แน่ๆเลย ข้อสอบแยกมาก
ไม่ได้ ยังงัยต้องเต็มที่  เต็มที่ไปแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง   

เอานะ สู้ๆ

ปิดเทอมแหล่ะค่า

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่มีไรค่ะ ฮ่าๆ

เหมือนทรายทีถูกคลื่นซัดและลากลงไปในทะเล ไม่มีวันได้กลับมาเหมือนเดิม
ต้องการให้เป็นแบบไหน ก็ยังไม่รู้ ยังไม่ได้คิด มันกลายเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน

คงใช้เวลาที่มีอยู่คิด และ ทบทวน อย่างที่บอกไป ถ้าเปลี่ยนก็เปลี่ยนที่ตัวเราเองมากกว่า
ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไป  และ พยายามห่างๆกันดีกว่า เพื่อรักษาอีกสิ่งหนึ่งไว้

จากวันที่ฉันป่วย ฉันทำเรื่องป่วยๆกะอีกคน
ทำให้ตัวเองนอนไม่พอ แล้วก็ป่วยต่ออีกวัน
ต้องมีเรื่องคาค้างกันต่อไป


เห้อ~

ปล. ถ้าใครสักคนมาเล่าความฝัน และ เป้าหมายชีวิตให้ฟัง
คุณจะรู้สึกงัย รู้สึกดี ที่คนที่เรารู้จักมีความฝันและเป้าหมาย
อยากเป็นอีกแรงหนึ่งที่ส่งเขาให้ถึงจุดหมาย ทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

เมื่อวานคุยกับน้องเต้ย น้องเต้ยทัก แล้วเล่าให้ฟังหลายๆเรื่อง
บ้างอย่างก็ไม่ตรงกันเท่าไร เพราะมุมมอง ประสบการณ์ อายุ ที่ทำให้ต่าง
รู้สึกดีนะ ก่อนที่สอบช่วงเช้าของเมื่อวาน
แต่ก็ มองในมุมของรุ่นพี่     มันจะเป็นงัยต่อ ถ้าน้องเลือกทำแบบนั้นจริงๆ

เสียศูนย์เล็กน้อยเมื่อวาน แต่ก็ดีที่เจอพี่อาร์มตั้งเครื่องให้ใหม่ เอิ๊กส์ๆ

เค้าเรียกว่าเตือนสติ

ใครแก้ให้เราไม่ได้หรอก มีแต่เราต้องแก้เอง
ปัญหามันท้าทาย อยู่ที่เราจะวางแผน แก้กลยุทธ์กับชีวิตได้มากแค่ไหน
บ้างที่วิธีคิดมันมีนะ แต่พอสภาพจิตใจมันไม่พร้อม นี้แหล่ะตัวสำคัญ
ที่ทำให้เรื่องบ้างเรื่องมันทำไม่ได้

ต้องมีสติ ฮะ!!!

กำลังสมัครสอบของธรรมศาสตร์
- -") ก็จะเอาเรียนดีภาคกลาง ก็กูเรียนสวนกุหลาบรังสิต จีพีเอก็ได้
แต่ให้ตายเถอะ พอกดสมัครบอกภูมิลำเนาไม่ผ่าน
ไม่เห็นมันมีบอกเลยว่ากูต้องอยู่ปทุมวู้ย!!!!!!!!!!

สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

พอจะมาสมัครรับตรง อ่าว รายได้ต่อปีพ่อแม่ตู เท่าไรฟร่ะ
กูไม่ได้อยู่กะพ่อแม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

- -") ใจเย็น ตั้งสติ...ค่อยๆคิด

พ่อแม่ตู ทำอาชีพไรวะ รายได้ขั้นต่ำต่อเดือน คูณ12 บวกรวมๆกัน 2 คน
("- -) ต้องถามว่า ไม่รู้แล้วไหมไม่ถามเน้อ แย่จัง
พ่อเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเดือนหนึ่งได้เท่าไร เพราะรายได้มันไม่คงที่

เอาเข้าไป      ครอบครัว อย่าคิดว่ารวย ที่ไม่คงที่นี้ บ้างเดือนอาจไม่มี T-T ก็ได้นะ
ฟังแล้วแบบ เห้อ ถอนหายใจ มันอาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆใครจะรู้
เพราะกูยังไม่รู้เลย เอิ๊กส์ๆ

เมื่อวานเว็บแม่งก็มีปัญหาดีจังนะ หรือเพราะกูรีบสมัคร 

อีกอย่างเมื่อวาน อารมณ์ประมาณว่าโดนตัดไฟแต่ต้นลม
ต่อไปก็อย่ามาทำอะไรให้คิด

เป้าหมายของชีวิตกลับมาแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงกันน้าจ๊ะ
กูมีอนาคต!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โฮ้เย่!

อารมณ์คนจะปืดเทอมไม่ต่างอะไรกับคนได้เลขเด็ด
ดีใจไว้ก่อน เตรียมแทงนู้น แทงนี้ เต็ง โต๊ด กูน่าได้
ว่าแล้วก็จุดธูป ขอสักล้านเถอะ จะทำนู้นทำนี้


โชคดี  รวยไปมื้อหนึ่ง-------------------------------
---------------------------โชคร้าย เสียเงินจนหน้ามืด

กิจวัตรประจำวัน ตอนปิดเทอม

ตกเย็นต้มเหล้า
----- ตื่นเช้าเล่นไฮโล
---------สายๆค่อยทำนา
---------------บ่ายมากูก็นอน...
-------------------------------------------
---------------------เหี้ยเอ้ย! นอนเพลิน ถึงเวลาต้มเหล้า!!!!--------------

เอิ๊กส์ๆ


สุดท้ายคนเรา ชีวิตเรามันต้องการสารกระตุ้น

จากสิ่งที่ดี หรือ สิ่งที่ไม่ดี แล้วแต่  แต่ตอนนี้แค่รู้สึกไม่อยากเจอใคร
อยากกินเหล้าคนเดียว ชิวๆ นอนๆแล้วก็ร้องไห้ เมาคนเดียว
พอกรึ่มๆ ลุกขึ้นมาอ้วก แล้วก็นอนทับกองอ้วกต่อ
เหี้ย สมเพช    เห้อๆ~

แต่ไม่ใช่เรื่องจริง

ไม่ก็ สะพายเป๋ ไปขอนแก่น ไม่สอบแม่งแล้ว!!!!
เหี้ย ตังค์ค่ารถยังไม่พอเลย ติดตัวอยู่ 360 กะอีก 2 บาท


เตรียมสอบตรงดีกว่าว่ะ
ชีวิต ถ้ายังมีไฟ ก็มีแรงเขียนบล็อกไม่มีคนคอมเม็นต่อไป
(แต่เข้ามานี้เกือบ 3174 รีวิว~)
เขียนจนกว่าจะถึง 999 บท  ฮ่าๆ ถ้ายังมีชีวิตอยู่นะ

คงไม่พยายามเป็นผีไซเบอร์ มาเขียนบล็อกต่อ
สังขารมันไม่เที่ยง ไม่มีอะไรแน่นอน อย่ายึดติด

ฟังเพลงแล้วอิน "ใบหน้าของเรา" อาพาร์เม้นคุณป้า

"ใบหน้าเรา เปลี่ยนแปลงเพื่อใคร แต่สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม ที่ๆทุกคน ไม่มีตัวตน"
ฟังแล้วไม่เข้าใจแต่อินว่ะ โดนเข้าซอกใจพิทูอิตารี อุดช่องไตรคัส ไบคัส (มั่วแหล่ะ)

ไม่ต้องการไร ตอนนี้ปวดหัวข้างซ้ายจี๊ดๆ
ถ้าวูบๆตายห่าไป  ฝากบอกโด่ง กูจะเยี่ยมมึงคนแรก ที่แคนาดา~
ฝากบอกบูม  แกคือความทรงจำของเรา ฝากบอกชุมนุม กูจะไปใบ้หวยให้ มึงจุดธูปซะ!
ฝากบอกครอบครัว ขอบคุณ ที่ให้ชีวิต ทั้งความสุขและทุกข์ที่ได้รับ

เห้อ~
นาฬิกาสีชมพู กะ เพลงบลูที่เคล้าคลอกันไป

ไม่รู้จะเศร้าทำไม   ไม่ได้อกหัก   ไม่ได้หมดหวัง
แต่ไร้จุดหมายไปชั่วขณะ

ขอสารกระตุ้น...

ตื้นตันใจ...

รู้สึกผิดที่ลืมคิดถึง อาจจะเพราะเราห่างกันไปมากมาย
โทรศัพท์ไม่ได้ติดต่อ อีเมล์ก็นานๆมากแล้วส่งมา ไม่เหมือนแต่ก่อน
เค้าก็ไม่ได้อยากเปลี่ยนไป แต่เวลา ไม่ดิ มันต้องบอกว่า ความใส่ใจ

เนี้ยแหล่ะ ผิดเต็มประตูเลย

วันนี้เลยพยายามเขียนจดหมาย
แต่เขียนไรไม่ค่อยออก เหนื่อยใจ

ทำกับเพื่อนรักแบบนี้ไม่ดีเลยว่ะ

เราลืมใส่ใจในเรื่องเล็กของกันและกัน
ลืมช่วงเวลาดีๆของกัน
อยู่กับปัจจุบันที่มีตัวเองเป็นแกนกลาง
ติดกับเพื่อนตรงนี้มากเกินจนลืมโด่งไว้ในซอกไหนไม่รู้

ไม่ต้องการให้แกเข้าใจ แต่ต้องการให้เรายังเหมือนเดิมก่อน

ก่อนที่เราจะจากกันไกลขนาดนี้ 
ทำไรไม่ถูก ปวดหัวดีจัง...

เขียนจดหมายๆๆๆๆๆ สู้ๆ

วันนี้ช่วยเพื่อนทำบอร์ดพระพุทธ อยู่ชั้น9 พอตอนจะกลับ เพื่อนชี้ให้ดูเขาใหญ่
อยู่ห่างจากโรงเรียนมากนะ เฮ้อ แต่เห็นแล้วรู้สึกดี
ยังน้อยครั้งนี้ก็เห็นได้ชัดเจนเป็นเทือกเขา แล้วเป็นแนวยาวมาก
อีกอย่างนะ    เหมือนเป็นปรากฎการณ์ที่ดีน้า

วันนี้เรียนวันสุดท้ายของเทอม 1
แต่กูไม่ขึ้นเรียนสักคาบ อาเม่นเหอะ  
รู้สึกเบื่อ กับ บ้างสิ่งที่เราไม่รู้ว่าจะบอกว่าอย่างงัย

เดอะโบโอเคไปขอนแก่น
กานไม่มาโรงเรียน
คาบชุมนุม กูไม่เข้าห้องเชียร์

ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร ขึ้นบ้าง แล้วมันจะเป็นแบบไหน
รอถามเขม

ตอนที่ทำงานอยู่ชั้น 9   ทำได้สักพัก ก็มองลงมาที่ห้องเชียร์
น้องๆซ่อมเพลตกัน  จู่ๆ ก็เห็นภาพบ้างอย่าง แบบติดตา
ให้ตายเถอะกูเป็นไร   ไม่เข้าใจ 

พอเดินลงมา ก็แซว เห้อๆ เหมือนปกติ มันจะสงสัยไหมว่ากูรู้ได้งัย
เหมือนมีตาทิตย์ จ้องมองอยู่นะเว้ย   ไม่ใช่ว่าไม่เห็น เห็นแล้วมันจี๊ด  ไม่รู้เพราะอะไร

เอาเถอะ  ลืมๆ เลิก จบ
แต่ให้ตายเถอะ กูจะอ่านหนังสือรู้เรื่องไหม
เพราะกูคิดตั้งแต่เห็นภาพจนกลับมา ยังลืมไม่ลงเลย

เว้ย ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจโว้ย!!!!

...

ปล. ทำเราหนักใจ~

รู้สึกลำบาก

ถึงบ้านตั้งแต่ 16.00 น.
กินไวตามิว(วันที่ 4 ติดต่อกัน)
นอน 18.00น.

โทรศัพท์เชี้ย   20.00 น.
ไม่ใช่ของกู!!!แต่ไม่มีคนรับ โอ้แม่เจ้า!
ดังตลอด จนตื่น สลึมสลือ

นอนได้สักพัก 22.30 น.
โฮ้ เชี้ย  โทรศัพท์จากไอ้ประธาน
ตื่นเลย ตาสว่าง พร้อมต่อยพรุ่งนี้

กูนอนได้อนาถ รักษาเวลานอนไม่ติดต่อกัน เสียสุขภาพจิตจริงๆ
ทั้งที่ในชื่อเอ็ม   ตี1 ค่อยโทรมาหากูได้ไหม สรัด! จะอ่านหนังสือ
ช่างมันเห้อ พรุ่งนี้ก็ไม่ได้เรียน...เพราะแม่งจะประชุมๆๆ

ก็ไม่มีไร มาบ่น


ให้ตายเหอะ ไร้สาระ~

แอดเมล์น้องเต้ยไปอีกรอบแล้ว ไม่ใช่อีกรอบดิ แหะๆ
คราวก่อนน้องเค้าแอดมาหาเอง แต่คราวก่อนเมล์อีกอัน ไม่ใช่เมล์ใหม่ที่ใช้งานอยู่ปัจจุบัน
ก็คราวก่อนตัดสินใจ ลบทิ้งแล้วบล็อกเมล์น้องไปเลย น้องเขาเลยคิดว่าไม่สนแล้วใช่มะ
หรือว่าเลิกคิดไปแล้ว...เอิ๊กส์ๆ เขาเรียกว่าตัดไฟ แต่แบบนานจนทำไม่ได้ ฮ่าๆ

แต่ว่า

ตอนนี้สถานะการณ์มันกลับคืนสู่ปกติ(สถานะการณ์บ้านเมือง ช่างมัน~)
เลยขอเมล์จากน้องเจต แอดไปหาน้องเต้ย ที่อยู่ตั้งเท็กสัสแหน่ะ

T-T ถ้าฝากซื้อ dark chocolate จะได้กินมะ ของชอบอ่ะ
T^T สงสัยจะไม่ได้ เอิ๊กส์ๆ ช่างมันเหอะ~

แต่แกกำลังเพ้อนะเนี้ย...อาการหนัก
เอาเห้อ   วันศุกร์รอเจอน้องปาแปง เอิ๊กส์ๆ
จริงใจ จริงจัง...เพิ่งโดนไอ้หนึ่งด่า ว่าเหมือนทำกับคนอื่นเป็นของเล่น

T-T เล่นกะแป๊ะ โดนเล่นเองมากกว่ามั้ง~

ทำงัยดี
รักแท้ มักแพ้ปิดเทอม+สอบตรง+สอบวิชาเฉพาะ!+

ดูๆแล้วรักแท้ครั้งนี้มักไม่รอด
แต่ทำงัยได้ ถ้ายังไม่เจ็บครบ 100 ก็ยังไม่กลัวที่จะมีรัก
ฮึ! ฮา! ฮ่า! ฮ่า! ฮา!

ทำไมไม่จริงๆจังๆแล้วเริ่มต้นที่จะมั่นคง
แย่ว่ะ ไม่อ่ะ ไม่ใช่นะ มันยังไม่พร้อม เอิ๊กส์ๆ
ถ้าในชีวิตคิดที่จะมีใคร มันมาจาก2ฝ่าย ถึงตอนนี้ชีวิตก็เรื่อยและไม่มีเวลาอีกตั้งหาก
คงไม่มีความสุขไปแบ่งปันใคร คงทำให้อีกชีวิตที่เข้ามา ยิ้มแล้วสบายใจกับเราไม่ได้
ก็ไม่ควรลากเขามาย่ำแย่กับเรา เหมือนกับอย่าเสียเวลามาคบกะกูเลยดีกว่าไหม ฮ่าๆ

อีกอย่าง...ช่างมันเห้อๆ
เพราะเราไม่ใช่คนที่ดูดีและมีเมตตา ฮ่าๆ ชั่วอีกตั้งหาก
ไม่ใช่คนดีอะไรเลยสักอย่าง คงอยู่เป็นโสดกับป้า 2 คน

โอ้ชีวิต   มีลางสังหรณ์ว่าขึ้นคานแน่ๆ
เศร้าสรัด~

ปล. ไปเรียนๆ ฮ่าๆ 7.00 ยังไม่ได้อาบน้ำเลย!!!

เหมือนจะขัดแย้งเรื่องโจทย์ 

T-T

เอางัยต่อดี เดี๋ยวค่อยถามคนอื่นดีกว่า T-T
เอางัยต่อดี  ลืมหนังสือไว้ 3 เล่มที่โรงเรียน เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกัน

อ่อ วันนี้มีเรื่องจะบอกพี่อาร์มเลย ว่าหนูไม่ติด มส. โอ้เย่!!!
ตอนแรกนึกว่าจะไปสะแล้ว แค่ขาด 5 ครั้งยังโดนเลยของปริ้นซ์

เห้อๆ ร่มๆ
ฟังเพลงดีกว่าให้ใจได้ร่มๆ

อยากเป็นดีเจย์เปิดแผ่น เล่นตามผับ คลับ เล้า งานต่างๆ
ถ้าเราทำได้นี้เจ๋งเลยว่ะ เอาน้า อะไรๆก็ทำได้แหละ โอกาส ความสามารถ จังหวะ

เยี่ยมเลย!

เพิ่งกลับบ้านตอน 3 ทุ่ม

หนึ่งโทรมาถึงบ้านยัง    ตอบไป...ยังว่ะ ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย
พอเข้ามาใกล้ๆบ้าน     แม่โทรมา  อยู่ไหน ไปทำไร
ตอบไปนิ่งๆ                ไปติวหนังสือมา....

จริงก็ไม่รู้หรอกว่าทั้งวันหายไปไหนมา
แต่ก็ไปวิ่งที่โรงเรียน แล้วก็ประชุม แล้วก็นั่งกินก๋วยเตี๋ยวรถแถวๆหอ
จริงๆถ้าป้าไม่โทร ก็ไม่รู้หรอกว่าไปไหน
ต้องนัดกะป้าก่อนว่าอย่าโทรตามแม่

ปวดหัว... เออ มีเรื่องอยู่ว่า
กะจะไปซื้อเบียร์สักขวด ก็เดินๆไปแหล่ะ จะถึงร้าน นึกขึ้นได้ลืมคืนขวดไวตามิว
กลับบ้านมาหยิบขวดไวตามิวไปคืน  ที่นี้เลยส่งคืนให้แม่ค้า แม่ค้าเลยบอก

ไวตามิว...(สำเนียงเสียงสูง ดังประโยคคำถาม)

อ่า...พยักหน้า
ตายแหล่ะ เมื่อกี้แกพยักหน้าใช่มะ อ่า ตายละๆ  ก็ได้นะ
อีกอย่าง พรุ่งนี้มีติวหนังสือกะหนึ่ง เอาไว้หลังงานดีกว่าค่อยดื่ม

ฮ่าๆ บอกเขมไปแหล่ะว่าจะชวนกินหลังงาน
โอเคหลังงานๆ...กินคนเดียวก็ได้นะ เห้อ
เหมือนจะชวนหนึ่งด้วยนิหว้า ช่างมัน ไอ้คนดีมันไม่กินหรอก ฮ่าๆ

กูชั่วคนเดียวพอแหล่ะ

พรุ่งนี้เอาขวดไปคืน จะได้ไวตามิวอีกขวดไหมฟร่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เครียด ไวตามิวว่ะ

เออวันนีพี่นิคหกล้ม หน้าแหกอ่ะ
แล้วเรากลัว เลยร้องไห้ T^T   มันแย่มากอ่ะที่ไม่ค่อยเข็มแข็ง กลัวก็ร้อง
เออๆ คิดถึงบูมอีกแหล่ะ เวลาร้องไห้

.........................................................
ชอบน้องปาแปง 
เห้อ แต่รักแท้ มักแพ้ปิดเทอม    T-T
ลองสักตั้งๆ ไม่ค่อยมีอะไรจะเสีย
ยังดีก็แค่รุ่นพี่ธรรมดา ยังน้อยก็พี่สาวคนนึง คิคิ


ช่างมันเห้อ   วู้!!!

แจกตารางสอบ (อุปการะจาก เขมWAKE UP___AM 06:03)

วันที่ 15 กันยา  8.30-9.30        ภาษาไทย (โดดๆ...)
                      9.35-10.05      การงาน (เรียนไรกันไปง่า)
                      10.10-10.40    ศิลปะ (เรียนไรว่ะ)
                     10.45-11.45     พระพุทธ (เอาอาหร่ายสอบ มีแต่สวดมนต์)
                     13.00-14.30      ฟิสิก (กูไม่ขึ้นสักคาบ...)

วันที่ 17 กันยา  8.30-10.00      คณิตพื้น (อันนี้น่าจะผ่าน)
                    10.05-11.05     อังกฤษ (อ่า...อย่าพูดถึงมันเลย)
                    13.00-14.30     เคมี (T-T น้ำตาตกใน)

วันที่ 19 กันยา  8.30-9.30     สังคม (สงสัยจะกินไข่)
                    9.35-11.35    คณิต เพิ่ม (ตกแน่ๆ)
                    13.00-13.30   สุขะ (จะผ่านรึ?)
                    13.35-15.05   ชีววิทย (โอ้แม่เจ้า~)

ไม่ขึ้นเรียน 3 วัน จะเอาอะไรไปสอบ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรียนไรไปกันบ้างว่ะ ฮ่าๆ

เอานะ กูสมองก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดเรียนรู้ไม่ได้
เชื่อมั่นตัวเองว่าอย่างน้อยไม่น่าจะได้เกรดต่ำกว่า2.50
แต่อาจจะมี คณิตนี้แหล่ะ ที่ไม่แน่จริงๆ ฮ่าๆ   เอานะๆ

เหมือนปลอบใจตัวเอง...มันไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วมั้ง เห้อๆ~
ตอนนี้ทำตารางเวลาอยู่ คิคิ   เป็นการเริ่มต้นที่ดี แล้วคงต้องทำให้ได้
ตอนนี้คิดว่าปิดเทอมจะไปต่อผม มันก็นะ ไว้เองคงเผลอใจไปตัดแน่ๆมันไม่ชิน
คิดว่าลืมเรื่องพี่โมได้แล้ว อยากเป็นคนใหม่
ใหม่แบบไหนดีนะ ใหม่ยกเครื่องเลยจะง่ายกว่าฮ่าๆ เหมือนตายแล้วเกิดใหม่
ส่วนเรื่องน้องเต้ยนิแบบชิววุ้ย~ ไม่คิดอะไรแล้ว พี่น้องกันอย่างที่ใจน้องเขาหวัง

แต่คงหาที่เรียนใกล้ๆแล้วขับรถมารับน้องสาวที่โรงเรียนทุกๆวัน
ไอ้คนประเสริฐ  ไอ้เลิศเลอ! ไอ้คนไม่มีนัยยะแอบแฝง!!!

ตลกไปแหล่ะ~  

ชอบน้องปาแปงจังเลย
น่ารักว่ะ   ชอบรักเด็ก...เป็นนางสาวไทย

หรือว่ามันไม่จริง

ไปดูบัตรประชาชนกูไป๊!!!

ฮาฮ่ากันคร่ะพี่น้อง~

แต่ว่างานเริ่ม ทุ่มหนึ่ง วันเสาร์ที่ 18 ตุลา จัดที่หอประชุมใหญ่ ธรรมศาสตร์
จะไปดูกับคุณพี่ชายดีไหม แต่พี่ชายตังค์จะเหลือไหมฟร่ะ เดี๋ยวมีเบี๋ยวแง่มๆ

คิดหนัก...เหมือนจะรบกวนคุณพี่ชาย
แต่งานที่ช่วยทำไปคราวก่อน มาสำนึกบุญคุณซะ ฮึฮ่าๆ
ไม่ใช่แหล่ะ...ถ้าไปแล้วไม่มีใครมาส่งมันจะลำบากมากมายเพราะบ้านอยู่อยุธยา
ฮ่าๆ...

มีพี่ชายไป เท่ากับ มีความปลอดภัย 30%
บวกหน้าตาที่เป็นอาวุธของตัวเองก็น่าจะได้สัก 45%
คงไม่มีใครกล้าทำอะไรเราได้หรอก ฮึๆ

ลองหยั่งเชิง เคอะๆ
พี่ชาย~